+100%-

ตอนที่ 88 หลบหนี 1

ลั่วผอยังไม่ทันกล่าวจบคำดี เกาซุนตะโกนแทรกออกมาอย่างสุดเสียง

“หลานเหลียง รีบหนีไป”กล่าวจบมันเร่งพลังธาตุลมควบคู่กับลมปราณเบญจมาศม่วงเข้าปกคลุมกระบี่ปราบอาญา
มันฟาดฟันสุดกำลังไปยังลั่วผอ หมายจะซื้อเวลาเล็กน้อยให้หลานเหลียงได้หลบหนีไป

ได้ยินเช่นนั้นด้วยความซื่อสัตย์ของหลานเหลียง มันรีบพากลุ่มของมันทะยานร่างหลบหนีเข้าไปในหุบเขาหมื่นอสูรอย่างรวดเร็ว

ลั่วผอสะบัดมือปัดรังสีกระบี่สีม่วงอย่างง่ายดาย มันยกยิ้มอย่างอำมหิต “ของที่ข้าต้องการอยู่ที่มดน้อยตัวนั้นสินะ” กล่าวจบเงาสีดำทั้ง11พุ่งตามกลุ่มของหลานเหลียงไปทันที พวกมันไม่สนใจที่จะเสียเวลากับเกาซุนแม้แต่น้อย

จากสถานการณ์ตรงหน้า เห็นได้ชัดว่าเกาซุนต้องการให้หลานเหลียงนำกล่องจงหลีของปลอมหนีไป มันจงใจทิ้งกลุ่มคุ้มภัยหลาน เพื่อรักษากล่องจงหลีของจริงในมือมัน

มุมปากของหนิงเทียนยกยิ้มออก “ในเมื่อเจ้าต้องการทิ้ง อย่าได้กล่าวโทษว่าข้าเอามันไป”หนิงเทียนทะยานร่างตามหลานเหลียงไปทันที

เมื่อเห็นร่างของหนิงเทียนหลบหนีไปกับกลุ่มของหลานเหลียง สีหน้าและแววตาของทั้งซินเฉาและจ้าวหยางยิ้มขึ้นอย่างเปี่ยมสุข
”เป็นโชคดีของเจ้าเด็กสารเลวนั้นที่ไม่ได้ตกตายด้วยมือของข้า” จ้าวหยางคำรามอย่างโกรธแค้น

ขณะเดียวกันเมื่อเห็นกลุ่มของลั่วผอไล่ตามหลานเหลียงไปแล้วนั้น เกาซุนรีบสั่งให้หมาป่าปีกดำพุ่งร่างทะยานขึ้นฟ้าอย่างรวดเร็ว มันตัดสินใจทิ้งกลุ่มกันภัยหลานทันที
“นายท่านจะทิ้งพวกนั้นหรือ” เสียงของผู้คุ้มกันคนหนึ่งดังขึ้น

“ไม่ต้องพูดแล้ว ท่านเจ้าเมืองกำชับว่ากล่องนี้มีความสำคัญมาก อีกทั้งทำการใหญ่ มีคนเสียสละก็ไม่แปลกอันใด” กล่าวจบมันหันหลังไปโดยไม่แม้แต่จะกลับมามองอีกเลย

ถ้าเวลานี้เกาซุนรู้ว่า กล่องจงหลีในมือมันเป็นของปลอมและมันกำลังจะทิ้งกล่องจงหลีของจริงไว้กับหลานเหลียง มันจะต้องกะอักเลือดออกมาด้วยความโกรธเป็นแน่

เวลาล่วงผ่านมาหนึ่งชั่วยาม การที่หลานเหลียงนั้นหลบหนีได้นานถึงขนาดนี้เป็นเพราะพี่น้องในกลุ่มคุ้มภัยตระกูลหลานสละชีวิตยื้อเวลาให้แก่พวกมัน
บัดนี้กลุ่มของพวกมันเหลือเพียงตัวมัน เหลียวเหยียน หลี่เฟิงและหนิงเทียน 4คนเท่านั้น

หลานเหลียงเดินอยู่ด้านหน้าทั้งสามคนอย่างเหนื่อยล้า ระหว่างเดินเลือดสดๆจากคอของมันยังหยดลงพื้นอยู่ตลอดเวลา
พวกมันทั้งสี่พากันเข้าสู่ส่วนลึกของหุบเขาหมื่นอสูร หลานเหลียงนั้นพาทั้งสามเดินไปอย่างไม่มีจุดหมาย

หนิงเทียนมองไปยังแผ่นหลังที่ใหญ่โต มันได้แต่ส่ายหัว ภาพลักษณ์ที่เคยยิ่งใหญ่ของหลานเหลียงในคร่าแรกที่ได้พบนั้นเวลานี้ไม่หลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย
มันจึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมา “พี่ใหญ่หลานถ้าเรายังเดินทางมั่วๆแบบนี้ไม่ต้องถึงมือนักฆ่าที่ตามมา พวกเราจะต้องตายจากการเผชิญหน้ากับอสูรลมปราณเป็นแน่”

“เจ้าจะไปรู้อะไร”เหลียวเหยียนคำรามออกมัน พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าอย่างรวดเร็วด้วยความเหนื่อย

“เราโชคดีอย่างมากที่ไม่พบเจอสัตว์อสูร”หลี่เฟิงกล่าวออกตัวมันนั้นเหนื่อยล้าถึงขีดสุด

หลี่เฟิงนั้นเชื่อว่าพวกมันโชคดีเป็นอย่างมากที่เข้ามาภายในหุบเขาหมื่นอสูรแต่ไม่ได้พบพานอสูรลมปราณเลยแม้แต่ตัวเดียว

แต่แท้จริงแล้วสิ่งที่พวกมันเรียกว่าโชคนั้น เป็นเพราะหนิงเทียนที่ส่งจิตสังหารออกไปเป็นวงกว้างส่งผลให้อสูรลมปราณขั้น1และ2 ไม่มีความกล้าพอที่จะเข้าจู่โจมพวกมัน

“ไปพวกเราไปกันต่อ ถ้าเราหยุดเราจะตายด้วยน้ำมือของพวกที่ตามเรามาอย่างแน่นอน
เชื่อข้าเราจะต้องรอดออกไปได้”หลานเหลียงกล่าวออกหมายจะเพิ่มขวัญให้ลูกน้องคนสนิททั้งสองของมัน

เหลียวเหยียน หลี่เฟิงและหนิงเทียนเริ่มไล่ตามหลังหลานเหลียงอีกครั้ง

ถึงระหว่างทางพวกมันจะได้ยินเสียงร้องที่น่าหวาดกลัวของสัตว์อสูรมากมายก็ตามแต่พวกมันก็ไม่หยุดเดินทางเลยแม้แต่ชั่วลมหายใจเดียว

ในระหว่างทางเดินนั้น หนิงเทียนที่เดิมจะเดินตามหลังอย่างเงียบๆ เริ่มกล่าวออก “พี่ใหญ่หลาน มันคุ้มแล้วหรอที่ท่านต้องจงรักภักดีเช่นนี้”

“เปล่าเลยน้องชายหนิง พวกเราไม่ได้มีความภักดีกับท่านเกาซุนแต่อย่างใด ที่พวกเรายอมสละชีวิตและปกป้องสมบัติชิ้นนี้เป็นเพราะพวกเราซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ของพวกเราต่างหาก”หลานเหลียงกล่าวออกอย่างแผ่วเบาด้วยความเหนื่อย

ในระหว่างที่มันกล่าวตอบไป พวกมันทั้งสี่มารวมกันอยู่ข้างลำธาร พวกมันพากันวักน้ำธรรมชาติ เข้าปากอย่างอดยาก น้ำเย็นๆจากลำธารช่วยเพิ่มกำลังที่เกือบจะหมดของพวกมันทั้งสามขึ้นมา

แม้หลานเหลียงจะอยู่ในช่วงเวลาที่วิกฤติแต่มันเริ่มที่จะสังเกตเห็นความผิดปกติของหนิงเทียน ไม่มีทางที่ผู้ฝึกตนในแดนมนุษย์ จะตามความเร็วของพวกมันที่ต้องการหนีอย่างสุดชีวิตได้

แล้วเจ้าเด็กหนิงเทียนตามพวกมันทั้งสามคนมาได้อย่างไร อีกทั้งมันไม่เห็นท่าทีเหน็ดเหนื่อยออกมาจากหนิงเทียนเลยแม้แต่น้อย

หลานเหลียงตัดสินใจถามออกทันที“น้องชายหนิงเจ้าเป็นใครกันแน่?”

ได้ยินเช่นนั้นหนิงเทียนได้แต่ยิ้มจางๆ เวลานี้มันไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังตัวตนของมันอีกต่อไปแล้ว “อย่าห่วงไปเลยพี่ใหญ่หลาน ข้านั้นไม่ทำร้ายพวกท่านแน่”

เมื่อได้ยินคำพูดของพี่ใหญ่หลานและเห็นท่าทีของหนิงเทียน เหลียวเหยียนรีบกล่าวถามออกทันที “หรือว่าเจ้าจะเป็นสายลับของพวกมัน”

หนิงเทียนนั้นไม่ได้สนใจอะไรกับคำพูดของเหลียวเหยียนนัก มันเพียงแต่จับจ้องไปยังหลานเหลียงพร้อมกล่าวต่อ “พี่ใหญ่หลานท่านแน่ใจหรือว่า สมบัติในมือของท่านเป็นของจริง”

“น้องชายหนิงเจ้าหมายความว่าอะไร?”หลี่เฟิงรีบถามออกแทนหลานเหลียงอย่างรวดเร็ว

“การที่เกาซุนหนีไปโดยทิ้งพวกเราและสมบัติให้เป็นเหยื่อล่อกลุ่มโจร ไม่ใช่คำตอบที่ดีแล้วหรือ?” หนิงเทียนถามออกเพื่อเพิ่มความสงสัยให้แก่พวกมันทั้งสามคน

“เจ้าหมายความว่าท่านเกามอบสมบัติปลอมให้แก่เราและยังใช้พวกเราเป็นเหยื่อล่อนักฆ่าพวกนี้” เหลียวเหยียนคำรามออกมาด้วยโทสะ

“เฮ้..ข้าพึ่งเห็นว่ารองหัวหน้าเหลียวมีสติปัญญาอยู่ในสมองบ้างก็วันนี้” หนิงเทียนยังคงกล่าวติดตลกแม้อยู่ในสถานการณ์ที่คับขัน

ด้วยคำพูดเช่นนี้ ถ้าเป็นเวลาปกติแล้วเหลียวเหยียนต้องระเบิดโทสะอย่างมากล้นใส่หนิงเทียนแน่
แต่เวลานี้เหลียวเหยียนหาได้ใส่ใจกับคำพูดของหนิงเทียนแม้แต่น้อย

 

 

 

 

ติดตามต่อถึงตอนที่216 ได้ในกลุ่มจ้า คลิ้กก

Facebook Comment