+100%-

ตอนที่ 93 ความสับสนของเชียเยว่หวิน

ภายในกระโจมของจางเฉา

 

จางเฉินกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก “ใครกันที่ครอบครองสมบัติระดับอวตารเทพจำนวนมากขนาดนั้น ภายในแคว้นฉี ตระกูลยักษ์ใหญ่และสำนักใหญ่นับรวมกันยังมีไม่ถึง 20 ชิ้นเลย” นี่ทำให้เขาสงสัยว่าอีกฝ่ายเป็นใครกัน และจะหาตัวเจอได้อย่างไร

 

จางฉานขมวดคิ้ว “ท่านพ่อ ข้าได้ยินน้องเฉา พูดก่อนตายว่า เจอเด็กคนหนึ่ง แสดงว่าคนที่ครอบครองจะต้องเป็นเด็กแน่ๆ”

 

จางเฉินพยักหน้า “แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าเด็กคนนี้คือใครกัน” ถึงแม้ว่าเขาจะสงสัยถึงเบื้องหลังของคนที่ครอบครองสมบัติจำนวนมากขนาดนี้ได้ เบื้องหลังของเขาต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน แต่ความโลภทำให้เขามองข้ามข้อนี้ไป

 

จางฉานขมวดคิ้ว “เราต้องรอตระกูลเชียและตระกูลเมิงกลับมาก่อน แล้วค่อยไปหลอกถามพวกเขา แต่ไม่แน่ว่า พวกเขาอาจจะจัดการกับเด็กที่ครอบครองสมบัตินั้นแล้วก็เป็นได้ ถ้าเป็นแบบนั้น พวกเขาจะยอมแบ่งให้กับพวกเราบ้างหรือเปล่า”

 

จางเฉินตาแดงก่ำ “ถ้าเป็นแบบที่เจ้าว่า พวกเขาอาจจะแบ่งให้พวกเราบ้าง เพราะอย่างไรตระกูลของเราก็ได้รับความสูญเสียอย่างมาก” พวกเขาเป็นตระกูลที่สนิทชิดเชื้อกันอย่างมากเหมือนตระกูลพี่ตระกูลน้อง จะอย่างไรตระกูลเชียและตระกูลเมิงจะต้องแบ่งให้พวกเขาอย่างน้อย 1-2 ชิ้นอยู่แล้ว ตอนนี้เขายังไม่รู้สึกโกรธเท่าไหร่เพราะเขาคิดว่าถ้าได้สมบัติระดับอวตารเทพมาสัก 1-2 ชิ้นก็ถือว่าคุ้มค่า

 

ภายในประตูมังกร

 

หลีฟางยืนยิ้มอย่างพอใจ หลังจาก จางเฉา หนีเข้าประตูมิติไป หลีฟางได้ส่งกระบี่เพลิงทะยานตามหลังเขาไปทันที กระบี่เพลิงทะยานเข้าประตูมิติไปและกลับมาอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครรู้ว่าหลีฟางทำสำเร็จหรือไม่ แต่พวกเขาสังเกตจากรอยยิ้มของหลีฟาง พวกเขาก็พอจะคาดเดาได้ว่าหลีฟางต้องทำสำเร็จแน่นอน

 

จากนั้นหลีฟางก็ให้ เสวียฉาน เผาร่างของ เมิงชู และกลืนกินจิตวิญญาณเพลิงของเขา

 

หลีฟางยิ้ม จากนั้นเขาก็เอาหม้อพญาหงส์เพลิงออกมา แล้วมองไปที่เสวียฉานอย่างอ่อนโยน “เสวียฉาน เจ้าทำได้ดีมาก เจ้ากลับไปพักผ่อนได้แล้ว” “กี้” พญาหงส์เพลิง ส่งเสียงตอบรับหลีฟางอย่างสดใส จากนั้นพญาหงส์เพลิง ก็บินเข้ามาหาหลีฟางและเอาปีกของมันโอบกอดหลีฟางแล้วกลายเป็นลูกบอลกลับเข้าไปในหม้อพญาหงส์เพลิง

 

หลีฟางมองดูหม้อพญาหงส์เพลิงด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ ก่อนที่จะเก็บมันไว้ภายในประตูวิญญาณ สามสาวสังเกตเห็นอาการของหลีฟาง พวกนางเข้าใจทันทีเลยว่า พญาหงส์เพลิงตัวนี้ต้องมีความสำคัญต่อหลีฟางอย่างแน่นอน หม้อพญาหงส์เพลิง มีความลับมากมายจริงๆ พวกนางไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าภายในหม้อมีพญาหงส์เพลิงของจริงอยู่ด้วย

 

นี่ทำให้ทุกคนเข้าใจทันทีเลยว่าพญาหงส์เพลิงตัวนี้โผล่มาจากไหน มันมาจากภายในหม้อพญาหงส์เพลิงของหลีฟางนี่เอง

 

ศิษย์ของตระกูลหยุนบาดเจ็บหลายคน แต่พวกเขาได้ยาฟื้นฟูของหลีฟางทำให้พวกเขาฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว ตอนนี้ศิษย์ของตระกูลหยุนก็เดินเก็บกวาดสนามรบ ได้รับสมบัติเป็นจำนวนมาก นี่ยิ่งสร้างความฮึกเหิมให้กับพวกเขา

 

สามสาวรีบเดินเข้ามาหาหลีฟางทันที

 

หยุนรี้ถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล “นายน้อยบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ถึงแม้ว่าหลีฟางจะดูปกติ แต่นางก็อดเป็นกังวลไม่ได้

 

หลีฟางยิ้ม “ข้าสบายดี พวกเจ้าสบายใจได้ วันนี้พวกเจ้าทำได้ดี” นี่ทำให้ สามสาว ยิ้มหน้าบาน พวกนางอารมณ์ดีอย่างมาก ถึงแม้พวกนางจะเหน็ดเหนื่อยจากการต่อสู้ แต่เมื่อเห็นหลีฟางปลอดภัยก็ทำให้ความเหน็ดเหนื่อยของพวกนางหายเป็นปลิดทิ้ง

 

เชียหานและเชียเยว่หวิน ก็เดินเข้ามา

 

เชียเยว่หวินถามด้วยความเป็นกังวล “น้องชายหลี เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า”

 

หลีฟางยิ้ม “ข้าสบายดี”

 

ชูหลิงยิ้ม “เสี่ยวเยว่ เจ้าเป็นห่วงนายน้อยของข้ามากขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าเจ้าหลงรักนายน้อยของข้าเข้าแล้วนะ” ชูหลิงลืมตัว นางบอกว่าหลีฟางเป็นนายน้อยของนาง ทำให้นางรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว นางจึงก้มหน้าลงด้วยความอับอายเล็กน้อย นี่ทำให้เชียเยว่หวิน และ เชียหาน รู้สึกแปลกใจกับ ท่าทีของชูหลิง

 

เชียเยว่หวิน รีบปฏิเสธ “ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย” แต่เมื่อนางหันไปสบตากับหลีฟาง นางกลับรู้สึกใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมา เมื่อนางสบตากับหลีฟาง นางจึงก้มหน้าลงจากนั้นนางก็พูดด้วยน้ำเสียงเบาลง “น้องชายหลี ช่วยข้าไว้ครั้งหนึ่ง เขาคือผู้มีพระคุณของข้า” นางรู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย หลีฟาง เป็นคนที่นางเพิ่งจะรู้จักเพียงแค่ไม่ถึง 3 ชั่วยาม แต่นางกลับรู้สึกเป็นห่วงเขา หรืออาจจะเป็นเพราะหลีฟางเคยช่วยนางไว้ก็เป็นได้ นางจึงรู้สึกซาบซึ้ง และนับเขาเป็นสหายของนาง นางไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกนี้สักเท่าไหร่นัก

 

หยุนรี้ หลานเสวียชิง ชูหลิง ยิ้มให้กับ เชียเยว่หวิน อย่างอ่อนโยน

 

เชียหานยิ้ม “น้องชายหลี เจ้าแข็งแกร่งมากจริงๆ” เขาเห็นพรสวรรค์ของหลีฟางแล้ว หลีฟางอยู่คนละระดับกับเขา  ทำให้เขารู้สึกว่าเขาไม่คู่ควรที่จะเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับหลีฟาง เขาจึงไม่พูดเรื่องนี้อีกต่อไป

 

หลีฟางเอามือเกาหัว “พี่เชียหาน ท่านอย่าได้ชมข้าเกินไปนัก ข้าแค่โชคดี” เชียหานพูดไม่ออก เขายืนเกาหัว หลีฟางบอกว่าเขาแค่โชคดี บ้าไปแล้ว นี่ไม่สามารถเรียกว่าโชคดีได้เลยแม้แต่น้อย สี่สาวรู้สึกขำขันกับอาการของ หลีฟาง พวกนางรู้ว่าหลีฟางแค่พูดหยอกล้อ เชียหาน

 

หยุนโซ และ หยุนชิว วิ่งมารายงานหลีฟาง “นายน้อยหลี พวกเราเก็บกวาดสนามรบเรียบร้อยแล้ว พวกเราได้….” หลีฟางพูดตัดบทพวกเขา “สมบัติที่ได้มา เจ้าจัดสรรให้กับศิษย์ของตระกูลหยุนได้เลย และต่อไปไม่ต้องมารายงานข้าอีก เจ้าจัดการตามใจเจ้าเลย” จากนั้นหลีฟางก็ส่ง กระบี่มังกรเพลิง และ สามง่ามเมฆาอัสนีบาต ให้พวกหยุนโซ “พวกเจ้าเอามันไปเก็บไว้ก่อน อย่าเพิ่งให้ใครใช้มัน” เพราะนี่คือสมบัติของตระกูลเมิงและตระกูลจาง ถ้ามีใครเห็นตระกูลหยุนใช้มันล่ะก็ ตระกูลหยุนเดือดร้อนแน่

 

“ข้าเข้าใจแล้วนายน้อย” หยุนโซ และ หยุนชิวตอบรับ

 

หลีฟางยิ้มอย่างพึงพอใจ “เอาล่ะ พวกเจ้าไปบอกให้พวกเขาเตรียมตัวให้พร้อม อีก 30 นาที พวกเราจะออกเดินทางกันต่อ” ตอนนี้ยังเหลือระยะทางอีก 6.7 กม. กว่าจะออกจากป่าแห่งความความตายได้ และหลังจากพวกเขาออกไปแล้ว พวกเขาจะต้องรีบไปให้ถึง หุบเขาเกล็ดมังกร และรีบเคลียร์พื้นที่ก่อนจะมืด ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะต้องเผชิญกับความยากลำบากแน่ๆ

 

“ขอรับนายน้อยหลี” จากนั้น หยุนโซและหยุนชิว ก็รีบไปดูแลจัดสรรสมบัติต่างๆ ให้กับศิษย์ของตระกูลหยุน

 

เชียหานแปลกใจ “น้องชายหลี ตอนนี้พวกเขาอ่อนแรงอย่างมาก น้องชายหลีจะให้พวกเขาไปต่อจริงๆ หรือ? ตอนนี้คนของเรารวมกันเหลือแค่ 100 คนเอง พวกเรากลับออกไปหาคนมาเพิ่มก่อนดีหรือไม่” เขาคิดว่าพวกเขาคงไม่สามารถผ่านป่าแห่งความตายไปได้แน่ๆ

 

สามสาวมองหลีฟาง ถ้าหลีฟางบอกว่าจะไปต่อ พวกนางก็จะไปต่อ เชียเยว่หวิน เป็นกังวลเช่นกัน ตอนนี้ตระกูลหยุนเพิ่งจะผ่านสงครามครั้งใหญ่มา พวกเขาสมควรพักผ่อนเป็นเวลาอย่างน้อย 1 วัน แต่เมื่อนางมองไปยังตระกูลหยุน นางกลับไม่พบว่าพวกเขาอ่อนแรงเลยแม้แต่น้อย พวกเขากำลังเลือกสมบัติที่เหมาะกับตัวเองอย่างร่าเริง นี่สร้างความแปลกใจให้กับ เชียหานและเชียเยว่หวินอย่างมาก ทำไมพวกเขาถึงได้ฟื้นฟูได้รวดเร็วขนาดนี้ พวกเขาใช้ยาฟื้นฟูระดับใดกัน มีคำถามมากมายอยู่ในหัวของพวกเขา

 

หลีฟางยิ้ม “ไม่ต้องเป็นกังวลไป พวกเราสามารถผ่านมันไปได้แน่นอน” คนยิ่งเยอะยิ่งมีปัญหา และอีกอย่างหลีฟางรู้จักเส้นทางที่จะหลีกเลี่ยงมังกรทมิฬได้

 

เชียหานกำลังลังเล เชียเยว่หวินมองหน้าหลีฟางแล้วตอบตกลงทันที “ตกลง พวกเราจะไปกันต่อ” จากนั้นนางก็รู้สึกว่าใบหน้าของนางร้อนผ่าวอีกแล้ว นางจึงก้มหน้าลงอีกครั้ง นางไม่เข้าใจ ทำไมนางถึงได้ไม่กล้าสบตากับหลีฟาง และทำไมนางถึงได้ตอบตกลงอย่างรวดเร็ว มีแค่หยุนรี้ หลานเสวียชิง ชูหลิง เท่านั้นที่รู้คำตอบนี้

 

เชียหาน งงงวย ทำไมเชียเยว่หวินถึงได้ตอบตกลงอย่างรวดเร็ว ทุกครั้งนางจะให้เขาเป็นคนตัดสินใจเสมอ เขารู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้นกับเชียเยว่หวิน การเดินทางต่ออันตรายอย่างมาก และยิ่งพวกเขามีจำนวนคนน้อยลงด้วย มันยิ่งอันตราย

 

หลีฟางเห็น อาการของเชียหาน เขาจึงเอ่ย “พี่เชียหาน ข้ารู้จักเส้นทางที่พวกเราจะหลีกเลี่ยงมังกรทมิฬได้” นี่ทำให้ทุกคนงงงวย หลีฟางรู้จักเส้นทางที่จะหลีกเลี่ยงมังกรทมิฬด้วยหรือ เชียหานเคยเข้ามาที่นี่แล้ว 5 ครั้ง เขายังไม่รู้เลย แล้วหลีฟางรู้ได้อย่างไรกัน

 

เชียเยว่หวิน เงยหน้าขึ้น “ในเมื่อน้องชายหลีรู้เส้นทาง ก็ให้น้องชายหลีนำทางละกัน” จากนั้นเชียเยว่หวินก็ก้มหน้าเหมือนเดิม นางรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวอีกแล้ว

 

ประพันธ์โดย L

อ่านต่อกลุ่มเฟสถึงตอนที่ 254 แล้ว https://www.facebook.com/groups/158725318008139/

Facebook Comment