+100%-

RW ตอนที่ 30 ออกจากหมอก

ผู้ที่มาแทนหน้าบากก้าวออกมารับการโจมตีอันรวดเร็วสองครั้งจากไบรอันก่อนที่ดาบจะถูกปัดกวาดออกไป

 

พวกมันยิ่งไม่ใช่หน่วยลาดตระเวนในเมืองอย่างแน่นอน  จะเรียกให้ถูกมากกว่าพวกมันเป็นกลุ่มอันธพาล คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ทำให้ไบรอันโกรธเกรี้ยวมากยิ่ง  นอกจากบีบบังคับและขู่กรรโขกแล้ว  คนพวกนี้ทำอะไรอย่างอื่นได้อีกบ้าง? เกรย์ฮาวด์รวมทั้งไบรอันทำหน้าที่จากองค์เหนือหัวอย่างไม่ละหลวมใดๆ แต่ไอ้พวกต่ำช้านี้มันเป็นพวกที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง

 

หากแต่…ไอ้กลุ่มขยะนี้  ผู้ซึ่งจะได้เป็นกลุ่มหลบภัยในป้อมปราการอยู่แล้ว พวกเลวๆนี้  มันทั้งสองหาญกล้าที่จะฆ่าเกรย์ฮาวด์ด้วยวิธีต่ำช้ายิ่งนัก

 

นี่มันยกโทษให้ไม่ได้

 

ดาบเขาเองได้ฟาดฟันไปยังคู่ต่อสู้ที่กำลังตื่นตะหนกรวมทั้งตัดคอมันออกเสีย  แต่อย่างไรชั่วขณะนั้นร่างเงาที่หยุดยั้งอยู่เบื้องหลังของเป้าหมายกลับลอบจู่โจมมายังหัวใจของไบรอันในชั่วพริบตา แม้การกระชวยอันบอบบางนี้ เมื่อไบรอันสังเกตเห็นมัน  หลบเลี่ยงมันก็สายเกินไปเสียแล้ว

 

ในสภาวะสิ้นหวัง เขาทิ้งตัวลงบนพื้นอย่างเเรง  ในขณะเดียวกันที่ร่วงลงบนพื้นนั้น เขาเองรู้สึกเจ็บปวดแปลบๆบริเวณหน้าอก

 

หลังจากกลิ้งไปสองตลบ เขาลุกขึ้นทันทีพลางตั้งท่าป้องกัน เป็นความโชคดีของไบรอันจากการลอบโจมตีเมื่อกี้นี้แทงที่เสื้อคลุมเฉือนผิวของเขาไปเท่านั้น มิใช่บาดแผลสาหัสอย่างใด  สิ่งที่สำคัญนั้นคือการจู่โจมจุดอ่อนด้วยคมดาบ! จากความประทับใจของเขาต่อหน่วยลาดตระเวนนั้น  เขาเองเเน่ใจชัดแจ้งว่าไม่มีผู้ใดมีทักษะฟันดาบนี้เลยเเม้เเต่น้อย

 

“หือ? เจ้าหลบมันได้จริงๆ” คนผู้นั้นเตะอาวุธเพื่อนร่วมทีมที่ตายออกไป แล้วก้าวมายังเบื้องหน้าไบรอันทีละก้าว

 

นรกอันใดเนี้ย? ไบรอันเองพบว่าไม่อาจจดจำคนตรงหน้ามันได้แต่อย่างใด  มันมิใช่คนตัวสูง แต่มือกลับใหญ่โตหากเทียบกับขนาดร่างกายของมันเเล้ว  ตอนที่มันปล่อยมือลงข้างลำตัวนั้นมือเกือบจะถึงหัวเข่าด้วยซ้ำ ดวงตาของมันเเปลกประหลาดยิ่ง เขาสาบานเลยว่าไม่เคยพานพบเจอดวงตาคู่นี้มาก่อน

 

“เจ้าไม่ใช่สมาชิกหน่วยลาดตระเวนนี้….เจ้าเป็นใครกันแน่?”

 

ถึงแม้ว่าสมาชิกห้าในสิบคนในหน่วยลาดตระเวนอาศัยอยู่ข้างๆประตูห้องตนเอง  แต่อย่างไรเขาเองก็เเทบจะไม่เคยติดต่ออันใดกับพวกนั้นเสียเลย เขายังคงจดจำคนพวกนั้นได้ ดังนั้นเห็นได้ชัดว่าคนคนนี้คงจะเเทนที่ใครคนหนึ่งในกลุ่มเเละติดตามมายังปราสาท ข้อเท็จจริงที่เขาไม่ได้เห็นคนผู้นี้ในระหว่างทางที่มาย่อมไม่น่าแปลกใจเลย จะอย่างไรตอนกลางดึกก็มืดสนิท ซ้ำยังไร้ซึ่งปฏิกิริยาจากกลุ่มของหน้าบากเเม้สักนิด เนื่องจากพวกนั้นไม่มีท่าทางตื่นตระหนก อย่างนั้นมีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวว่า คนผู้นี้ถูกจัดหามาโดยหน้าบากก่อนหน้านั้นเเล้ว

 

“เจ้าเดาคำตอบได้นี่ เหตุใดจึงต้องถามข้าเสียเล่า?” มันตอบพลางยิ้มอย่างเฉยชา “อย่างไรเจ้าก็ต้องตายในไม่ช้า”

 

“ให้ตายเถิด มันทำร้ายข้า!”ซยงปาว่าอย่างขมขื่น “ไวเปอร์ ตัดเเขนขามันซะ ข้าอยากจะอาบเลือดมันอย่างช้าๆ!”

 

“โชคไม่ดี นายท่านฮิลล์ ข้าต้องให้ความสำคัญต่อการทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากเจ้านายข้าให้สำเร็จ”

 

เหมือนนามของมัน คนผู้นี้เป็นร่างสิงสู่ของงูอย่างเเน่เเท้ เขามักจะโจมตีด้วยมุมที่เเปลกเเละยุ่งยากอยู่ตลอดเวลา นอกเหนือไปจากช่วงเเขนที่ยาวของเขาเเล้ว เขาบังคับให้ไบรอันต้องต่อสู้ดิ้นรนอย่างขมขื่นโดยตรง ไบรอันถูกบังคับให้ถอยหลังครั้งเเล้วครั้งเล่า และไม่สามารถที่จะหาโอกาสโต้กลับได้เลย

 

เขาประมาทเกินไป! ภายในใจเขารู้สึกได้ถึงความกดดันที่เอ่อล้น เขาต่อสู้ที่ทางเดินใต้ดินนี้เป็นเวลานานเเล้ว มทหารยามด้านบนน่าจะสังเกตเห็นการต่อสู้นี้เเล้วใช่หรือไม่?

 

เดิมเขาตั้งใจจะล้างเเค้นให้เกรย์ฮาวนด์มาตอนนี้เขาเพียงหวังจะยื้อชีวิตให้นานกว่านี้อีก รอคอยเหล่าอัศวินของฝ่าบาทมาหยุดการบุกโจมตีของพวกชั่วพวกนี้

 

“ดูเหมือนเจ้าจะรอสิ่งใดอยู่นะ”ไวเปอร์ยั้งการโจมตีกระทันหัน “ข้าเดาว่าเจ้าคงรออัศวินของเจ้าชายมาช่วยเหลือเจ้าสินะ?น่าเสียดาย ปราสาทหินนั้นถูกสร้างขึ้นมาต่างจากโรงเหล้าเเละเรือนเเรมพวกนั้น ชั้นที่ทำจากไม้พวกนั้น เมื่อมีคนปฎิบัติกิจเสียงที่ออกมาย่อมได้ยินไปทั้งชั้น เเต่ตราบเท่าที่นี่ปิดประตูอยู่ ต่อให้เจ้าจะตะโกนจนคอเจ้าฉีก ด้านบนก็ไม่ได้ยินเสียงอันใดหรอก”

 

เมื่อไบรอันรู้ถึงเหตุผล เขาลังเลไปชั่วขณะ เเละนี่คือโอกาสที่ไวเปอร์รอคอย มันฟันดาบไปด้านล่างกดดาบของไบรอันลง ปิดกั้นการเคลื่อนไหวของเขา จากนั้นมันยกมืออีกข้างขึ้นพร้อมเหนี่ยวไกหน้าไม้ที่ซ่อนไว้ในเเขนเสื้อ

 

สลักยาวหนึ่งนิ้วที่ถูกยิงจากข้อมือและเมื่อไบรอันได้ยินเสียงการทำงานของกลไก สลักนั้นก็แทงทะลุปอดเขาเสียเเล้ว

 

ทันใดนั้นความเจ็บปวดเกินทนก็เเพร่กระจายไปทั่วหน้าอก ไบรอันเหวี่ยงดาบไปยังไวเปอร์พร้อมหมุนตัววิ่ง อย่างไรก็ตามเลือดในปอดของเขาก็ซึมเข้าไปในหลอดลมอย่างรวดเร็วเเละมันทำให้เขาหายใจลำบาก เขาไม่สามารถวิ่งไปไกลกว่านี้ได้ เขาสะดุดธรณีประตู ก้าวเดินอย่างซวนเซไม่กี่ก้าวจึงล้มลงที่พื้นอย่างรุนเเรง

 

ไวเปอร์ตามมาทันในเวลาไม่นาน เข้าต้องการจบการต่อสู้ให้เร็วที่สุด เเต่ถูกรั้งไว้โดยซยงปา

 

“ให้ข้าจัดการ” ซยงปาขู่ผ่านฟันที่ขบกัน “ข้าต้องการปลิดชีวิตมัน! มันเเทงข้า!”

 

สายตาของไวเปอร์ส่องประกายความเย็นยะเยือกขณะหนึ่ง สุดท้ายเขาก็ยังคงหลบไปด้านข้าง”ทำมันให้เร็ว อย่าลืมว่าพวกเรายังคงมีสิ่งที่ต้องทำข้างล่างนี่”

 

หน้าบากกระชากผมไบรอันขึ้นมาพร้อมคำราม”เชื่อข้าสิ เจ้าจะตายช้าๆและทรมานที่สุด”

 

ไบรอันอยากจะพ่นน้ำลายใส่หน้าหน้าบาก หากเเต่กำลังกายของเขาไหลออกไปเหมือนน้ำที่ร่วงสู่หลุมไร้ก้น เขาไม่รู้ว่าเขาจะอยู่ได้อีกนานเท่าใด ความเสียใจในชีวิตเขาเข้ามาในความคิด อย่างเรื่องที่เขายังหาภรรยาไม่พบ ทั้งยังไม่ได้ทำให้ฝันที่จะเป็นอัศวินนั้นเป็นจริง เเต่สิ่งที่เขาเสียใจที่สุดคือ…เขาไม่ได้ล้างเเค้นให้เกรย์ฮาวนด์

 

เดี๋ยวนะ นั่นคือสิ่งใด?

 

กระพริบตาหนึ่งครั้งทันใดนั้นก็มีสตรีนางหนึ่งนั่งอยู่บนถังเสียเเล้ว เเม้จะเป็นความมืดสลัวเช่นนี้ เขาไม่สามารถเห็นรูปร่างที่ชัดเจนของนางได้ เเต่ร่างที่งดงามอย่างนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่านางคือผู้หญิงอย่างเเน่นอน

 

นรก นี่คือภาพมายาหรือ?..มันต้องใช่สิ เขาร่วงมาที่ห้องนี้ตอนกลางดึก เเละเเน่นอนว่าไม่มีผู้ใดในนี้!หรือว่าพระเจ้าบนสวรรค์จะได้ยินเสียงบ่นจากเขา จึงสร้างความเพ้อฝันนี้มาปลอบประโลมเขาโดยเฉพาะใช่หรือไม่?

 

“เฮ้ พวกเจ้ามาเที่ยวเล่นในที่ของคนอื่นอย่างมีชีวิตชีวาอันใดเช่นนี้ ทั้งยังตั้งใจสังหารคนต่อหน้าข้าอีกด้วย เกรงว่าจะไม่ค่อยเหมาะสมกระมัง?”

 

หน้าบากเห็นบางสิ่งขยับที่ขอบสายตาเขา ดังนั้นเขาจึงปล่อยผมของไบรอันทันที พลางนำดาบออกจากฝักพร้อมันไปทางนางขณะที่ได้ยินคนอื่นๆทำในสิ่งเดียวกัน “เจ้าคือผู้ใด?”

 

เหตุใดคนอื่นถึงมีปฏิกิริยากันเล่า…ประเดี๋ยวนะ สติที่ริบหรี่ของไบรอันเริ่มคิดว่า จะเป็นเช่นใดหากสิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่เพียงภาพมายา?

 

“แน่นอนว่าข้าคือผู้ที่อยู่ที่นี่ไงล่ะ”นางกระโดดลงมาจากถังพลางก้มลงปัดฝุ่น ท่ามกลางไฟสลัว ไบรอันได้เห็นรูปลักษณ์แปลกประหลาดที่ปักบนเสื้อคลุมของนาง สามเหลี่ยมที่วางข้างๆกัน ที่ตรงกลางคือดวงตาขนาดใหญ่ เเสงประกายจากดวงตาเมื่อกระทบเเสงมีสีทองเล็กน้อย

 

“เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่นี่?แอบเข้ามาทางท่อระบายน้ำอย่างกับหนู” เสียงของนางทั้งหวานทั้งใส หากเเต่นางไม่เเสดงสีหน้าอันใดออกมา นี่มันผิดปกติ ..ผู้ที่เห็นการสังหารไม่ควรจะสงบเช่นนี้

 

ไวเปอร์ระแวงในเรื่องนี้ เขามองอย่างเคร่งขรึมขณะที่ค่อยๆหันไปทางศัตรูใหม่อย่างช้าๆ ทันใดนั้นเขาก็บุกแทงอย่างรวดเร็ว

 

นางดูไม่กังวลอันใดขณะที่โบกมืออย่างลวกๆ เเต่ไวเปอร์ไม่เห็นเเม้เเต่มือนางขยับ เขารู้สึกเพียงลมที่ผ่านร่างเขาไป

 

มองดูเหตุการณ์ที่ไม่น่าเชื่อนี้เเล้ว ซยงปาทำได้เเค่จ้องมองอย่างไม่อยากเชื่อ เขาเร่งเข้าไปช่วยเหลือไวเปอร์ เเต่เขาเห็นเพียงว่าเขามาช้าไปเพราะที่ที่เเขนควรจะอยู่นั้น ตอนนี้มันว่างเปล่าเสียเล้ว

 

พร้อมกับเเขนเเละดาบที่ร่วงลงไป ไวเปอร์ล้มลงไปเช่นกัน

 

เห็นเช่นนี้ หน้าบากรนม ไปด้วยความตื่นตระหนก สามารรับรู้ได้ถึงเเรงกดดันในลำคอ คนอื่นอาจไม่รู้ เเต่ตัวเขานั้นรู้ดีถึงตื้นลึกหนาบางของไวเปอร์ “ร้ายกาจ หลักเเหลมเเละเปี่ยมไปด้วยอันตราย” นี่คือการประเมินของลุงเขาต่อไวเปอร์ ความเเข็งเเกร่งเขานั้นสมบูรณ์เเบบและไม่สามารถที่จะดูถูกได้เลย กระทั่งไบรอันยังยากเลยกับการที่จะตั้งรับการโจมตีจากไวเปอร์ได้ในครึ่งของหนึ่งในสี่ส่วนเวลาในหนึ่งชั่วโมง แต่บัดนี้เขากลับถูกพัดกระเด็นอย่างชุ่ยๆจากสตรีนางหนึ่งงั้นหรือ กระทั่งเเขนยังถูกตัดออกไปเสียอีก

 

“พวกเจ้าอย่ามัวเเต่ยืนโง่ๆ!ไปฆ่านางซะ!”ไวเปอร์ตะคอกขณะที่กดบาดเเผลไปด้วย

 

เนื่องจากเลือดที่ออกมาในจำนวนมาก การมองเห็นของไบรอันจึงเริ่มพร่าเลือน เขาได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าที่วุ่นวาย เสียงจากการปะทะกันของดาบ เช่นเดียวกับเสียงของร่างที่ล่นกระเเทกพื้นรอบๆตัวเขา จากนั้น..ทุกอย่างก็กลับกลายเป็นเสียงอื้ออึงไกลๆ สุดท้ายเเล้วเกิดอันใดขึ้น? เขาพยายามจะหันศีรษะ เเละมองไปยังทิศทางการต่อสู้ สิ่งที่เขาเห็นนั้นเป็นภาพที่ยากเกินจะทำความเข้าใจ

 

นางเหมือนดั่งภูติผี เดินเข้าออกในกลุ่มคนตามที่ต้องการ หายไปจากสายตาครั้งเเล้วครั้งเล่า ทุกหนึ่งการโจมตีของนางจะเจาะไปที่ตับของศัตรู มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเรียกว่าการต่อสู้ มันดีกว่าหากบอกว่านางกำลังเต้นรำอยู่ เขาไม่เคยเห็นผู้ใดที่สามารถครองอาวุธสังหารขณะที่สัมผัสจังหวะของกระบวนท่าไปด้วยเลย สะบัดดาบขึ้นลง วาดเป็นกระบวนท่าที่น่าเหลือเชื่อ ผู้คนรอบๆนั้นเห็นได้ชัดเลยว่าเป็นเเค่ตัวตลกเงอะงะเท่านั้น ซ้ำความพยายามที่จะโต้กลับดันไร้ผลอย่างสิ้นเชิง สุดท้ายมีเพียงนางที่ยืนอยู่อย่างภาคภูมิเเละเสรี

 

นั่นคือภาพสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนจะหมดสติไป

 

 

Facebook Comment