+100%-

Chapter 51: เทคนิคมานา (1)

“เป็นหมู่บ้านที่เงียบจริงๆ”
“ทั้งหมดนี้เป็นเพราะว่าภูเขามาเอล ที่ไม่ห่างไกลไปจากนี่?”
“อ่า ทำไมถึงเป็นแบบนั้น? ถ้าไม่มีพวกมอนเตอร์ซ่อนตัวอยู่ เหล่าผู้คนก็คงจะกลับมาเร็วๆนีแหละ”
“อแฮ่ม มันก็จริง แต่ข้ารู้สึกไม่กังวลอย่างบอกไม่ถูก”
ชายแก่สองคนที่คุยกันอยู่ได้ถอนหายใจออกมา
มันเป็นเวลา 15 วันแล้วที่มีสิ่งแปลกๆเกิดขึ้นที่ภูเขาลูกนั้น
ขณะเดียวกัน เหล่าชาวบ้านต่างหลบหนีออกไปจากหมู่บ้าน เรียกได้ว่าร้านอาหาร ฟราน เงียบมาได้สอง สามวันแล้ว
ตอนนั้นเองก็มีชายหนุ่มแปลกหน้าเปิดประตูเข้ามา
เป็นชายหนุ่มที่ที่มีกลิ่นป่าเถื่อนลอยออกมาและมีใบหน้าที่ยังดูเด็กอยู่
โรอันนั้นเอง
‘เฮ้อ อย่างน้อยก็ดูเหมือนว่าเรายังไม่สายเกินไป’
เขาวางกระเป๋าที่แบกมาด้วยลงและถอนหายใจออกมา
เขาต้องการจะไปถึงจุดหมายก่อนที่สิ่งนั้นจะเกิดขึ้น ทำให้เขาเร่งเดินมาที่หมู่บ้านนี้
เขาเดินไปยืนอยู่ด้านหน้าเค้าเตอร์และมองไปที่เจ้าของร้าน
ชายที่กำลังคุยอยู่กันก่อนหน้าได้ถามโรอัน
“เจ้ากำลังมองหาอะไร?”
“ข้าอยากได้น้ำและเนื้อแห้ง”
“เท่าไร?”
โรอันคำนวณในใจและพูดไปว่า
“นำน้ำถังขนาดเล็กและขนมปังสำหรับกินเป็นเวลาสองวัน และเนื้อแห้งสิบ”
“รอเดี๋ยว”
ชายแก่คนนั้นได้เช็ดมือตนเองและเดินเข้าไปในครัว
หลังจากนั้นชั่วครู่ เขาก็ถือบางอย่างออกมาด้วย
โรอันนำสัมภาระที่ได้มาเก็บเข้าไปในกระเป๋า
“เจ้าเป็นนักเดินทาง?”
ชายคนนั้นที่กำลังมองเขาจากด้านข้างได้ถามขึ้น
โรอันยิ้มและพยักหน้า
“ใช่ข้ากำลังจะไปตรวจสอบว่าเกิดไรขึ้นทางทิศไต้”
“เป็นงานที่หนักและร้อนด้วย แต่…”
ชายคนนั้นได้กล่าวกระซิบกับเขา
“ถ้าทำได้ เจ้าพยายามหลบเลี่ยงภูเขามาเอล มีบางอย่างแปลกๆเกิดขึ้นที่นั้น…. อแฮ่ม อย่างไรก็ตาม ระวังตัวด้วยละกัน”
“ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วง”
โรอันก้มหัวลงและจับไปที่กระเป๋าของเขา
ความรู้สึกหนักได้มากระทบที่ไหล่ของเขา
‘ด้วยอาหารจำนวนมากนี้คงจะเพียงพอ…..เอาล่ะ เราควรไปที่ภูเขาเลย?’
หลังจากที่เขาได้อำลาชายสองคนที่อยู่ในร้าน เขาก็ออกจากร้านอาหาร
ดวงอาทิตย์ได้ส่องลงมาอย่างร้อนแรง แต่ด้วยแหวนแบร็น เขาไม่ได้รับผลกระทบจากความร้อนนี้เลยแม้แต่น้อย
‘สถานที่เราจำได้ ต้องเป็นที่นั้นแน่นอน’
โรอันพยายามนึกถึงความทรงจำของเขาและเดินต่อไป
ความทรงจำของคนเป็นสิ่งที่น่ากลัวจริงๆ
เขาไม่รู้ว่าจะจำได้หมดหรือเปล่า แต่คิดว่าสิ่งที่เขาจำอาจจะเกิดการผิดผลาดได้
‘ถ้าความจำของเราผิด….’

นอกจากจะไม่ได้สิ่งที่เราตามหาอยู่เรายังจะสูญเสียชีวิตไปด้วย
แต่นี่เป็นหนึ่งในสิ่งที่สำคัญที่สุดในแผนการของเขา
‘เราต้องได้รับเทคนิคมานา ที่ไม่สมบูรณ์ของราชันแห่งเปลวเพลิงเรด มาให้ได้’
…………….
โรอันได้ตั้งแคมป์ที่ทางเข้าของภูเขา
เขาได้เว้นระยะห่างไม่ไกลออกไป
เขานำชิ้นส่วนผ้าแทนหลังคาและได้ตัดสินใจที่จะรออยู่ที่นี่
‘นี่เป็นเวลา 4 วันแล้วที่เราได้ตั้งแคมป์ที่นี่? ที่จริงมันควรเริ่ม….’
โรอันเคี้ยงไปที่เนื้อแห้งและมองไปที่ภูเขามาเอล
เป็นภูเขาที่ไมมีเสียงนกหรือเสียงของแมลงให้ได้ยินเลยแม้แต่น้อย
เพราะว่า มีความรู้สึกที่มืดมนได้แผ่ออกมา
‘นี่น่าจะถึงเวลาที่ไวเคานต์พอตเตอร์ได้ส่งใครมาว่าทำไมภูเขามาเอลจึงมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้น’
เขาจำวันแน่ชัดไม่ได้ แต่มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างชัดเจนในชีวิตที่แล้วของเขา
‘ตอนนี้แหละ! ภูเขามาเอล จะสะเทือน สั่นไหวอย่างรวดเร็ว’
เขาเพ่งไปด้านอย่างรวดเเร็วและการเคี้ยวของเขาก็เร็วขึ้น
แต่ภูเขาด้านหน้ายังไม่เปลี่ยนแปลง
‘เฮ้อ…หรือว่าวันนี้จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น?’
โรอันมองไปที่ท้องฟ้าทางตะวันตกที่พระอาทิตย์กำลังตกอยู่แล้วก็ปล่อยลมหายใจยาวๆออกมา
ตอนนั้นเอง
ครืนน
พระอาทิตย์ส่ายเล็กน้อยตามเส้นขอบฟ้า
‘หา?’
โรอันเบิกตากว้าง
พระอาทิตย์ได้สั่นสะเทือนอย่างชัดเจน
‘ไม่ เราเองที่สั่นสะเทือนอยู่’
เขามอบตัวลงไปกับพื้นพร้อมกับจับไปที่พื้นด้วยสองมือ
ครืนน ครืนน ครืนน
เสียงแผ่นดินกำลังสั่นไหว
และตอนนั้นเอง ภูเขาด้านหน้าก็สั่นไปมาราวกับเต้นรำ
ครึกก ครืนนน
ก้อนหินที่อยู่บนเนินเขาได้พังทลายลงมาและต้นไม้ที่อยู่รอบๆก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง
กึก กึกก ครืน
ผ้าที่ปกคลุมแทนหลังคาและอาหารที่อยู่ในกระเป๋าได้ไหลลงมาตามพื้น
‘นี่แหละ!แผ่นดินไหวที่นี่!’
สิ่งที่เขาได้คาดหวังได้เกิดขึ้นแล้ว
โรอันได้เฝ้ารอให้แผ่นดินไหวเกิดขึ้น
เขามองไปที่ภูเขามาเอลขณะที่เขายังหมอบอยู่กับพื้น
เขาเห็นแผ่นดินถล่มไปทั่วภูเขา
‘ความทรงจำของเรานั้นไม่ผิด’
โชคดีที่แผ่นดินที่ถล่มไม่ได้ตกลงมาที่ๆเขาหมอบอยู่
ครึก ครึ่ก
แผ่นดินได้เริ่มแยกออกมาพร้อมกับเสียงแปลกๆ

มีพื้นบางแห่งได้ผุดขึ้นและบางแห่งได้ยุบลงไป และหลุมได้ปรากฏขึ้น
แต่สิ่งที่โชคดีก็คือหลุมที่ปรากฏขึ้น ไม่ลึกพอที่จะทำให้เขาตกอยู่ในอันตราย
โรอันยังคงเฝ้ามองไปที่ภูเขามาเอลขณะที่หมอบอยู่กับพื้น
‘หลังจากที่แผ่นดินไหวจบลง เราต้องไปหาสถานที่ราชันแห่งไฟได้หลับไหลอยู่’
หลังจากแผ่นดินถล่มได้เกิดขึ้นถ้าลับก็จะปรากฏขึ้น
และสถานที่นั้น เป็นสถานที่เทคนิคการใช้มานาของราชันย์แห่งไฟเรดได้หลับไหลอยู่
‘หลังจากที่แผ่นดินไหวได้เกิดขึ้น หินได้ร่วงหล่นไปที่สถานที่นั้นเพราะแบบนั้นเทคนิกการใช้มานาอีกเล่มจากสองเล่มได้ถูกทำลายหายไป ’
โรอันเผลอกัดฟันแน่น
‘ในชาติที่แล้วไวเคานต์พอตเตอร์ ได้เล่มแรกไป…. ’
เขาได้รับความทรมารจากการโจมตีของดยุควอยซา ผู้ที่ได้รับข่าวก่อนที่เขาจะสามารถเรียนรู้หรือถูกยึดครองโดยราชอาณาจักรและได้เสียชีวิต
‘และดยุควอยซาได้มอบเทคนิกก่ารใช้มานานี้ให้แก่ลูกชายของเขา อันที่จริงมันเป็นแค่ครึ่งเล่ม แต่หมอนั้น….’
เขากลายเป็นผู้ที่แกร่งคนนึงในอาณาจักร์รินท์
‘ปัญหาก็คือเขาได้ทรยศต่อราชอาณาจักรและหลบหนีไปยังอาณาจักรเอสเทีย’
โรอันกัดฟันแน่น
เพราะเขาจำได้ถึงสงครามที่รุนแรงและโหดร้ายที่เกิดขึ้นเพราะเขา
‘อย่างไรก็ตามมันเป็นความจริงที่ชัดเจนว่า เขากลายเป็นคนที่แข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ เพราะทักษะการใช้มานาเพียงครึ่งเล่ม’
เปลวไฟได้ปรากฏในดวงตาของเขา
‘แต่วันนี้ เราจะไม่ได้แค่ครึ่งเล่มนั้น แต่เราจะได้เทคนิคนี้ทั้งหมด’
อกของเขาสั่นไหวรุนแรง
ดวงตาของเขาจ้องไปที่ภูเขา
‘แถวนี้หรือ ที่ไหนสักแห่งควรเป็นที่ราชันย์แห่งไฟได้หลับไหล’
กึกก กึกกึก
ภูเขามาเอลได้สั่นไหวอย่ารุนแรงราวกับเป็นการสั่นไหวครั้งสุดท้าย
เสียงแปลกๆได้ดังออกมาผ่านทางสายลม
และนั่นก็เหมือนกับเสียงประกาศถึงการสิ้นสุดของแผ่นดินไหว
ทันทีที่แผ่นดินไหวหยุดลง โรอันก็ได้เริ่มไต่ไปที่ภูเขา
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ
“ตอนนี้ ทุกสิ่งที่เราจำได้นั้นถูกต้อง”
และมีความเป็นไปได้สูงที่ตำแหน่งของถ้ำจะเหมือนกับความทรงจำของเขา
‘ใช่ มันไม่มีทางที่จะไม่ถูกต้อง ‘
เหตุการณ์อื้อฉาวนี้ไม่แค่สั่นสะเทือนเพียงอาณาจักรรินท์ แต่ดังไปทั่วทั้งทวีป
เรื่องอื้อฉาวนี้ทำให้อาณาจักรเอสเทีย ซึ่งเป็นภูมิลำเนาของราชันย์แห่งไฟได้ทำให้สถานะระหว่างอาณาจักรรินท์และอาณาจักรเอสเทีย เป็นศัตรูอันดับหนึ่ง
เป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อสำหรับโรอัน ซึ่งเป็นทหารของราชอาณาจักรรินท์
‘มันถูกค้นพบบริเวณทางตะวันตกเฉียงใต้’
โรอันค้นหาผ่านความทรงจำของเขาและมองไปที่เนินเขามากมาย
มือ เสื้อผ้าและใบหน้าของเขา เต็มไปด้วยฝุ่นดินมากมาย
เนื่องจากรูปร่างของพื้นดินที่ไม่ง่ายต่อการเดิน
“เฮ้ออ”
แม้กระนั้นก็ตาม โรอัน ก็ไม่ได้หยุดพัก
ไม่แค่นั้นความเร็วของเขาได้เพิ่มขึ้นด้วย
เขาดื้อดึงที่จะก้าวขึ้นภูเขาต่อไป
และสุดท้าย เขาก็มาถึงยอดเขาหลังจากที่ได้ผ่านหินก้อนใหญ่มาได้

“อ่า…”
เสียงอุทานเบาๆออกมาจากปากของโรอัน
มีถ้ำอยู่บนหน้าผายอดภูเขา
‘มันอยู่ที่นั่น เราแน่ใจว่าเป็นที่นั้น’
โรอันรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณ
แม้ว่าจะเป็นฉากที่ไม่ได้อยู่ในความทรงจำของเขา แต่ร่างกายของเขาก็มีปฏิกิริยาตอบสนองเป็นอย่างมาก
‘มีเทคนิกการใช้มานาของราชันย์แห่งไฟเรดอยู่ในนั้น’
โรอันปีนขึ้นไปที่ยอดเขาด้วยท่าทางใจลอย
เขาปีนขึ้นไป สิ่งสกปรกต่างๆและก้อนหินได้ตกลงมาเหนือศีรษะของเขา แต่เขาไม่เคยหยุดยั้ง
และสุดท้ายแล้วเขาก็ไปถึงหน้าทางเข้าถ้ำที่อยู่ในพื้นที่พอตเตอร์
‘วิ้วว’
โรอันถอนหายใจออกมาและเริ่มเดินเข้าไปในถ้ำ
หัวใจของเขาเต้นอย่างรวดเร็วและหูของเขาอื้อไปหมด
เทคนิกการใช้มานาที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้เรียนในชาติที่แล้ว
แต่ในชีวิตนี้เขาจะสามารถเรียนรู้เทคนิคมานาของหนึ่งในบุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกที่มีชื่อราชันย์ไฟเรด
โอกาศได้อยู่ด้านหน้าของเขา
รอยเท้าเต็มถ้ำไปหมด
เป็นรอยเท้าเมื่อนานมาแล้ว?
โรอันที่กำลังเดินเข้าไปอยู่นั้นได้หยุดทันที
โครงกระดูกได้นั่งพิงอยู่ด้านข้างของถ้ำ
‘ราชันย์ไฟเรด’
แน่นอนว่าเป็นเขา
ระหว่างเสื้อผ้าที่ฉีกขาดมีหนังสือทั้งสามเล่มที่มีปกสีแดงอยู่ในนั้น
ทุกสิ่งทุกอย่างมีฝุ่นละอองและเศษดินปกคลุมมันอยู่ และหนังสือทั้งสามเล่มนี้ยังคงสภาพสมบูรณ์
‘ทำไมถึงมีหนังสือสามเล่ม?’
เทคนิคมานาของเรด นั้นได้แบ่งออกเป็นสองเล่ม
ความจริงที่ว่าหนังสือเล่มที่สามนั้นไม่ได้ปรากฏในความทรงจำของเขา
โรอันเดินเข้าไปอย่างช้าๆ และหยิบหนังสืออย่างระมัดระวัง
ตัวอักษรขนาดใหญ่ที่ถูกแกะสลักติดอยู่ด้านข้างของหนังสือสีแดงได้ปรากฏในสายตาของเขา
<เทคนิกมานาแห่งไฟ>
นี่คือเทคนิกมานาที่ราชันย์แห่งไฟได้ใช้
และแน่นอนว่ามันถูกแบ่งออกเป็นสองเล่ม
‘งั้นนี่….’
โรอันมองไปที่หนังสือเล่มที่สาม
<ศิลปะการต่อสู้เรด>
“อ่า….”
เสียงอุทานออกมาเบาๆ
‘ในที่นี้ยังมีศิลปะแห่งการต่อสู้ของราชันย์อีกด้วย’
เขาคิด
‘ทหารของไวเคานต์พอตเตอร์ได้ค้นพบหนังสือเล่มนี้ในชาตืที่แล้วหรือเปล่านะ?หรือว่ามันถูกทำลายเหมือนกับหนังสิอเทคนิคมานาเล่มที่สอง?’
เขาไม่รู้ถึงคำตอบนี้
ในชาติที่แล้ว ไม่มีใครได้รู้ถึงหนังสือศิลปะการต่อสู้ของราชันย์
‘ในสุดท้าย มันก็ถูกฝังไปกับพื้นดิน’
โรอันได้ถอนหายใจออกมา
‘ถึงอย่างไร มันจะเป็นเรื่องดีสำหรับเรา’
เป็นการเก็บเกี่ยวที่ไม่คาดคิด
เขาสงบจิตใจที่กำลังตื่นเต้นและเก็บหนังสือสามเล่มไว้ในกระเป๋าของเขา
‘นี่เป็นจุดเริ่มต้นที่แท้จริง?’
โรอันกำหมัดแน่น
ต่อจากนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยมีประสพการณ์ในชาติที่แล้วของเรา
‘การฝึกฝนมานา’
เขาหายใจเข้าลึกๆ
‘แต่ตอนนี้เขาต้องออกไปจากภูเขานี้ก่อนที่เหล่าทหารของไวเคานต์จะมา’
แต่เขาไม่ได้วางแผนที่จะออกไปไกลๆ
เขากำลังวางแผนที่จะศึกษาเทคนิคมานาในสถานที่เงียบสงบ
ไม่ ถ้าจะให้พูดให้อย่างแม่นยำ
‘ต้องเป็นสถานที่มีมานาอยู่ด้วย’
โรอันตีไปที่อกของเขา
‘ถ้าเรดเป็นราชันแห่งไฟ….’
ปากของเขายกขึ้นสูง
‘เราก็จะเป็นราชันหอก?’
แต่หลังจากนั้น เขาก็ส่ายหัว
ดวงตาของเขาก็เปล่งประกาย
‘ราชันแห่งไฟ’
โรอันขบฟันของเขา
‘เราจะเป็นราชันแห่งไฟ’
ตอนนั้นเอง เขามองไปที่โครงกระดูกที่พิงอยู่ที่ผนังของเรด
‘อ่า! น่าจะพรุ่งนี้ ที่เหล่าทหารของไวเคานต์พอตเตอร์จะมาตรวจสอบบริเวณนี้’
และตอนนั้นจะมีเรื่องแย่เกิดขึ้นกับโครงกระดูกนี้
เหล่าทหารได้ทำลายมันเป็นชิ้น และนำชิ้นส่วนกระดูกกลับไป
‘เราจะไม่ให้มันเกิดขึ้นในครั้งนี้’
โรอันนำผ้าที่เขาเคยใช้เป็นหลังคามาห่อโครงกระดูกนี้อย่างระมัดระวัง
เขาเพ่งสมาธิลงไปเพื่อไม่ให้พลาดแม้แต่ชิ้นส่วนเล็กๆ
“หา?”
ตอนนั้นเอง ก็มีบางสิ่งดึงดูดความสนใจของเขา
มันเป็นโลหะเงินที่มีรูปร่างเป็นครึ่งวงกลมและมีขนาดเล็บมือ
อยู่ที่ด้านล่างมือของเรด
หลังจากนั้น โรอันได้ยื่นนิ้วมือของเขาเข้าไป
กึ้ง
สิ่งที่เขาคิดว่าคงเป็นเรื่องยาก
“อ่า!”
โรอันเผลอตะโกนออกมาด้วยความตกใจตามสัญชาตญาณ
เพราะความรู้สึกเย็นสบายอย่างไม่น่าเชื่อนั้นปรากฏที่ปลายนิ้วของเขา
ในขณะเดียวกันวัตถุครึ่งวงกลมที่อยู่บนพื้นดินก็หายไปราวกลับมันได้ถูกชะล้างไป
“หา?”
โรอันมองไปรอบๆแต่เขาหามันไม่เจอ
‘หรือว่ามันถูกดูดเข้าไปที่นิ้วมือของเราแล้ว ใช่ใหม?’
เขามองไปที่นิ้วมือของเขาและขมวดคิ้ว
โชคดีที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับร่างกายของเขา
‘เราไม่รู้สึกแปลกอะไร’
เขาเม้มริมฝีปากของเขาและค้นหาในถ้ำอีกครั้ง แล้วก็ส่ายหัว
‘ดี ที่เราไม่เป็นอะไร’
เขาขจัดความไม่สบายใจของเขาออกไปและหลังจากนั้นก็ยกโครงกระดูกขึ้นอย่างระมัดระวัง
ตอนนั้นเอง
กึง กึง กึง
เท้าของเขารู้สึกถึงการสั่นสะเทือน
“เฮ้ย!?”
โรอันขมวดคิ้วและมองเข้าไปในถ้ำ
‘แผ่นดินไหว?’
เป็นสิ่งที่เขาไม่ได้คาดคิดเลย
‘มันน่าจะเกิดหลังจากนี้ไปอีกไม่กี่วันนี่?’
เขามองไปที่ทางเข้าถ้า
ตึง กึงง
การสั่นและเสียงที่ดังออกมา
ครืนน ครืน
ก้อนหินได้ร่วงลงมาตรงทางเข้าถ้ำ
“ไม่!”
ถ้าทางเข้าถูกปิดมันก็เป็นเรื่องยากที่เจาจะออกไป
โรอันรีบพุ่งออกไปด้านหน้า
อย่างไรก็ตาม
ตึง! ตึงงง!
เสียงหินถล่มได้ดังออกมา
และในเวลาเดียวกันทางเข้าถ้าก็ถูกปิด
“อ่า….”
โรอัน ยืนอยู่ที่ทางเข้าที่ปิดกั้นอย่างแน่นหนาและอุทานออกมาเบาๆ
ในความทรงจำในชาติที่แล้วของเขา
ทุกอย่างนั้นเป็นไปตามความทรงจำของเขายกเว้นอย่างเดียว
เวลาที่ถ้ำจะถล่มจากแผ่นดินไหว
เพราะแบบนั้นเขาจึงถูกขังอยู่ภายในถ้ำ
“แม่งเอ้ยยย!”
โรอันตะโกนออกมาไม่รู้ตัว

ติดตามต่อได้ที่

https://web.facebook.com/monarch.novel/

Facebook Comment