+100%-

ตอนที่ 14 ชนะ(ตอนกลาง)

ในสนามประลองเหลือคน 2 คน กำลังยืนจ้องหน้ากันในระยะที่ไม่ไกลมากนัก “เจ้าเป็นพี่น้องของเจ้าอ้วนทั้ง2งั้นเหรอ ? ” เลี่ยหลิ่งถามด้วยความสงสัย “อืม..” มันตอบอย่างราบเรียบก่อนจะปรากฏทวนในมือของมันทวนนั้นยาวกว่า2เมตร ตัวทวนเป็นสีแดงมีลวดลายมากมายดูงดงามมากทีเดียวส่วนปลายทวนนั้น ดูไปคล้ายๆดาบสามเล่มอยู่ห่างกันนิดหน่อยตรงกลางยาวกว่าด้านข้างเล็กน้อย(เป็นสามง่ามนะครับ) ให้ความรู้สึกน่าเกรงขามเล็กน้อย ..

 ในตอนนั้นเองที่จ้าวหางชิงพลันหายไปจากสายตาของเลี่ยหลิ่ง “เอ๋” เลี่ยหลิ่งพลันตื่นตระตกเล็กน้อยก่อนที่เขาจะส่งปราณสัมผัสออกไปรอบๆตัว ‘ห้ะไม่มี’ เขาตกใจเล็กน้อยก่อนแต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร ‘ตัดจันทรา’ พลันมีเสียงอย่างแผ่วเบามาจากด้านบน
 เลี่ยหลิ่งรีบหันขึ้นไปมองทันทีเขาเห็นเพียงปลายทวนอยู่ห่างจากสายตาเขาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น…ตู้มมมม ลานประลองปรากฏรอยแยกออกไปกว่า10เมตรทันที ภาพที่ปรากฏนั้นทำให้เลี่ยหยวนพลันหน้าซีดเลี่ยจวิ้นล้วนไม่ต่างกัน บนลานประลองนั้นจ้าวหางชิงยืนมองไปที่เลี่ยหลิ่งที่ยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย “เจ้าจะยอมแพ้ไหม”
 จ้าวหางชิงกล่าวไปทางเลี่ยหลิ่งที่กำลังคุกเข่าด้วยขาข้างนึงเหมือนกับว่าเขาพยายามที่จะยืนขึ้น ไหล่ข้างซ้ายของเขาปรากฏรอยดาบยาวมาถึงท้องของเขา แปะๆ เลือดของเขายังคงไหลอย่างต่อเนื่อง ใบหน้าเขาดูซีดขาวเล็กน้อยเขามองไปที่จ้าวหางชิงด้วยแววตาไร้อารมณ์
เหมือนกับว่าบาดแผลแค่นี้เขาไม่จำเป็นต้องสนใจมันแม้แต่น้อย ก่อนที่เขาจะค่อยๆยืนขึ้นอย่างยากลำบาก จ้าวหางชิงประหลาดใจเล็กน้อยที่เขายังสามารถยืนขึ้นได้อีก “ถ้าหากเจ้าไม่แพ้ภายในกระบวนท่านี้ข้าจะยอมแพ้” เลี่ยหลิ่งกล่าวก่อนจะจับดาบด้วยสองมือเขามือสั่นเล็กน้อยก่อนที่จะปล่อยลมปราณสีเทาหมองไปล้อมรอบดาบของเขาไว้ก่อนที่เขาจะพุ่งไปทางจ้าวหางชิง จ้าวหางชิงนั้นตะลึงในความบ้าบิ่นของเลี่ยหลิ่งเล็กน้อยถ้าหากเป็นตัวเขาบาดเจ็บขนาดนั้นคงยอมแพ้ไปนานแล้วเพราะถ้าไม่รีบรักษาอาจจะมีปัญหาในการบ่มเพาะในภายหลังได้
เขารู้ดีว่าเลี่ยหลิ่งต้องทุ่มทุกอย่างในการโจมตีครั้งนี้เขาจึงระเบิดลมปราณทั้งหมดออกมา ก่อนที่เขาจะพุ่งไปหาเลี่ยหลิ่งเช่นกัน ‘ตัดจันทรา’ รอบนี้มันดูทรงพลังมากกว่ารอบมะกี้สะอีก เลี่ยหลิ่งมองไปที่ปลายเล็กน้อย ‘สะบั้นวายุ’ ฟิ้ววว
ลมปราณสีเทาพลันหมุนอย่างรวดเร็วรอบๆดาบทันทีมันดูคล้ายกับพายุขนาดเล็กแต่พายุนั้นกลับเต็มไปด้วยดาบที่แหลมคม ตูมมมมมมมม ลานประลองสั่นสะเทือนพื้นตรงจุดที่พวกเขาปะทะกัน ล้วนแตกกระจาย ฝุ่นควันคละคลุ้งไปทั่ว เลี่ยหยวนนั้น คิดจะพุ่งเข้าไปทันที แต่ตอนนั้นเองที่มีร่างนึง กระเด็นออกมาจากกลุ่มควัน เลี่ยหลิ่ง !! เลี่ยหยวนกำลังจะพุ่งขึ้นไป “อย่า”
 พลันมีเสียงของเลี่ยหลิ่งดังขึ้น เขาพลันหยุดชะงักทันที ก่อนที่เขาจะ พุ่งไปทางด้านข้างลานประลอง ฝั่งตระกูลจ้าว เพราะว่าเลี่ยหลิ่งนั้นยังคงกระเด็นออกไปอย่าต่อเนื่องเลี่ยหยวนคิดที่จะไปรอรับเลี่ยหลิ่ง ทันใดนั้นเลี่ยหลิ่งพลันปักดาบลงไปที่พื้น ครืดดดดดด เลี่ยหลิ่งกระเด็นออกไปอีกเล็กน้อยก่อนที่เขา จะสามารถหยุดตัวเองได้ก่อนที่จะตกลานประลองไป อั่ก เขากระอั่กเลือดออกมา กองนึง ก่อนที่เขาจะ นอนแผ่ เขา หันหัวไปมองบิดาของเขาที่อยู่ห่างจากเขาเพียงเล็กน้อย “หลิ่งเอ๋อ” เลี่ยหยวนเต็มไปด้วยความกังวล เลี่ยหลิ่งยิ้มเล็กน้อย “ข้าไม่เป็นไร” เสียงของเลี่ยหลิ่งฟังดูตื่นเต้นเล็กน้อยก่อนที่ เขาจะหันไปทางกลุ่มควันที่ค่อยๆหายไป ก่อนที่จะปรากฏ ร่างของ จ้าวหางชิง ! เลี่ยหยวนตะลึง !! รวมทั้งคนอื่นๆด้วยเช่นกัน ปรากฏว่า จ้าวหางชิงไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย….
Facebook Comment