0 Views

การเดินทางเป็นไปอย่างเชื่องช้าโดยเฉพาะเกวียนที่บรรทุกถังสุรายี่สิบถัง พวกเขาต้องสลับสับเปลี่ยนคนลากตลอด เนื่องจากลากไปได้ไม่ไกลผู้ที่ลากก็เหนื่อยหอบเพราะพวกเขาต้องระวังอย่างมากมิให้เสียสมดุล เรียกได้ว่าหนักทั้งกายและใจเลยทีเดียว

 

หลินหยางที่เดินนำขบวนยิ้มระรื่นตลอดทาง เมื่อมาถึงหมู่บ้านเอลฟ์คนของฉือเฉียวก็มารออยู่ก่อนแล้วพวกมันตรงดิ่งมาหาเขาทันที

 

“ถังนี่คืออะไร?” ชายคนนึงถาม

 

“สุราน่ะ ของกำนัลเล็กๆน้อยๆ” หลินหยางกล่าว

 

ชายคนนั้นเมื่อได้ยินก็ยิ้มแป้น เนื่องจากพวกมันมาถึงที่แห่งนี้กว่าหนึ่งปีแล้วมันคิดว่าคงมิได้เห็นสิ่งของมึนเมาอีก แต่ตรงนี้มีถังสุรากว่ายี่สิบถังมันอยากรีบกลับเมืองไปดื่มกินเสียให้เต็มคราบ

 

“ดีมาก เอาล่ะตามมา” เมื่อมันตรวจดูสิ่งอาหารครบตามที่ตกลงกันไว้พวกมันก็เดินนำทางเพื่อกลับไปยังเมืองของมันทันที

 

หลินหยางและพวกจึงเดินติดตามมันไปอย่างใกล้ชิด โดยมีเหล่าเอลฟ์ยืนมองจากหน้าหมู่บ้านคล้ายบอกกล่าวล่ำลาพวกเขาซึ้งในความมีน้ำใจของหลินหยางยิ่งนักที่มาช่วยเหลือให้พ้นภัยครานี้ สายตาพวกมันที่มองหลินหยางจึงเปร่งประกายเจิดจ้าคล้ายกับมองชายในฝัน?

 

หลินหยางที่ติดตามกลุ่มคนของฉือเฉียวเดินทางกันอย่างช้าๆ พลางสิ่งของเสียหาย พวกมันแม้เห็นเช่นนั้นก็มิได้ช่วยแบ่งเบาภาระกลับยืนคุมเข้มรอบขบวนพร้อมอาวุธครบมือคล้ายเกรงกลัวหลินหยางและพวกเล่นลูกไม้

 

“อีกไกลไหม” หลินหยางกล่าวเนื่องจากตอนนี้เดินทางออกมาจากเมืองเอลฟ์ร่วมสามสิบกิโลเมตรแล้วยังไม่มีวี่แววเมืองของพวกมัน

 

“ครึ่งวัน” ชายผู้เป็นหัวหน้าขบวนกล่าว

 

เมื่อได้ยินดังนั้นหลินหยางขมวดคิ้ว เพราะคนของเขาที่ต้องแบกของหนักแถมยังต้องเดินทางไกลนี่มันหนักหนาไม่น้อยเลยทีเดียว เขาจึงรู้สึกโกรธแค้นในใจเพราะมันไม่คิดจะช่วยพวกเขาแม้แต่น้อย

 

‘ฮึ่มเดวได้เห็นดีกัน’ หลินหยางคิดในใจ และเริ่มเดินทางต่อ

 

ตอนนี้ช่วงเย็นเมื่อเดินทางต่อพวกเขาก็พบสิ่งแปลกใหม่

เพราะพื้นที่บริเวณนี้มีบางอย่างแตกต่างจากเมืองของเขา บริเวณเมืองของเขาไม่ว่าจะมองไปทางใดก็มีแต่ทุ่งหญ้าสุดลูกหูลูกตา

 

แต่เมื่อเดินทางใกล้ถึงเมืองของพวกมันตอนนี้บริเวณรอบๆมิได้มีเพียงทุ่งหญ้าเขียวชอุ่ม แต่มันมีต้นไม้ต้นเล็กๆ! มีแม้กระทั่งดอกไม้ผลิบาน  คล้ายกับว่าบริเวณนี้ผืนดินมีความอุดมสมบูรณ์ยิ่งกว่าที่ที่เขาจากมา เมื่อมุ่งหน้าเดินต่อก็ยิ่งเจอต้นไม้และดอกไม้มากขึ้น

 

บางต้นก็เหลือเพียงตอไม้เท่านั้นคาดว่าคงโดนผู้คนตัดไปใช้สอยเป็นแน่ ยิ่งกว่านั้นแถวนี้มีเมืองเล็กเมืองใหญ่ชุกชุมเสียยิ่งกว่ารอบๆเมืองเขาเสียอีก เมืองแต่ละเมืองห่างกันไม่ถึงร้อยเมตรนับว่าแออัดยิ่งนัก

 

เห็นเช่นนี้หลินหยางก็อดตื่นเต้นและกังวลมิได้ เพราะเมืองที่แออันกันอยู่นั้นมีเพียงไม่กี่เมืองเท่านั้นที่ยังมองเห็นคนอยู่หน้าประตูเมือง เมืองที่แออัดกันเหล่านี้กลับเป็นเมืองร้างแทบทั้งหมด!

 

มิทราบว่าผู้คนภายในเมืองพวกนี้กี่ชีวิตต้องตกตายไป

 

แต่เขาก็ยังโล่งใจเพราะแถบนี้ห่างจากเมืองของเขาเกือบร้อยกิโลเมตร หากจะเดินทางมาหาสู่ก็ต้องเดินกันทั้งวันทีเดียว หากพวกมันต้องการบุกจู่โจมเมืองของเขาเพียงแค่การเดินทางก็ทำให้พวกมันเหนื่อยล้าอ่อนแรงแล้วมิต้องพูดถึงการสู้รบอันใด

 

ดังเช่นหลินหยางและพวก ตอนนี้พวกเขาก็เหนื่อยหอบเช่นกัน บางคนเริ่มหน้าซีดหายใจแรง

 

“ถึงแล้ว”

 

ณ ตอนนั้นเองราวกับได้ยินเสียงจากสวรรค์ เมื่อชายผู้นำทางชี้จุดหมายปลายทางตรงหน้า การเดินทางของพวกเขาสิ้นสุดลงเสียที

———————————————————————————————————————————-

นิยายเรื่องนี้มีกลุ่มลับแล้วน้า

สามารถติดตามรายละเอียดกลุ่มลับได้ที่แฟนเพจ เทพอสูรสยบโลกา

ขอบพระคุณที่ติดตามผลงาน