0 Views

หลินหยางเมื่อเห็นพวกมันปรึกษาหารือกัน ทำให้เขาอดขมวดคิ้วมิได้ ด้วยฝีปากของผู้นำชาวมนุษย์คนนั้นย่อมสามารถกล่อมให้ผู้นำทั้งสองคล้อยตามได้ยากไม่ยากเย็น

 

การที่พวกเขายังสามารถปักหลักปกป้องขบวนถอยทัพของเขาได้ตอนนี้ เป็นเพราะว่าเผ่ามนุษย์กิ้งก่ามิได้ยื่นมือเข้ามาร่วมวงหมากกระดานนี้แต่อย่างใด

 

ด้วยทักษะการปาหอกของมนุษย์กิ้งก่าทั้งหลายหากมันเข้าร่วมสงครามครั้งนี้ แน่นอนพวกเขาต้องเสียเปรียบมหาศาล

 

ตอนนี้สิ่งที่พันธมิตรสามเผ่าพันธุ์ตรงหน้าขาดไปนั่นคือการโจมตีจากระยะไกล จึงมิทำให้พวกมันเป็นภัยอันตรายแต่อย่างใด เพราะมีเพียงมนุษย์หมาป่าเท่านั้นที่พอมีฝีมือต่อสู้ในระดับนึง

 

กระนั้นก็มิสามารถเทียบเท่ากับพลทหารของหลินหยางที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชนพร้อมกับระดับติดตัวที่สูงส่งย่อมมีเปรียบสำหรับการต่อสู้ในระยะประชิดไม่มากก็น้อย

 

หากพันธมิตรทั้งสามร่วมมือกันอย่างจริงจัง โดยอุดช่องโหว่จากการปาหอกของเหล่ามนุษย์กิ้งก่า อาศัยเพียงโล่โลหะที่กำบังร่างกายเพียงครึ่งเดียวนี้คงไม่สามารถปกป้องชีวิตพวกเขาได้

 

นับตั้งแต่ขบวนทัพของหลินหยางถอยหนีออกมาจากถ้ำค้างคาวที่มืดมิดจนถึงตอนนี้ เวลาผ่านพ้นไปมิถึงห้านาทีด้วยซ้ำ!

 

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

 

ขบวนถอยทัพเองก็ยังมิได้เคลื่อนที่ไปไกลมากนัก

 

หากมิมีขบวนรูปลิ่มแห่งนี้คอยขัดขวางเส้นทางละก็ศัตรูทั้งสามเผ่าพันธุ์นี้สามารถบุกตามเข้าประชิดได้อย่างมิยากเย็น แต่น่าเสียดายที่พวกมันต้องตัดแหง็กอยู่ตรงจุดนี้

 

แคล๊ก~

 

ตอนนั้นเองจู่ๆก็มีเสียงบางอย่าง คล้ายกับเสียงแตกหักของบางสิ่ง

 

เสียงที่แปลกประหลาดนี้เกิดขึ้นใกล้ตัวหลินหยางมากที่สุด

 

เขาค่อยๆหันศรีษะไปมองต้นตอของเสียงอย่างช้าๆ มันคือปากถ้ำแต่ทว่าปากถ้ำเดิมทีมิมีเสียงใดเล็ดรอดออกมาอยู่แล้ว

 

โดยพวกเขาได้ทดสอบกันก่อนหน้านี้แล้ว แม้จะให้คนสองคนยืนอยู่คนละฟากทว่าจะใช้เสียงตะโกนแหกปากดังเพียงใดแต่อีกฟากฝั่งก็มิได้ยินเสียงเลยแม้แต่น้อย ถ้างั้นเสียงแตกหักเมื่อครู่มาจากที่ใด?

 

มองไปยังปากถ้ำที่มีขนาดเท่าผนังภายใน กว้างสูงราวสองเมตรนี้ เขาพบเข้ากับรอยแยกเล็กๆเกิดขึ้นส่วนบนของปากถ้ำ

 

ตุบบ~

 

ณ ตอนนั้นเองมีเศษหินจากปากถ้ำก้อนหนึ่งแตกหักแยกตัวออกจากปากถ้ำตกลงกระทบสู่พื้นดิน

 

เห็นดังนั้นใบหน้าหลินหยางค่อยถอดสีเนื่องจากเขาเคยพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนในคราที่บุกรุกถ้ำค้างคาวคราแรกนั่นเอง

 

“วิ่ง” หลินหยางตะโกน

 

หลิวไห่และพวกอยู่ในความสับสน พวกมันมิได้สังเกตุเห็นสิ่งผิดปกติตรงปากถ้ำแต่อย่างใด เพราะให้ความสนใจทั้งหมดไปที่มนุษย์หมาป่าที่ประจัญหน้ากันอยู่นั่นเอง

 

ขบวนทัพรูปลิ่มที่จัดสรรกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยสวยงามสามารถป้องกันการโจมตีโดยรอบได้ พร้อมกับขัดขวางศัตรูมิให้เข้าประชิดทัพหลักที่กำลังถอย

 

พวกเขาทั้งหมดใบหน้าแตกตื่นรนลานหันมองหลินหยางที่ใบหน้าถอดสี เมื่อสิ้นเสียง หลินหยางผู้นำของพวกมันหันตัววิ่งตรงไปยังขบวนทัพหลักทันที

 

เห็นเช่นนั้นแม้จะสับสนงงงวย แต่เมื่อได้รับคำสั่งไม่นานก็ดึงสติรีบออกตัววิ่งทันที

———————————————————————————————————————————-

นิยายเรื่องนี้มีกลุ่มลับแล้วน้า

สามารถติดตามรายละเอียดกลุ่มลับได้ที่แฟนเพจ เทพอสูรสยบโลกา

ขอบพระคุณที่ติดตามผลงาน