0 Views

“ไม่ต้องมากพิธี” หลินหยางกล่าว

 

“ครับ!” เหล่าทหารตอบอย่างพร้อมเพรียงหลังเหยียดตรงมือแนบลำตัวยืนตรง

 

“…” หลินหยางยืนสับสน มิทราบต้องทำตัวเช่นใด ตามปกติเหล่าทหารที่อยู่ใต้บัญชาของเขาให้ความเคารพเขาไม่น้อย แต่ตอนนี้มันกลับมากเกินไป..

 

มองไปยังหรงเถียนเหยาทีมรักษาเพียงคนเดียว เธอลุกขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นเหล่าผู้บาดเจ็บลุกพรวดพราด จึงรีบปรามอย่างร้อนลนเกรงว่าแผลจะปริแตก

 

มองดูอิสตรีร่างกายบอบบางตัวเล็กกำลังใช้เสียงที่หวานใสตะโกนดุเหล่าชายชาตรีร่างกายกำยำ ใบหน้าที่เธอแสดงออกด้วยความโกรธขมวดคิ้วเคร่งเครียดกลับมองดูน่าหลงไหลมีสเน่ห์ในแบบของเธอ

 

เพื่อมิเป็นการรบกวนการทำงานของเธอหลินหยางจึงกลับออกมาเสีย

 

“ไปเรียกฉางเปาและพวกมา” หลินหยางกล่าวกับเทียนหนิงเจี้ยนข้างกาย

 

เมื่อได้รับคำสั่งไม่นานเทียนหนิงเจี้ยนก็พาฉางเปาและพวกเดินเข้ามาอย่างสับสน

 

“ผมมีข้อเสนอให้กับพวกนาย” หลินหยางกล่าวอย่างไม่รอช้า

“ข้อเสนออะไร” ฉางเปาถามอย่างสงสัย ทั้งท่าทีของหลินหยางและข้อเสนอที่หลินหยางจะมอบให้

 

“มีคนอยู่กว่าแปดสิบคน พวกมันพ่ายแพ้ยอมจำนนให้แก่กองกำลังของผม ซึ่งมีเมืองที่ว่างเว้นอยู่สี่เมืองผมจะยกให้นายหนึ่งเมืองและคนทั้งทั้งแปดสิบคนเป็นกำลังพลภายใต้การบัญชาใช้สอยพวกเขาได้อย่างเต็มที่ แต่มีข้อแม้อยู่” หลินหยางกล่าวพลางมองสีหน้าพวกมัน

 

“ข้อแม้อะไร” ฉางเปาเร่งเอ่ยถามอย่างรวดเร็ว

 

“หากพวกนายสามารถยึดครองแหล่งอาหาร เหมืองแร่ แหล่งน้ำ หรือทุกอย่างที่มีสิ่งของออกมาอย่างไม่สิ้นสุด ต้องแบ่งให้ผมสามในสิบส่วน แต่สำหรับตอนนี้ที่ยังไม่มีแหล่งอาหารแห่งใหม่มาเพิ่มเติมผมจะแบ่งอาหารให้พวกนาย ซึ่งเพียงพอที่จะปะทังชีวิตไปได้แต่ละวันจนกว่าพวกนายจะสามารถหาอาหารและยืนด้วยลำแข้งของตนเองได้ พวกนายยอมรับไหม?” หลินหยางกล่าว

 

ฉางเปาและพวกยืนตะลึงกันอยู่ สำหรับข้อแม้ของหลินหยางนับว่าไม่แตกต่างมากนักจากเมืองเดิมที่กดขี่ข่มเหงมัน แต่ทว่าส่วนแบ่งที่หลินหยางร้องขอกับเล็กน้อยกว่ายิ่งนักเขาต้องการเพียงสามส่วนจากสิบส่วนเท่านั้นนับว่าไม่ใช่ปัญหาแม้แต่น้อย

 

สำหรับคนสิบคนที่เร่ร่อนพเนจรอยู่ไม่เป็นหลักแหล่งเหล่านี้ การที่จะสามารถลุกขึ้นมายืนได้อีกครานับว่าริบหรี่ยิ่งนัก แม้จะสามารถเข้าโจมตีเมืองใหม่และยึดครองแต่พวกเขาอาจไม่เต็มใจที่จะอยู่ภายใต้การปกครองของพวกเขาก็เป็นได้แถมยังอาจสูญเสียพวกพ้องเพิ่มเติมอีก จากสหายที่เหลืออยู่น้อยนิดเพียงสิบคน อาจตกตายไปจากการต่อสู้แย่งชิงพวกเขาจึงเพียงเดินทางไปเรื่อยๆหากินอยู่ใช้ชีวิตเพื่อรอดพ้นไปวันต่อวันเท่านั้นมิได้คิดถึงอนาคตเลยแม้แต่น้อย

 

“แน-แน่นอน” ฉางเปาตั้งสติได้รีบเอ่ยปากตอบรับอย่างรวดเร็ว ตอนนี้มันเปลี่ยนท่าทีหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียวมิได้มีท่าทีอวดกร่างดังเก่าก่อน เพราะข้อเสนอที่ได้รับฟังนี้ราวกับตัวมันถูกล็อตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งก็มิปาน หลินหยางมิเพียงให้คนแก่มันกว่าแปดสิบคนพร้อมกับเมืองที่สามารถยึดถือเป็นที่ตั้งรวมถึงยังแบ่งปันอาหารให้พวกมันประทังชีวิตอีกด้วย

 

หลินหยางเมื่อได้รับคำตอบจึงยิ้มออกมา

———————————————————————————————————————————-

นิยายเรื่องนี้มีกลุ่มลับแล้วน้า

สามารถติดตามรายละเอียดกลุ่มลับได้ที่แฟนเพจ เทพอสูรสยบโลกา

ขอบพระคุณที่ติดตามผลงาน