0 Views

ไม่นานหลินหยางและพวกก็เดินกลับมาจากการไปยึดทรัพย์สินของเมืองทั้งสี่ เมื่อเห็นว่ากองกำลังของฉือเทียนทำงานเสร็จแล้วเขาจึงยิ้มอย่างพึงพอใจ

 

ตอนนี้บนแท่นหอกมีจุดที่น่าสนใจยิ่งนัก บนหอกที่ตั้งตระหง่านสูงกว่าอันอื่นนั้นมีร่างที่มิครบองค์ประกอบร่างนึงถูกมัดติดอยู่ ขาทั้งสองข้างขาดออกจากกัน และแขนอีกหนึ่งข้างก็มิได้ต่อติดร่างกาย แต่ดูท่าคนของฉือเทียนจะรวบรวมอัวยวะเหล่านี้มาต่อกันอย่างปราณีตเลยทีเดียว นั่นคือร่างของฉือเทียนนั่นเอง

 

มิทราบพวกเขาอาฆาตแค้นเพียงใดจึงตกแต่งร่างกายของจนเละเทะเช่นนี้ หน้าท้องถูกกรีดเครื่องในไหลทะลัก ดวงตาทั้งสองข้างถูกควักออกมา และอีกหลายอย่างเลยทีเดียว

 

ตามปกติฉือเทียนนับว่าเป็นคนที่ได้รับความนับถือจากผู้ใต้บังคับบัญชาไม่น้อย แต่เมื่อมันเลือกหนทางหันหนีเอาตัวรอดเพียงลำพัง เมื่อเหล่าทหารที่ต่อสู้เพื่อมันเหล่านี้ให้ความจงรักภักดีและคาดหวังในตัวมันเอาไว้มากเท่าใด เมื่อถูกหักหลังจึงโกรธแค้นอาฆาตมากเท่านั้น

 

เมื่อพวกมันเห็นหลินหยางเดินเข้ามาจึงลุกขึ้นยืนอย่างพร้อมเพรียงรักษาท่าทีอย่างนอบน้อม

 

“พวกนายรออยู่ตรงนี้ก่อนห้ามมิให้ใครไปไหนแม้แต่คนเดียว จนกว่าผมจะกลับมา” หลินหยางกล่าวแก่ทีมระยะใกล้

 

“ครับ!” พวกเขาตอบรับอย่างแข็งขัน

 

หลินหยางคัดเลือกคนจากกองกำลังของฉือเทียนกว่ายี่สิบคนเพื่อแบกหามสิ่งของที่ได้มาและเกลื่อนกลาดเต็มพื้นหญ้าเพื่อนำกลับไปยังเมืองของเขา

ทิ้งทีมระยะใกล้ไว้เพียงสิบคนเท่านั้นทุกคนล้วนมีระดับเก้าทั้งสิ้นเพื่อควบคุมคนที่เหลือกว่าหกสิบคนนี้ พวกมันแม้จะไม่มีท่าทีขัดขืนใดๆอีกแต่หลินหยางมิสามารถไว้ใจปล่อยวางให้พวกมันอยู่กันเองได้ จึงต้องทิ้งคนของเขาเอาไว้เพื่อคุมสถานการณ์เอาไว้ส่วนหนึ่ง

 

เมื่อรวบรวมอาวุธจากสมรภูมิจนหมดหลินหยางจึงเดินทางกลับเมือง ตอนนี้เขาคล้ายกับยกภูเขาออกจากอกโล่งใจไม่น้อย ผิดกับขามาที่หวั่นวิตกเป็นห่วงพวกพ้องของตนที่หายตัวไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ

 

ในที่สุดการต่อสู้นับว่าสิ้นสุดลงอย่างแท้จริง ฝ่ายของฉือเทียนที่ยังรอดชีวิตและยอมจำนนมีทั้งสิ้นกว่าแปดสิบคน ส่วนที่ตกตายไปมีกว่าร้อยยี่สิบคน

เดิมทีมีเพียงร้อยสิบคนเท่านั้น แต่ในจำนวนผู้รอดชีวิตมีผู้ได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่สิบกว่าคน พวกมันล้วนตกตายจากบาดแผลดังกล่าวภายหลัง

 

ทางด้านหลินหยางนั้นมิสูญเสียใครไปแม้แต่คนเดียว แต่ก็นับว่าบาดเจ็บกันไปไม่น้อยเลยทีเดียวโชคดีที่ยังไม่รุนแรงจนถึงชีวิต ตอนนี้ผู้บาดเจ็บเหล่านี้สมควรกลับไปถึงเมืองและได้รับการรักษาจากหรงเถียนเหยาแล้ว

 

ณ เมืองหลินหยาง

หลินหยางเดินทางมาถึงเป็นที่เรียบร้อย นำอาวุธที่ยึดมาวางกองรวมกันเป็นภูเขาลูกย่อมๆสองร้อยชิ้น! เห็นกองอาวุธที่ทับถมกันทำให้หลินหยางรู้สึกดีใจขึ้นมาเล็กน้อยที่การต่อสู้ครั้งนี้มิสูญเปล่าไปเสียทีเดียว

 

หลินหยางเดินไปยังที่พักแห่งนึง ที่นี้มีคนเดินเข้าออกตลอดเวลามีเวรยามคอยยืนเฝ้าอย่างเข็มงวด เพราะที่นี่คือสถานพยาบาลแห่งเดียวและหมอเพียงคนเดียวในเมืองของเขานั่นเอง

 

เหล่าทหารเมื่อเห็นหลินหยางเดินเข้ามา พวกมันที่นอนซมบาดเจ็บแทบจะดีดตัวขึ้นจากพื้น!

———————————————————————————————————————————-

นิยายเรื่องนี้มีกลุ่มลับแล้วน้า

สามารถติดตามรายละเอียดกลุ่มลับได้ที่แฟนเพจ เทพอสูรสยบโลกา

ขอบพระคุณที่ติดตามผลงาน