0 Views

TXV – 132 เป้าหมาย !

 

          หลังจากการยิงกันของพวกอันพาลวันนั้น วันแห่งความวุ่นวายก็เหมือนจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว เวลาผ่านไปเซี่ยเหล่ยยังคงใช้ชีวิตปกติ พอเลิกงานแล้วกลับบ้านส่วนนอกเหนือจากการทํางานก็เป็นการนอนหลับพักผ่อน เซี่ยเหล่ยใช้เวลาไปกับการเรียนวิศวกรรมไฟฟ้าโดยอิงกับเครื่องจักรอัจฉริยะที่โจเซฟกำลังศึกษาอยู่….

 

          เมื่อเซี่ยเหล่ยเรียนเรื่องวิศวกรรมไฟฟ้าไปได้เพียงเล็กน้อยก็สามารถเข้าใจได้ถึงโครงสร้างแผงวงจรไฟฟ้าในเครื่องกลอัจฉริยะเครื่องทั้งหมดและใช้พลังของตาซ้ายจดจำทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ เขาเข้าใจการทำงานและวัตถุประสงค์ของมัน นั่นทำให้เขามีภาพร่างของแผงวงจรในใจและวาดมันออกมาได้ แม้โจเซฟจะออกแบบใหม่ ปรับเปลี่ยนไปอย่างไรภาพของเครื่องจักรทั้งหมดถูกบันทึกด้วยตาซ้ายของเขาเรียบร้อยแล้ว !

 

          แต่ละวันผ่านไปด้วยดี มีเพียงปัญหาอยู่นิดหน่อย………

 

          นั่นก็คืออเลน่า

 

          ถึงจะชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาเป็นผู้ชายที่มีภรรยาแล้วแต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้

 

          แม้ว่าจริงๆแล้วเธอเป็นคนเข้าใจอะไรง่ายก็ตาม

 

          จนวันหนึ่ง จู่ๆเธอก็เจออิฐที่พอจะทำให้พวกอันธพาล มือปืนหัวแตกได้  เธอพร้อมจะสละชีวิตได้ทุกเมื่อเพื่อผู้ชายหน้าตาดี อ่อนโยนและรอบคอบคนนี้ ใครจะยอมปล่อยให้เขาหลุดมือไปกันล่ะ? แม้ว่าเขาจะมีภรรยาแล้ว แต่ทุกวันนี้โลกเราก็มีคู่สามีภรรยาที่หย่ากันเยอะแยะไปจริงไหม?

 

          ตราบใดที่ยังใช้จอบเป็น ก็ไม่มีที่ใดที่ขุดไม่ได้…….

 

          เป็นวลีที่ดูจะเหมาะที่สุดกับอเลน่าในตอนนี้ ซึ่งเธอก็กำลังทำอยู่เช่นกัน

 

          “ลูคัสอย่าขยับ” อเลน่าพูดกับเซี่ยเหล่ยทันทีขณะยืนอยู่หน้าเครื่องยนต์เลพเพิร์ส

 

          เซี่ยเหล่ยที่กำลังขันสกรูอยู่ เงยหน้าขึ้นมองอเลน่าด้วยความงุนงง “อะไรนะ?”

 

          อเลน่าถอดถุงมือออกหยิบเอาผ้าขนหนูที่พาดคออยู่มาเช็ดบนใบหน้าของเซี่ยเหล่ย “น้ำมันเปื้อนอยู่แหน่ะ เดี๋ยวฉันเช็ดให้”

 

          เซี่ยเหล่ยพูดด้วยความอึดอัด “ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมเช็ดเอง”

 

          “อย่าขยับสิ เดี๋ยวฉันเช็ดให้เอง”  อเลน่าค่อยๆนั่งยองๆลงข้างเครื่องยนต์ กระโปรงคาวบอยสั้นสีน้ำเงินเถิบขึ้นไปทันที เผยให้เห็นต้นขาขาวราวกับหิมะที่เล็กเรียวสวย เซ็กซี่และเย้ายวน

 

          เซี่ยเหล่ยเริ่มรู้สึกเขินๆที่อยู่ใกล้ๆเธอแบบนี้ แต่ก็หันหน้าหนีไปไหนไม่ได้ จึงทำได้เพียงปล่อยให้อเลน่าเช็ดหน้าเช็ดหน้าต่อไป…

 

          สิ่งที่ทำให้เซี่ยเหล่ยประหม่ามากกว่านั้นคือกลิ่นน้ำหอมของอเลน่าเป็นกลิ่นที่สามารถกระตุ้นจิตใจชายหนุ่มได้อย่างดี ยิ่งไปกว่านั้นคือการเคลื่อนไหวและสัมผัสอ่อนโยนบวกกับความร้อนจากลมหายใจของเธอ แต่ทั้งหมดนั้นไม่ทำให้เซี่ยเหล่ยรู้สึกเพลิดเพลินแต่อย่างใด เขากลับรู้สึกทรมานเสียมากกว่า…..

 

          และเรื่องแบบนี้ก็ไม่ได้มีแค่ครั้งเดียว แต่เกิดขึ้นแทบทุกวัน

 

          นี่เป็นวันที่ 30 แล้ว หลังจากโจเซฟถูกยิง เซี่ยเหล่ยจำไม่ได้แล้วว่าอเลน่าทำแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว และเขาเองก็ไม่ได้คิดอะไรมากจนกระทั่งตอนนี้ อเลน่ามักจะปรากฏตัวในสถานการณ์สำคัญๆตั้งแต่คืนที่หลงบิงปีนขึ้นไปบนหลังคาบ้านเธอ  ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ เซี่ยเหล่ยจะทำงานกับอเลน่าแบบปกติได้ยังไง?  ทุกครั้งที่เขามีเรื่องต้องคุยกับเธอ เขามักจะกังวลถึงเหตุการณ์ที่จะตามมา เช่นหลงบิงจะปรากฏตัวขึ้นมา ? หรือจะมีก้อนหินมาเคาะบนกระเบื้อง หรือประตู…… ? เซี่ยเหล่ยกังวลจนแทบจะเป็นโรคประสาทแล้ว !

 

          เมื่ออเลน่าเช็ดคราบน้ำมันเสร็จ เซี่ยเหล่ยก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจช่วงกลางวันอเลน่าก็จะคอยมาโปรยเสน่ห์ใส่เซี่ยเหล่ยแบบนี้ส่วนช่วงเย็นเซี่ยเหล่ยจะพักกับหลงบิงและแน่นอนว่าเขาทำอะไรไม่ได้การอยู่ที่เยอรมนีช่วงนี้ เซี่ยเหล่ยรู้สึกอยากไปหาจิตแพทย์ซะเหลือเกิน……

 

          แต่แทนที่อเลน่าจะเอาผ้าขนหนูกลับไปพาดคอไว้เหมือนเดิม เธอเช็ดเหงื่อบนแผงอกให้เซี่ยเหล่ย  ซึ่งในขณะที่เธอกำลังเช็ดนั้น อวัยวะขนาดใหญ่ที่ขาวผ่อง2ลูกก็กำลังส่ายไปมาต่อหน้าเซี่ยเหล่ยด้วยเช่นกัน

 

          เซี่ยเหล่ยกลืนน้ำลายลงคอเงียบๆ ไล่ความรู้สึกอึดอัดเหล่านั้นออกไป

 

          อเลน่ายิ้มมุมปากเล็กน้อยพร้อมกับเก็บผ้าขนหนูกลับไป “ลูคัส ตอนบ่ายเราไปโรงพยาบาลกันเถอะ โจเซฟโทรมาหาฉัน เขาบอกว่าบ่ายนี้เขาก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว เราไปรับเขากันเถอะ”

 

          โจเซฟต้องอยู่ที่โรงพยาบาลทั้งเดือน แต่ถ้าไม่มีเซี่ยเหล่ยในวินาทีนั้นเขาก็อาจจะได้อยู่ในโลงศพแทน…..

 

          เซี่ยเหล่ยพูดต่อ “แต่เขาไม่ชอบผม เขาทำเหมือนผมราวกับ……”

 

          “คู่แข่ง?” อเลน่าหัวเราะคิกคัก “จะพูดแบบนี้ใช่มั้ยล่ะ?”

 

          เซี่ยเหล่ยพยักหน้า “ไม่จริงเหรอ?”

 

          “ฉันเองก็เข้ากับเขาไม่ได้ ตอนนี้ฉันโตขึ้นและมองเขาเป็นพี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น ฉันจะไปแต่งงานกับคนที่ฉันคิดว่าเป็นพี่น้องได้ยังไง? มันไม่ใช่ความรักสักหน่อย” อเลน่ากล่าว “มีใครบางคนที่ฉันอยากจะอยู่ด้วยนะ แต่เขา…… เขาแต่งงานแล้วน่ะสิ บอกฉันทีว่าฉันควรทำยังไง”

 

          เซี่ยเหล่ยกระแอม เรื่องนี้แหละที่เขาไม่อยากพูดถึงมากที่สุด

 

          “ไปโรงพยาบาลกับฉันนะ โจเซฟบอกว่าอยากขอบคุณคุณเป็นการส่วนตัว” อเลน่าพยายามขะยั้นขะยอเซี่ยเหล่ย

 

          เซี่ยเหล่ยตอบ “งั้น ผมจะไปกับคุณ” พลางคิดในใจว่า “ส่วนที่สำคัญที่สุดของเครื่องจักรกลอัจฉริยะนั่นคือชุดเลขควบคุมโปรแกรม แต่โจเซฟอยู่ในโรงพยาบาลแบบนี้ โปรแกรมจะเสร็จเมื่อไหร่กัน? หวังว่าเขาจะกลับมาทำให้เสร็จได้ใน 1 เดือนนะ เราจะได้กลับประเทศจีนสักที”

 

          เป็นเวลา 1 เดือนแล้ว ที่เซี่ยเหล่ยมาที่เยอรมนี แถมยังติดต่อใครที่จีนไม่ได้ ไม่รู้ความเป็นไปของบริษัทเลย ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ เซี่ยเหล่ยก็ยังฝันถึงเจียงหยูยี่ หลางซือเหยา บริษัท และเฉินตู เทียนหยิน……

 

          ตอนบ่ายวันนั้นอเลน่ามาถึงโรงพยาบาลพร้อมกับเซี่ยเหล่ย เขาเห็นโจเซฟในหอผู้ป่วย โดยปกติแล้วโจเซฟเป็นคนค่อนข้างผอม แต่เขาก็อ้วนขึ้นมากหลังจากต้องเข้าโรงพยาบาลมาเป็นเดือน ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังดูอ่อนแอและต้องพักผ่อนอีกหน่อย

 

          เซี่ยเหล่ยไม่เห็นเพื่อนของโจเซฟเลยสักคน หอผู้ป่วยแทบไม่มีใครเลย นั่นทำให้เขารู้สึกแปลกใจนิดหน่อย

 

          “โจเซฟ วันนี้เป็นไงบ้าง?” อเลน่าทักทายโจเซฟ

 

          “ไม่แย่เท่าไหร่ ขอบคุณนะ” สายตาของโจเซฟเปลี่ยนมามองเซี่ยเหล่ย เขากำลังรอให้เซี่ยเหล่ยเปิดปากพูด พร้อมกับยื่นมือออกไปเพื่อจับมือเซี่ยเหล่ยด้วย

 

          ครั้งแรกที่เซี่ยเหล่ยเจอโจเซฟ เขาเองก็คิดจะจับมือกับโจเซฟเช่นกัน แต่อีกฝ่ายกลับไม่จับมือด้วย มาวันนี้กลับเป็นโจเซฟเองที่ยื่นมือมาเพื่อจับมือกับเขา เห็นได้ชัดเลยว่าโจเซฟเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อเซี่ยเหล่ยแล้วนับตั้งแต่อุบัติเหตุในครั้งนั้น

 

          เซี่ยเหล่ยจับมือกับโจเซฟ แล้วกล่าวว่า “คุณโจเซฟ ยินดีที่ได้เจอคุณนะครับ”

 

          “ลูคัส ผมรู้แล้วว่าคุณทำอะไรหลายๆอย่างเพื่อผม” โจเซฟสวมกอดเซี่ยเหล่ยด้วยความจริงใจ “ขอบคุณที่ช่วยผมไว้นะ แล้วก็……ต้องขอโทษด้วยจริงๆ”

 

          เซี่ยเหล่ยยิ้มออกมา “ขอโทษทำไม? คุณไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”

 

          โจเซฟเองก็ยิ้ม “ลูคัส เป็นเพื่อนกับผมนะ ตกลงมั้ย?”

 

          เซี่ยเหล่ยตอบ “แน่นอนอยู่แล้ว เป็นเกียรติมากที่ได้เป็นเพื่อนกับคุณ”

 

          อเลน่าขัดขึ้น “ไม่เอาน่า ทั้งสองคนอย่าทำอะไรน่าเกลียดได้มั้ย? เดี๋ยวก็โดนมองว่าเป็นคู่รักกันหรอก”

 

          โจเซฟและเซี่ยเหล่ยยิ้ม ความไม่พอใจกันก่อนหน้านี้หายไปแล้ว

 

          อเลน่าพูดต่อ “โจเซฟ เพื่อนคุณไปไหนกันหมด? วันนี้คุณออกจากโรงพยาบาลนี่ ทำไมพวกเขาไม่มากันล่ะ?”

 

          โจเซฟส่ายหัว “ฮันส์ทำผมเกือบตาย ผมไม่อยากได้เพื่อนแบบนั้นอีกแล้วล่ะ ตอนนี้ผมสะสางกับคนในอดีตมาบ้างแล้ว มีข่าวดีจะบอกด้วยล่ะ”

 

          “อะไรเหรอ?” อเลน่าถาม

 

          โจเซฟหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงเล่นใหญ่กว่าเดิม “ในระหว่างที่ผมอยู่ที่โรงพยาบาล ผมทำโปรแกรมควบคุมเครื่องจักรกลอัจฉริยะเสร็จแล้วล่ะ นี่ไม่ได้อวดนะ แต่มันจะกลายเป็นเครื่องมือระดับสูงที่สุดในโลกเลยล่ะ! ผมก็จะทำเงินได้มหาศาลเลย!”

 

          “ว้าว! จริงเหรอ?” อเลน่าโผเข้ากอดโจเซฟและพูดอย่างตื่นเต้น “ยินดีด้วยนะโจเซฟ!”

 

          โจเซฟพูดยิ้มๆ ” ในอนาคต ถ้าผมทำกำไรได้ ผมจะส่งรถฮาเล่ย์ที่ใหม่ที่สุดและดีที่สุดไปให้คุณ ดีมั้ย?”

 

          “เยี่ยมเลย!” อเลน่าหอมแก้มโจเซฟด้วยความตื่นเต้น

 

          การหอมแก้มเป็นเรื่องธรรมดาในฝั่งตะวันตก แต่โจเซฟดูค่อนข้างตื่นเต้นเขามองเซี่ยเหล่ยด้วยหางตา เขาดูค่อนข้างห่วงเรื่องความคิดของเซี่ยเหล่ยว่าโอเคกับการทำอะไรแบบนี้ไหม แต่ได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าเขาแทนตอนนี้เซี่ยเหล่ยเองก็มีความสุขมากไปด้วย

 

          เซี่ยเหล่ยไม่รอให้อเลน่าคลายกอดออกจากโจเซฟ เขาเองก็เข้าไปกอดโจเซฟด้วยอีกคน “ยินดีด้วยนะ โจเซฟ คุณนี่เจ๋งจริงผลการค้นคว้าของคุณจะต้องดังไปทั่วโลก แล้วก็จะกลายเป็นการขับเคลื่อนใหม่ของวงการอุตสาหกรรมแน่ๆ”

 

          โจเซฟส่ายหน้า “ผมไม่ได้คิดไกลขนาดนั้นหรอก แล้วนี่ก็มีบางอย่างที่ผมส่งออกไม่ได้ด้วย”

 

          เซี่ยเหล่ยคิดในใจ “ถ้าเขาไม่ส่งออก เขาก็จะลงรากฐานฝั่งตะวันออกไม่ได้ โจเซฟ ผมเคยช่วยชีวิตคุณดังนั้นผมขโมยผลการค้นคว้าทางวิทยาศาสตร์ของคุณ ตอนนี้เราก็ไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว อีกแค่ 1 อาทิตย์แล้ว เมื่อทุกอย่างสำเร็จผมก็จะได้กลับบ้านแล้ว!”

 

          “ช่วยอะไรหน่อยได้มั้ย? 1 เดือนมานี้ผมไม่ได้กลับบ้านเลย ผมอยากไปซุปเปอร์มาร์เก็ตซื้ออะไรหน่อย ของในตู้เย็นก็คงเน่าเอามาทำอะไรไม่ได้แล้วแน่ๆ”

 

          อเลน่ากล่าว “อย่าพูดว่าเราจะช่วยสิ ไปกันเถอะ อยากซื้ออะไรบ้างล่ะ?”

 

          “ช่วยพยุงหน่อยสิ ผมยังเดินไม่สะดวกเท่าไหร่” โจเซฟมองอเลน่าด้วยดวงตาเบิกบาน

 

          อเลน่าพยักหน้า “ไม่มีปัญหา”

 

          โจเซฟหันมาพูดกับเซี่ยเหล่ย “ลูคัส ช่วยถือกระเป๋าคอมพิวเตอร์ให้ผมหน่อยได้มั้ย? ผมมีอะไรต้องทำหน่อยน่ะ”

 

          เซี่ยเหล่ยมองไปยังกระเป๋าบนเตียงหัวใจเขากระตุกวูบแต่ก็ตอบรับเบาๆพร้อมพูดว่า “ไม่มีปัญหา”

 

          อเลน่าช่วยพยุงโจเซฟออกจากหอผู้ป่วย เซี่ยเหล่ยเดินตามไปติดๆพร้อมกระเป๋าคอมพิวเตอร์ในมือ ตอนนี้เขามีแรงกระตุ้นบางอย่างให้คิดหาข้ออ้างที่จะหลบไปให้พ้นสายตาของโจเซฟสัก 2-3 นาทีแล้วก็อปปี้โปรแกรมควบคุมที่โจเซฟทำเสร็จแล้วและเมื่อความคิดนี้ชัดเจนมากๆ ก็จะมีเสียงดังขึ้นในใจว่า เย็นไว้ เย็นไว้……

 

          เมื่อออกมาจากโรงพยาบาลแล้ว อเลน่าช่วยพาโจเซฟขึ้นรถ แล้วหันไปพูดกับเซี่ยเหล่ย “เธอพาโจเซฟไปนะ ฉันจะขับมอเตอร์ไซค์ตามไป”

 

          โจเซฟพูดต่อ  “เธอน่ะมากับผม ลูคัสจะขับมอเตอร์ไซค์ไป ใช่มั้ย?” พลางหันไปมองเซี่ยเหล่ย

 

          ราวกับโอกาสจากสวรรค์!

 

          เซี่ยเหล่ยพยักหน้าพร้อมพูดว่า “ใช่ ไม่มีปัญหา อเลน่า ผมขอกุญแจหน่อย ผมจะขับตามไปเอง”

 

          อเลน่ามองเซี่ยเหล่ย แต่ก็ยอมส่งกุญแจให้แม้ไม่เต็มใจนัก

 

          ทันทีที่เซี่ยเหล่ยรับกุญแจมา เขาก็รู้สึกราวกับว่าเขากำลังจับตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินตรงกลับประเทศจีนอยู่ หัวใจของเขาเต้นแรง “โอกาสมาแล้ว เราแค่ต้องแกล้งทำหายแล้วก็ก็อปปี้โปรแกรมควบคุม……”

 

          “ลูคัส ส่งกระเป๋าคอมพิวเตอร์มาให้ฉันสิ” เสียงโจเซฟดังขึ้น

 

          ทันใดนั้นก็เหมือนมีน้ำเย็นยะเยือกเทกระหน่ำลงมาใส่เซี่ยเหล่ย

 

          โจเซฟเป็นคนรอบคอบ ดังนั้นถ้ามีพิรุธให้เขาเห็นนั่นหมายถึงสัญญาณจุดจบของงานนี้เลย!

 

          เซี่ยเหล่ยยิ้มเดินเข้าไปส่งกระเป๋าให้โจเซฟแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ ผมจะตามไปติดๆแต่ถ้าคุณไม่เห็นผมแล้ว สั่งกาแฟไว้สักแก้วนะ ผมมั่นใจว่าผมจะไปถึงที่นั่นตอนที่มันยังร้อนอยู่”

 

          อเลน่าตะโกนทิ้งท้าย “ขับดีๆนะ”

 

          เซี่ยเหล่ยพยักหน้า

 

          รถคันนั้นนำอเลน่าและโจเซฟไปแล้ว ส่วนเซี่ยเหล่ยหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วกดเบอร์โทรออก “เขาออกจากโรงพยาบาลแล้ว ตอนนี้สิ่งที่เราต้องการก็เสร็จแล้วด้วย ลงมือคืนนี้นะ”

 

          เสียงผู้หญิงดังผ่านโทรศัพท์ออกมา “ขับรถมาสิ ฉันจะรอยู่ที่โรงพยาบาล”

 

ติดตามตอนต่อไป………… สามารถรับข่าวสารและเรื่องราว ตามลิ้งค์นี้เลยครับ https://www.facebook.com/Tran.xend.vis/ ขอบคุณครับ