0 Views

 

ศิษย์ของตระกูลจางไม่รอช้าเปิดค่ายกลของพวกเขาทันที “เมฆาอัสนีบาตสังหาร” พวกเขายืนล้อมรอบหลีฟาง “ครืน ครืน” เสียงฟ้าร้องคำราม มีเมฆสีดำที่เต็มไปด้วยสายฟ้าแลบแปลบปลาบขนาด 10 เมตร ก่อตัวขึ้นเหนือหัวของหลีฟาง นี่เป็นค่ายกลสังหารของตระกูลจาง

 

หลีฟางมองเมฆที่ก่อตัวเหนือหัวของเขา “เป็นค่ายกลที่ยอดเยี่ยมจริงๆ” หลีฟางยืนอยู่กับที่ไม่ขยับหนีไปไหน เขาไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวมันเลยแม้แต่น้อย เขาอยากจะศึกษามันดูสักเล็กน้อย

 

เชียเยว่หวิน เห็นหลีฟางไม่ยอมขยับตัว นางตะโกนด้วยน้ำเสียงกระวนกระวาย “น้องชายหลี เจ้าบ้าไปแล้ว เจ้ารีบหนีออกมาจาก ค่ายกล เมฆาอัสนีบาตสังหาร เดียวนี้นะ ถ้าเจ้าตกอยู่ภายในค่ายกลนี้ล่ะก็ เจ้าต้องตายอย่างแน่นอน รีบถอยออกมาเร็ว” ค่ายกลที่ตระกูลจางสร้างขึ้นมาพลังของค่ายกลนั้นมีความสามารถสังหารปรมาจารย์ตัดสวรรค์ขั้น 1 ได้

 

หลีฟางไม่สนใจ ยิ้มให้กับเชียเยว่หวิน “นี่เจ้าเป็นห่วงข้าอย่างนั้นรึ” หลีฟางหยอกเย้าเชียเยว่หวิน

 

เชียเยว่หวินรู้สึกโกรธ “ถ้าเจ้าอยากตาย ก็ตามใจเจ้า” นางโกรธจริงๆ ที่หลีฟางไม่ยอมเชื่อนาง

 

ศิษย์ของตระกูลจางเห็นหลีฟางไม่ยอมขยับ พวกเขายิ้มอย่างชั่วร้าย “เจ้าเด็กปีศาจเตรียมตัวตายได้เลย รับรองได้ว่าเจ้าจะต้องตายอย่างทรมาน” จากนั้นเมฆที่เต็มไปด้วยสายฟ้าก็ค่อยๆ ตกลงมาครอบคลุมตัวหลีฟาง “เปรี้ยง เปรี้ยง ตูม ตูม อ๊ากกก” มีเสียงฟ้าผ่าและเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวผสานกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของหลีฟาง ตอนนี้ไม่มีใครเห็นว่าภายในเมฆสายฟ้าเกิดอะไรขึ้นบ้าง “เปรี้ยง เปรี้ยง ตูม ตูม อ๊ากกกกก” เสียงฟ้าผ่าดังอย่างต่อเนื่อง และหลีฟางยังคงกรีดร้องอย่างโหยหวน

 

จางเฉาหัวเราะ “เจ้าเด็กปีศาจ แกต้องตายอย่างทรมาน” เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขามีความมั่นใจแน่นอนว่า ค่ายกลเมฆาอัสนีบาตของตระกูลจาง จะต้องฆ่าหลีฟางได้อย่างแน่นอน

 

เมิงชู หัวเราะอย่างเหยียดหยาม “เจ้าเด็กปีศาจ ข้านึกว่าเจ้าจะเก่งกว่านี้ซะอีก ที่ไหนได้ เจ้ามันก็แค่พวกไม่รู้จักเจียมตัว” ทีแรกเขารู้สึกเป็นกังวลอย่างมาก เพราะหลีฟางสามารถรับมือกับปืนใหญ่มังกรพิโรธของตระกูลเมิงได้ แต่ตอนนี้เขามีความมั่นใจว่าหลีฟางจะต้องตาตายภายใน เมฆาอัสนีบาตสังหารแน่นอน

 

เชียเยว่หวิน รู้สึกเป็นกังวลอย่างมาก “น้องชายหลีจะเป็นอะไรหรือไม่ เขาจะรับมือกับเมฆาอัสนีบาตสังหารได้ไหม” นางได้ยินเสียงฟ้าผ่าดังต่อเนื่องพร้อมกับเสียงกรีดร้องของหลีฟาง นี่ทำให้นางเป็นกังวลอย่างมาก

 

เชียหานฝืนยิ้ม “น้องชายหลีจะต้องไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน ข้าเชื่อว่าเขาต้องออกมาได้” เขาพยายามที่จะปลอบใจ เชียเยว่หวิน ในความคิดของเขา หลีฟางมีโอกาสน้อยมากที่จะรอดออกมาได้

 

ชูหลิงได้ยินเสียงกรีดร้องของหลีฟาง นางหันมาและตะโกนสุดเสียง “นายน้อย” และนางกำลังจะหันกลับไปช่วยหลีฟาง

 

หลานเสวียชิงรีบห้ามชูหลิงไว้ “ศิษย์พี่หลิง ไม่ต้องเป็นห่วงนายน้อย ท่านจำคำสั่งนายน้อยได้หรือไม่” หลีฟางได้กำชับพวกนางไว้ว่าไม่ต้องเป็นห่วงเขา ให้พวกนางช่วยตระกูลหยุนต่อสู้ ถ้าไม่มีพวกนางตระกูลหยุนต้องแย่แน่ๆ

 

ชูหลิงพยักหน้า “ข้าเข้าใจแล้ว” จากนั้นนางก็เอาความโกรธไปลงกับศัตรูตรงหน้านาง “อ๊ากกกก” เสียงกรีดร้องอย่างทรมานของศิษย์ตระกูลเมิง พวกเขาถูกชูหลิงทรมานอย่างโหดเหี้ยม

 

หยุนรี้ก็เช่นกัน นางเองก็รู้สึกเป็นกังวลกับหลีฟาง นางจึงเอาความโกรธไปลงกับศัตรูของนาง นางค่อยๆ เผาศิษย์ของตระกูลจางอย่างช้าๆ “อ๊ากกกกก” เสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนดังไปทั่วทั้งสนามรบ นี่ทำให้ตระกูลจางและตระกูลเมิง รู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก ตอนนี้ ตระกูลจาง และ ตระกูลเมิง ตกตายไปแล้วกว่า 30 คน ศิษย์ของตระกูลหยุนบาดเจ็บสาหัส 2 คน พวกเขาเพียงถอยกลับมากินยาฟื้นฟู และอีกไม่นานพวกเขาจะสามารถออกไปสู้ได้อีกครั้ง

 

ตอนนี้ตระกูลจางและตระกูลเมิง เหลือผู้รอดชีวิต 100 คนแล้ว จาก 140คน ตอนนี้พวกเขาหวาดกลัวและตึงเครียดอย่างมาก ตระกูลหยุนร้ายกาจเกินไป และยาฟื้นฟูที่พวกนั้นกินเป็นระดับใดกัน? ทำไมพวกเขาถึงได้ฟื้นฟูร่างกายได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ และยิ่งค่ายกลของพวกเขาอีก อยู่ดีๆ ก็มีกระบี่จำนวนมหาศาลตกลงมาจากฟากฟ้า นี่ทำให้พวกเขาได้รับบาดเจ็บกันเป็นจำนวนมาก เนื่องจากพวกเขาไม่ได้เตรียมตัวที่จะป้องกัน อีกทั้งปราการหนามที่มีพลังป้องกันอันแข็งแกร่ง ยากที่จะทำลาย พวกเขารู้สึกอับจนหนทาง ได้แต่หวังว่าตระกูลหยุนจะหมดแรงโดยเร็ว และสิ่งที่พวกเขาหวาดกลัวมากที่สุดก็คือ สามสาว พวกเขาตกตายภายใต้น้ำมือของพวกนางจำนวนมาก พวกนางลงมืออย่างโหดเหี้ยม ตอนนี้พวกนางได้ปลูกฝังความกลัวภายในจิตวิญญาณของพวกเขาแล้ว

 

เมิงชู หันไปดูสนามรบ และอุทานด้วยน้ำเสียงที่ยากจะเชื่อ “เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเป็นแบบนี้” ตอนนี้ตระกูลเมิงเหลือคนที่ยังยืนไหวแค่ 30 คน ที่เหลืออีก 20 นอนเจ็บอยู่ และ ตระกูลจางเหลือคนที่ยืนอยู่ได้แค่ 30 คน นอนบาดเจ็บอยู่อีก 20 คน นี่ผิดจากที่เขาคาดการณ์ไว้มาก

 

จางเฉา จึงหันไปมองที่สนามรบบ้าง ตอนนี้ดวงตาของเขาเบิกกว้าง “เป็นไปได้อย่างไร นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน” ตอนนี้ตระกูลจางได้รับความเสียหายอย่างมาก ศิษย์ของพวกเขาตายไปแล้ว 20 คน บาดเจ็บอีก 20 คน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน 140 สู้ 34 คน ไม่ได้ได้อย่างไรกัน

 

เชียหานหันไปมองสนามรบ และเขาก็อุทานด้วยความไม่อยากจะเชื่อทันที “ตระกูลหยุนแข็งแกร่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ทีแรกเขาคิดว่าตระกูลหยุนจะต้องถูกฆ่าตายอย่างรวดเร็วแน่ๆ พวกเขาคงไม่สามารถต้านทาน คน 140 คนไหว แต่ตอนนี้กลายเป็นว่าฝ่ายของตระกูลเมิง และ ตระกูลจางเท่านั้นที่ได้รับบาดเจ็บล้มตาย ตระกูลหยุนยังคงไม่มีใครล้มตายเลยสักคน

 

เชียเยว่หวิน ไม่ได้ให้ความสนใจกับสนามรบนางจดจ่ออยู่กับเมฆสีดำที่กำลังห่อหุ้มหลีฟางอยู่

 

“เปรี้ยง เปรี้ยง ตูม ตูม” เสียงฟ้าฝ่ายังคงดังอย่างต่อเนื่อง แต่บัดนี้กลับไร้เสียงกรีดร้องของหลีฟางอีกต่อไป นี่ทำให้ทุกคนคิดว่าหลีฟางตกตายไปแล้วแน่ๆ

 

ศิษย์ของตระกูลจางกำลังหัวเราะ “เจ้าเด็กปีศาจ ในที่สุดเจ้าก็ตา…..” แต่ก่อนที่พวกเขาจะพูดจบ ก็มีเสียงของหลีฟางดังขึ้น

 

“ที่ข้าเงียบ เพราะข้าขี้เกียจร้อง สายฟ้าของพวกเจ้ากระจอกสิ้นดี ข้านึกว่ามันจะทำให้ข้ารู้สึกเร้าใจมากกว่านี้เสียอีก” ก่อนหน้านี้หลีฟางแค่แกล้งร้องเพื่อให้กำลังใจศัตรูของเขา

 

“เอาล่ะ ข้ารู้สึกเบื่อพวกเจ้าละ” เสียงของหลีฟาง ดังออกมาจากภายในเมฆสีดำ “เรามาจบการต่อสู้ที่น่าเบื่อนี้กันเถอะ”

 

“วูบ วูบ” เมฆสีดำเริ่มม้วนตัวเป็นเกลียว กลายเป็นพายุทอร์นาโด

 

“เกิดอะไรขึ้น ทำไม่พวกเราถึงไม่สามารถเชื่อมต่อกับ ค่ายกลเมฆาอัสนีบาตสังหาร ได้” ศิษย์ของตระกูลจาง งงงวย ตอนนี้ค่ายกลเมฆาอัสนีบาตสังหาร กลายเป็นพายุทอร์นาโดไปแล้ว

 

พายุทอร์นาโดเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ และมันกลายเป็นสีแดงเพลิง มันกลายเป็นพายุทอร์นาโดเพลิงไปแล้ว

 

“รีบหนีเร็ว” ศิษย์ของตระกูลจางพยายามจะหนีทันที “ม่ายยยยยยยยย” แต่มันสายไปแล้ว พวกเขาถูกพายุทอร์นาโด ดูดเข้าไปภายใน “อ๊ากกกก” พวกเขากรีดร้องอย่างโหยหวนก่อนที่พวกเขาจะถูกพายุทอร์นาโดเพลิงกลืนกิน

 

ฉากนี้สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนอย่างมาก

 

จางเฉา กรีดร้องอย่างสิ้นหวัง “ไม่จริง เป็นไปได้อย่างไรกัน นี่มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้อย่างไรกัน” มือดีของตระกูลจางตกตายหมดแล้ว นี่ทำให้ตระกูลของเขาสูญเสียครั้งใหญ่

 

สีหน้าของ เมิงชู เองก็กลายเป็นมืดมน ความหวังที่จะฆ่าหลีฟาง จบสิ้นแล้ว

 

เชียหาน อ้าปากค้าง หลีฟางทำให้เขาตื่นตะลึงอีกครั้ง เขาไม่อยากจะเชื่อกับเหตุการณ์ที่เห็นจริงๆ ตอนนี้เขาเริ่มคิดว่าหลีฟางต้องเป็นปีศาจแน่ๆ

 

เชียเยว่หวิน ยิ้ม “ในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ” นางดีใจอย่างมาก

 

“แค่การละเล่นของเด็กๆ” หลีฟางพูดอย่างหยิ่งผยอง

 

ประพันธ์โดย L

อ่านต่อกลุ่มเฟสถึงตอนที่ 250 แล้ว https://www.facebook.com/groups/158725318008139/