0 Views

หลีฟางทำท่าทางโกรธแค้น “พวกท่านเห็นหรือยังว่าเจ้าเมืองโมกูกุเรื่องขึ้นมาใส่ร้ายตระกูลหยุน หวังจะให้ตระกูลหยุนของข้าพังพินาศ ก่อนหน้านี้ เฟิงเฉิน นำตระกูลเฟิง ไปลอบโจมตีพวกข้าตอนกลางดึก แต่โชคยังดีที่มังกรทมิฬผ่านมาพอดี พวกเขาจึงถูกมังกรทมิฬโจมตี ส่วนพวกข้าพยายามจะช่วยพวกเขา แต่ตระกูลเฟิงกลับฉวยโอกาสโจมตีพวกข้าอีก และพวกข้าก็โดนมังกรทมิฬโจมตีด้วยเช่นกัน มังกรทมิฬมาเป็นจำนวนมาก พวกข้าก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ตระกูลเฟิงก็จะฆ่าพวกข้าอีก พวกข้าจึงตัดสินใจหนี ”

จากนั้นหลีฟางก็ทำหน้าเศร้า ” เมื่อคืนนี้พวกข้าเกือบเอาชีวิตกันไม่รอด ศิษย์ของตระกูลหยุนบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก พวกข้าหนีมาตลอดทั้งคืน เมื่อพวกข้าออกมาจากประตูมังกรก็ถูกกล่าวหาว่าปล้นชิงผู้อื่น พวกข้าต่างหากที่ถูกปล้น ถ้าไม่ใช่เพราะพวกข้าโชคดี ป่านนี้พวกข้าคงตายไปแล้ว” ตอนนี้หลีฟางเล่าเสียตระกูลหยุนเป็นคนดีมาก ถึงจะถูกตระกูลเฟิงหมายเอาชีวิตพวกเขา แต่พวกเขาก็ยังพยายามจะช่วยชีวิตตระกูลเฟิง นี่ทำให้ทุกคนซาบซึ้งอย่างมาก และรู้สึกเสียใจที่ก่อนหน้านี้ต่อว่าตระกูลหยุนว่าเป็นตระกูลมารร้าย

 

นี่ทำให้ หยานหมิง หยานจง เจ้าเมืองโมกู ถึงกับพูดไม่ออก นี่มันอะไร พวกเขาไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว พวกเขาไม่สามารถเอาผิดตระกูลหยุนได้แล้ว และตอนนี้เหตุการณ์กลับตาลปัตร หลีฟางได้พูดกลับดำให้กลายเป็นขาวไปแล้ว

 

ฟูเหมย หยุนรี้ ชูหลิง หลานเสวียชิง อ้าปากค้าง หลีฟางช่างเป็นนักแต่งเรื่องมืออาชีพจริงๆ แค่เขาพูดออกมาไม่กี่ประโยค ก็ทำให้ทุกคนคล้อยตามได้แล้ว เขามันเป็นจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์จริงๆ เสียด้วย

 

เจ้าเมืองโมกูอ้าปากค้าง เขาเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่มันติดอยู่ในลำคอ เขาไม่รู้จะแก้ไขสถานการณ์ตอนนี้ยังไงดี ตอนนี้ทุกคนต่างจ้องมองเขาด้วยสายตาดุดัน ตอนนี้ตระกูลเฟิงซวยแล้ว

 

หลีฟางทำหน้าโกรธแค้น “เจ้าเมืองโมกู เจ้าช่างชั่วร้ายนัก เจ้าให้เฟิงเฉินพาคนไปลอบโจมตีพวกข้ากลางดึกหวังจะฆ่าพวกข้าให้หมด แต่พวกข้าโชคดีรอดมาได้ แต่เจ้าก็ยังไม่ยอม และใส่ร้ายพวกข้าหวังจะกำจัดตระกูลหยุนทั้งตระกูล เจ้ามันเป็นพวกมารร้าย ทุกท่านตระกูลเฟิงช่างชั่วร้าย ตระกูลหยุนจะไม่ยอมให้ตระกูลมารร้ายลอยนวล ถึงแม้พวกข้าจะต้องตายพวกข้าก็จะกำจัดมารร้ายออกไปจากแคว้นฉี” นี่ทำให้ทุกคนเริ่มเดือดดาล หลีฟางพูดได้ถูกต้อง ตระกูลเฟิงชั่วร้ายจริงๆ

 

“พวกข้าก็จะช่วยตระกูลหยุนกำจัดมารร้ายด้วยเช่นกัน” ตระกูลขนาดกลางตะโกนด้วยน้ำเสียงเดือดดาล

 

“ใช่แล้ว พวกข้าก็เช่นกัน”

 

“ตระกูลเฟิง เป็นตระกูลมารร้าย พวกเราอย่าให้มันหนีรอดไปได้”

 

“ใช่พวกตระกูลเฟิง เจ้าเมืองโมกูส่งคนไปลอบโจมตีตระกูลหยุนยังไม่พอ เขายังพูดใส่ร้ายตระกูลหยุนอีก หวังหลอกใช้พวกเราฆ่าผู้บริสุทธิ์”

 

“ใช่วันนี้ตระกูลเฟิงต้องถูกลบไปจากแคว้นฉี”

 

ตอนนี้ฝูงชนเริ่มเดือดดาล และพวกเขาเริ่มเดินเข้ามาล้อมตระกูลเฟิงแล้ว ผู้อาวุโสของตระกูลเฟิงเริ่มมีสีหน้าหวาดกลัว วันนี้พวกเขาสูญเสียอย่างมาก พวกเขาเสียลูกหลานของพวกเขาหลายคน และตอนนี้ยังจะต้องสูญเสียชีวิตของพวกเขาอีก

 

“ท่านพี่ เราจะทำอย่างไรดี ตอนนี้ฝูงชนล้อมพวกเราไว้หมดแล้ว” เฟิงจงพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล ตอนนี้ตระกูลเฟิงถูกล้อมไว้หมดแล้ว การฝ่าวงล้อมไปคงเป็นเรื่องยาก

 

เจ้าเมืองโมกูหันไปมองหยานจงและหยานหมิง หยานจงและหยานหมิงมองเขาด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว นี่ทำให้เจ้าเมืองโมกูรู้ทันทีเลยว่าหยานจงได้ทอดทิ้งเขาแล้ว เขาจึงหันไปหาซ่งจั่วและเอ่ย “ท่านเจ้าสำนักมังกรทมิฬ ตระกูลหยุนฆ่าลูกศิษย์ของท่านไป 4 คน ท่านจะยอมปล่อยให้พวกเขาลอยนวลอย่างนั้นรึ”

 

ซ่งจั่วขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกรุ่นโกรธ “เจ้าเมืองโมกู เจ้าช่างชั่วร้ายจริงๆ ลูกศิษย์ของสำนักมังกรทมิฬจะไปเป็นโจรได้อย่างไรกัน” เขาจะทำอะไรได้ ตอนนี้ศิษย์ของเขาก็ตายไปแล้ว ถ้าเขายังยืนกรานจะเอาเรื่องตระกูลหยุน นั่นก็กลายเป็นว่าศิษย์ของเขาเป็นโจรร่วมมือกับตระกูลเฟิงปล้นชิงผู้คน นี่จะทำให้สำนักมังกรทมิฬเสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างแน่นอน

 

หลีฟางทำหน้าซาบซึ้ง “เมื่อคืนนี้ได้มีศิษย์ของสำนักมังกรทมิฬจำนวนสี่คนได้มากับตระกูลเฟิงจริงๆ ” นี่ทำให้หน้าตาของซ่งจั่วกลายเป็นมืดมนทันที แต่คำพูดต่อมาของหลีฟางทำให้เขาตกตะลึงอย่างมาก “แต่ศิษย์ของสำนักมังกรทมิฬเห็นว่าตระกูลเฟิงจะลอบโจมตีตระกูลหยุน พวกเขาจึงพยายามจะห้ามตระกูลเฟิงและปกป้องพวกข้า แต่สุดท้ายพวกเขาก็ถูกตระเฟิงฆ่าตายจนหมด ก่อนพวกเขาจะตายพวกเขาบอกกับพวกข้าว่าให้รีบหนีไป พวกเขาเป็นคนดีมากจริงๆ ถึงกับยอมสละชีวิตตนเองเพื่อปกป้องผู้อ่อนแอ พวกเขามีบุญคุณต่อตระกูลหยุนอย่างมาก ตระกูลหยุนจะไม่มีวันลืมบุญคุณครั้งนี้แน่นอน พอถึงตอนเช้าพวกข้ากลับไปหวังว่าจะเอาศพของผู้มีพระคุณกลับมาด้วย แต่ก็ไม่พบศพพวกเขาเสียแล้ว พวกเขาคงถูกมังกรกินไปหมดแล้ว” จากนั้นหลีฟางก็คุกเข่าลง “ท่านเจ้าสำนัก ข้าต้องขอโทษท่านด้วย ที่ข้าไม่สามารถนำศพของผู้มีพระคุณกลับมาได้ ข้ามันเนรคุณ” หลีฟางยอมคุกเข่าเพื่อให้ดูสมจริง การแสดงของเขาอยู่ในระดับออสก้าเลยทีเดียว

 

ซ่งจั่วถอนหายใจและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียใจ “สหายน้อยเจ้าไม่ต้องคิดมาก มันเป็นหน้าที่ของศิษย์สำนักมังกรทมิฬ พวกเราเมื่อเห็นคนที่อ่อนแอกว่าเดือดร้อน พวกเราย่อมต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องผู้ที่อ่อนแอกว่าอยู่แล้ว พวกเขาได้ตายอย่างสมศักดิ์ศรีแล้ว พวกเขาจะถูกจารึกในประวัติศาสตร์ของสำนักมังกรทมิฬ ให้ศิษย์รุ่นหลังเอาเป็นเยี่ยงอย่าง” ซ่งจั่วได้แต่ตามน้ำไป ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าศิษย์ของเขาไม่ใช่คนดีแบบนั้น เขามองหลีฟางอย่างลึกซึ้ง เด็กคนนี้น่ากลัวจริงๆ แค่คำพูดของเขาก็สามารถเปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็นมิตรได้ ถึงแม้ว่าเขาจะเสียศิษย์ไป แต่เขาก็ได้คำยกย่องจากฝูงชน นี่ถือว่าไม่ขาดทุน

 

ฟูเหมย หยุนรี้ ชูหลิง หลานเสวียชิง อ้าปากค้าง หลีฟางเขาช่างร้ายนัก

 

ตอนนี้ฝูงชนต่างพากันยกย่องสำนักมังกรทมิฬ

 

“สำนักมังกรทมิฬช่างเป็นสำนักที่ทรงคุณธรรม พวกเขายอมสละชีวิตตัวเองเพื่อปกป้องคนที่อ่อนแอกว่า”

 

“ใช่ๆ สำนักมังกรทมิฬสั่งสอนลูกศิษย์ให้เป็นคนดีมีคุณธรรมจริงๆ”

 

ทุกคนต่างสรรเสริญสำนักมังกรทมิฬ เหล่าศิษย์ของสำนักมังกรทมิฬต่างทำสีหน้าภาคภูมิใจ

 

ชวยมุ้ยขมวดคิ้วและมองหลีฟางอย่างลึกซึ้ง เด็กคนนี้ช่างน่ากลัวจริงๆ

 

ซานเหนียงยิ้มให้กับหลีฟางอย่างยั่วยวนและมีเสน่ห์ เด็กคนนี้ช่างฉลาดจริงๆ ถ้าได้มาเป็นทาสรับใช้คงจะดีไม่น้อย

 

หยานหมิงมองหลีฟางด้วยสายตาที่อยากจะกินเลือดกินเนื้อ ตอนนี้สำนักมังกรทมิฬได้หน้าไปเต็มๆ แต่พวกเขากลับหน้าแตก นี่จะไม่ทำให้พวกเขาโกรธได้อย่างไร เขาไม่น่าเข้ามาช่วยเจ้าเมืองโมกูเลย

 

เจ้าเมืองโมกูอ้าปากค้าง ไม่เหลือตัวช่วยให้เขาอีกแล้ว ตอนนี้ตระกูลเฟิงจบสิ้นแล้ว

 

เจ้าเมืองโมกูสติแตก “วันนี้ถึงพวกเราจะต้องตายก็จะต้องล้างแค้นให้กับเฉินเอ๋อให้ได้ ทุกคนฆ่าไอ้สารเลวนั่นให้ได้” วันนี้ต่อให้เขาต้องตายเขาก็จะต้องเอาชีวิตของฟลีฟางไปด้วยให้ได้ เจ้าเมืองโมกูเปิดใช้ทักษะทุกอย่างที่เขามี และพุ่งไปหาหลีฟางทันที นี่ทำให้ทุกคนของตระกูลเฟิงสับสน พวกเขาควรจะยอมจำนน การต่อสู้มีแต่จะทำให้พวกเขาตายทั้งหมด แต่ตอนนี้มันสายไปแล้ว พวกเขาไม่มีทางรอดให้เลือกอีกต่อไปแล้ว เพราะเจ้าเมืองโมกูประกาศว่าจะยอมตาย พวกเขาได้แต่สาปแช่งเจ้าเมืองโมกูและเฟิงเฉินที่นำพวกเขามาตาย ทำไมพวกเขาต้องเกิดมาเป็นตัวประกอบด้วย เป็นตัวประกอบช่างยากลำบาก ตายก็ง่าย ชื่อก็ไม่มี อย่างน้อยก็ช่วยตั้งชื่อให้พวกเขาบ้าง (ไม่ได้ ชื่อมีจำนวนจำกัด เอาไว้ใช้กับ เหล่าสาวๆของหลีฟางดีกว่า)

 

หลีฟางยืนนิ่งๆ ไม่แสดงอาการหวาดกลัวใดๆ

 

ประพันธ์โดย L

อ่านต่อกลุ่มเฟสถึงตอนที่ 208 แล้ว https://www.facebook.com/groups/158725318008139/