0 Views

หลานเสวียชิงมองเฟิงเฉินที่กำลังวิ่งหนีด้วยสายตาที่เย็นชา “เฟิงเฉิน เจ้าคนสารเลว เจ้าจะหนีไปไหน” น้ำเสียงของหลานเสวียชิงเต็มไปด้วยความอาฆาต ภาพของหลานเสวียไป๋ที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือดฉายขึ้นมาอีกครั้ง นี่ทำให้หลานเสวียชิงเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเกลียดชังเฟิงเฉินอย่างมาก

 

หลานเสวียชิงสร้างกระบี่จำแลงน้ำแข็งจำนวน 5 เล่ม “ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว” กระบี่จำแลงน้ำแข็งพุ่งไปหาเฟิงเฉินด้วยความเร็วสูง กระบี่จำแลงทั้ง 5 เล่มนี้ เต็มไปด้วยความอาฆาตและความโกรธแค้น เฟิงเฉินสร้างปัญหาให้นางมากมาย ทำให้พ่อของนางต้องบาดเจ็บเกือบจะตาย ถ้าไม่ได้หลีฟางช่วยเอาไว้ พ่อของนางคงต้องตายจริงๆ และตอนนี้เฟิงเฉินยังพาคนมาฆ่าหลีฟางและตระกูลหยุนอีก ตอนนี้หลานเสวียชิงและเฟิงเฉินไม่สามารถอยู่ร่วมโลกกันได้อีกต่อไปแล้ว

 

“กรีดดด กรีดดด” เสียงกระบี่จำแลงน้ำแข็งเสียดสีกับอากาศ นี่ทำให้เฟิงเฉินเสียวสันหลังวาบ เขารู้สึกเหมือนมีกระบี่ที่เย็นเฉียบกำลังทิ่มแทงหลังของเขาอยู่ ก่อนที่เขาจะมีปฏิกิริยาตอบสนองใด “ปัง ปัง ปัง” กระบี่จำแลงน้ำแข็งปะทะเข้ากับกายาเต่ามังกร กายาเต่ามังกรมีพลังป้องกันที่แข็งแกร่งกว่ากายามังกรทมิฬ แต่มันก็สามารถทนกระบี่จำแลงน้ำแข็งที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังโกรธแค้นของหลานเสวียชิงได้แค่ 3 เล่มเท่านั้นก่อนที่มันจะพังทลายไป “ฉึก ฉึก” กระบี่จำแลงน้ำแข็งทั้งสองเล่มปักเข้าที่ขาทั้งสองข้างเฟิงเฉิน ขาของเฟิงเฉินกลายเป็นน้ำแข็งสองท่อน และด้วยความเร็วที่เฟิงเฉินกำลังวิ่งอยู่ ทำให้ขาที่กลายเป็นน้ำแข็งของเฟิงเฉินขาดออกจากตัว “ฟุบ” เฟิงเฉินหน้าทิ่มกระแทกพื้นและไถลไปอีก 2 เมตร ส่วนขาของเขาตั้งตระหง่านเป็นประติมากรรมน้ำแข็งที่สวยงาม

 

“อ๊ากกกกกก ขา ขา ขาของข้า”เฟิงเฉินกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและมีน้ำตาไหลออกมา ขาของเขาขาดไปแล้ว เขาจะวิ่งหนีได้อย่างไร ตอนนี้เขาจบสิ้นแล้ว แล้วเขาก็หันไปหาตระกูลเฟิง ด้วยความหวังที่จะขอความช่วยเหลือ แต่ตอนนี้ศิษย์คนสุดท้ายของตระกูลเฟิงก็บอกว่า “ข้าน้อยขอตัวก่อน” แต่เขาลืมขอหัวไปด้วย หัวของเขาลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ฉากนี้ทำให้เฟิงเฉินรู้สึกหวาดกลัวจนแทบจะเป็นบ้า

 

เฟิงเฉินยังไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา เขาพยายามจะใช้มือตะเกียกตะกายไปข้างหน้าเพื่อหลบหนีจากความตายราวกับคนบ้า

 

“ฟิ้ว ฟิ้ว” กระบี่จำแลงน้ำแข็งอีกสองเล่มพุ่งมาด้วยความเร็วสูง “ฉึก ฉึก” กระบี่จำแลงน้ำแข็งปักเข้าที่แขนทั้งสองข้างของ เฟิงเฉิน นี่ทำให้แขนทั้งสองข้างของเขากลายเป็นน้ำแข็งไปจนถึงหัวไหล่ และแขนทั้งสองข้างก็หลุดออกจากร่างทันที

 

“อ๊ากกกกกกกก” เฟิงเฉินกรีดร้องโหยหวน “ม่ายยยยยย แขนของข้า เอาแขนของข้าคืนมา” ตอนนี้เฟิงเฉินฟูมฟายเหมือนคนวิกลจริตและสภาพของเขาน่าอนาถมาก ตอนนี้เขาไม่มีทั้งแขนและขาแล้ว เขาไม่สามารถที่จะเคลื่อนที่ไปไหนได้อีกแล้ว

 

เฟิงเฉินได้ยินเสียงฝีเท้าคนกำลังใกล้เข้ามา เขาตะโกนร้องด้วยความดีใจ “ช่วยข้าด้วย มีคนกำลังจะฆ่า ช่วยข้าด้…….” เฟิงเฉินนอนคว่ำหน้าอยู่ และเมื่อเขาเหลือบตาขึ้นไป ก็พบเข้ากับใบหน้าที่คุ้นตา และตอนนี้หน้าตาของเขาเปลี่ยนไปกลายเป็นสิ้นหวัง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ปากของเขาอ้าค้าง เสียงฝีเท้าที่เดินมาไม่ใช่ใครนอกจากหลีฟาง หยุนรี้ หลานเสวียชิง ชูหลิง

 

เฟิงเฉินร้องไห้น้ำตานองหน้า ตอนนี้สภาพของเขาดูหน้าสงสารอย่างมาก “หลานเสวียชิง ยอดรักของข้า เจ้าคงไม่คิดที่จะฆ่าสามีของเจ้าใช่หรือไม่” ตอนนี้เฟิงเฉินบ้าไปแล้ว

 

ทุกคนมองเฟิงเฉินด้วยความสมเพชเวทนา หลานเสวียชิงที่ก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยความโกรธแค้นเกลียดชัง แต่เมื่อนางเห็นสภาพของเฟิงเฉิน ทำให้นางรู้สึกสมเพชเฟิงเฉินอย่างมาก

 

ชูหลิงเอ่ยถาม “เราจะทำอย่างไรกับเฟิงเฉินดี?” สามสาวหันไปมองหลีฟาง นางเห็นสภาพเฟิงเฉินตอนนี้แล้ว นางรู้สึกฆ่าเขาไม่ลงจริงๆ มันน่าสมเพชสุดๆ

 

หลีฟางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าจำเป็นต้องฆ่าเขา ปล่อยเขาไว้ก็มีแต่จะนำปัญหามาให้ไม่มีที่สิ้นสุด และข้าไม่ชอบความยุ่งยาก” แค่นี้ปัญหาของเขาก็มากพอแล้ว เขาไม่รู้ว่าสำนักมังกรทมิฬจะมาแก้แค้นให้กับลูกศิษย์ของเขาหรือเปล่า แต่ยังดีที่เขาผูกมิตรกับสำนักบึงมังกรไว้ได้แล้ว

 

เมื่อเฟิงเฉินได้ยินคำพูดหลีฟาง เขาก็กรีดร้องอ้อนวอนด้วยความหวาดกลัว “อย่าฆ่าข้าเลย ข้ายังไม่อยากตาย ข้าสัญญา ว่าข้าจะไม่มาให้พวกเจ้าเห็นหน้าอีก” จากนั้นเฟิงเฉินหันหน้าไปมองหลานเสวียชิงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาและมันดูน่าสมเพชอย่างมาก “นายหญิงชิง ท่านคงไม่ปล่อยให้ข้าตายใช่หรือไม่ ช่วยบอกนายน้อยหลีฟางให้ไว้ชีวิตข้า ข้ายอมทำทุกอย่าง จะไม่มากวนใจพวกท่านอีก” หลานเสวียชิงไม่รู้จะทำอย่างไร นางจึงหันหน้าหนี นางรู้สึกสมเพชเฟิงเฉินจริงๆ

 

ไม่ว่าเฟิงเฉินจะหันหน้าไปทางไหน ทุกคนก็หันหน้าหนีเขาหมด เขาจีงหันมาหาหลีฟาง “นายน้อยหลีฟาง ข้าขอสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อนายน้อยตลอดไป ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้ายังไม่อยากตาย” เขาพูดทั้งน้ำตา เขายังไม่อยากตาย ถ้าเขารู้ว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้ เขาจะยอมปล่อยหลานเสวียชิงไป สำหรับเขายังมีสาวๆ อีกมากมายที่อยากจะมาเป็นภรรยาของเขา ชีวิตของเขากำลังจะไปได้สวย เขาเป็นถึงศิษย์หลักของสำนักมังกรคู่ และมีปรมาจารย์เยียนหยานเป็นอาจารย์ เขามีโอกาสที่จะได้ไปถึงระดับอวตารเทพ แต่ทุกอย่างต้องจบสิ้นเพราะผู้หญิงคนเดียว อาจารย์ของเขาต้องตาย อนาคตของเขาต้องจบสิ้น ตระกูลเฟิงต้องตกต่ำ และยังนำเขามาสู่ความตายอีก นี่มันไม่คุ้มค่าเลยจริงๆ

 

หลีฟางยิ้มแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เฟิงเฉินเจ้าเป็นบุรุษใช่หรือไม่”

 

เฟิงเฉินงงงวยกับคำถามนี้ เขารีบตอบด้วยความหวังว่าหลีฟางจะไว้ชีวิตเขา “ใช่ข้าเป็น ข้าเป็นบุรุษ ข้าพูดอะไรแล้วย่อมไม่คืนคำ”

 

หลีฟางยิ้ม “บุรุษเขาไม่ร้องขอชีวิตกันหรอกนะ พวกเขายอมตายอย่างมีศักดิ์ศรีดีกว่าต้องร้องขอชีวิต แล้วเจ้าก็เป็นบุรุษ หยุดร้องไห้และรับความตายของเจ้าซะ” จากนั้นหลีฟางก็ซัดฝ่ามือไปที่หัวของเฟิงเฉิน

 

“ม่ายยยยยยย ข้ายังไม่อยากตาย ไอ้ผู้ประพันธ์เฮงซวย มึงให้กูตายได้อย่างไร (เกี่ยวอะไรกะกูวะ)” เฟิงเฉิน มันบ้าไปแล้วมันพูดถึงใครกัน

 

“ตูมมม” หัวของเฟิงเฉินแตกกระจาย สามสาวได้แต่เบือนหน้าหนีไม่อยากจะเห็นภาพที่น่าสยดสยองนี้ แต่พวกนางเข้าใจถึงความจำเป็นที่หลีฟางจะต้องฆ่าเฟิงเฉิน พวกนางได้แต่ถอนหายใจ ใครก็ตามที่กล้าต่อต้านหลีฟางพวกเขาล้วนมีจุดจบที่น่าอนาถ

 

เจ้าเมืองโมกูที่กำลังดื่มชาอยู่ด้วยรอยยิ้ม “เพร้ง” แก้วชาตกแตก เขารู้สึกไม่สบายใจเลย เมื่อเห็นแก้วชาตกแตก นี่มันแสดงถึงลางร้าย และนี่ทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายใจอย่างมาก แต่เขาก็มองโลกในแง่ดี ตระกูลหยุนมีคนแค่ 34 คนเอง  ส่วนเฟิงเฉินนำคนไปถึง 60 คน ทั้งยังมี 4 นักฆ่าจากสำนักมังกรทมิฬอีก โอกาสล้มเหลวของพวกเขาเป็นศูนย์

 

ประพันธ์โดย L

อ่านต่อกลุ่มเฟสถึงตอนที่ 194 แล้ว https://www.facebook.com/groups/158725318008139/