0 Views

หลีฟางกำลังเดินกลับไปยังค่ายของตระกูลหยุน

 

ได้เจอกับหยุนรี้ หลานเสวียชิง ชูหลิงกลางทาง หลังจากพวกนางกลับมาถึงค่ายตระกูลหยุนแล้วไม่เห็นหลีฟาง พวกนางจึงรีบมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่หลีฟางไปในทันทีด้วยความกระวนกระวายใจ

 

หยุนรี้ยิ้ม เอ่ยด้วยความดีใจ “นายน้อยไปไหนมา ข้าเป็นห่วงท่านแทบแย่” กล้วว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับหลีฟาง

 

หลีฟางยิ้ม “ข้าเจอกับปัญหาเล็กน้อย ขอโทษที่ทำให้พวกเจ้าเป็นห่วงนะ” หลีฟางรู้สึกอบอุ่นภายในหัวใจ

 

ชูหลิงรีบเดินเข้ามาสำรวจร่างกายหลีฟาง และจับแขนเขายกขึ้น “นายน้อย ข้าขอดูหน่อย(สาวน้อยเจ้าขอดูอะไร?) ท่านบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” นางก็เป็นกังวลเหมือนกัน

 

หลีฟางยิ้ม “ข้าสบายดี” จากนั้นเขาก็เอามือลูบหัวชูหลิง นี่ทำให้นางสะดุ้ง แต่นางก็ไม่ขัดขืน ปล่อยให้หลีฟางลูบหัวนาง นางก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย ตอนนี้นางเหมือนเด็กที่ถูกพี่ชายลูบหัว หลานเสวียชิงและหยุนรี้ยิ้ม

 

หลานเสวียชิงยิ้ม “ดีจริงๆ ที่นายน้อยไม่เป็นอะไร พวกข้าห่วงท่านแทบแย่ งั้นพวกเรากลับกันเถอะ ฟ้าใกล้จะมืดเต็มทีแล้ว”

 

จากนั้นหลีฟางและสามสาวก็เดินกลับไปยังค่ายของตระกูลหยุน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่น มีเสียงหัวเราะเหมือนเสียงนก เป็นเสียงที่สดใสและเปี่ยมด้วยความสูข

 

เมื่อถึงเวลาพลบค่ำ รุ่นเยาว์ต่างออกจากประตูมังกร เพื่อความปลอดภัยของพวกเขา ในช่วงแรกมังกรแถวประตูมังกรยังมีเยอะอยู่ พวกเขาจึงไม่ตั้งค่ายกันภายในประตูมังกร มีแค่ตระกูลหยุนเท่านั้นที่ไม่ได้กลับออกมา แต่หลีฟางส่งคนของตระกูลกลับไปห้าคนพร้อมกับซากมังกร 20 ตัวและสมุนไพรจำนวนมาก พวกเขาใช้พลังวิญญาณยกพวกมันไป

 

หยุนฉีและผู้อาวุโสมายืนรอหลีฟางที่หน้าประตูมังกร ตอนนี้พวกเขารู้สึกกระวนกระวายใจอย่างมาก ฟ้าเริ่มมืดแล้วแต่ศิษย์ตระกูลหยุนยังไม่ออกมาสักที เวลาผ่านไปไม่นานศิษย์ของตระกูลหยุนก็ออกมา หยุนฉีรู้สึกตกใจ “ทำไมพวกเจ้ากลับมาแค่ห้าคน นายน้อยไปไหน” เขากลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับหลีฟาง

 

ศิษย์รุ่นเยาว์ยิ้ม “นายน้อยหลีฟางตั้งค่ายอยู่ภายในประตูมังกร นายน้อยส่งให้พวกข้านำซากมังกรกลับมาและให้บอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง”

 

หยุนฉีและผู้อาวุโสเห็นซากมังกรจำนวน 20 ตัวนี้ ทำให้พวกเขาตาโตและอ้าปากค้าง นี่ทำให้คนอื่นอิจฉาตระกูลหยุนเอามากๆ

 

หยุนฉีอุทาน “ซากมังกร 20 ตัวเลย พวกเจ้าได้มันมาได้อย่างไร” เขาไม่อยากจะเชื่อ ว่าแค่วันแรกพวกเขาก็ได้ซากมังกรมาถึง20 ตัว ทุกครั้งที่พวกเขาเข้าไป พวกเขาแค่ไปเดินหาสมุนไพรที่ถูกทิ้งไว้โดยสำนักใหญ่หรือตระกูลยักษ์ใหญ่ พวกเขาไม่กล้าเดินทางนำหน้าเคลียร์พื้นที่ ได้แต่รอเก็บตกอย่างเดียว

 

ศิษย์รุ่นเยาว์ยิ้มกว้าง “พวกเราฆ่ามันเอง พวกเราฆ่าพวกมันทั้งหมด” พวกเขายังคงรู้สึกตื่นเต้นและไม่อยากจะเชื่อว่านี้เป็นฝีมือของพวกเขาจริงๆ

 

หยุนฉีกล่าวด้วยอารมณ์ “นี่เป็นความจริง?” เขาไม่อยากจะเชื่อหูของเขาจริงๆ

 

ศิษย์รุ่นเยาว์ยิ้ม “เป็นเรื่องจริง และพวกเรายังได้สมุนไพรมาอีกเป็นจำนวนมาก” ศิษย์รุ่นเยาว์ส่งย่ามที่มีแต่สมุนไพรหายากเต็มไปหมด นี่ยิ่งทำให้ตระกูลอื่นต่างอิจฉา เพียงวันแรกตระกูลหยุนประสบความสำเร็จเทียบเท่ากับตระกูลใหญ่และสำนักใหญ่เลยทีเดียว

 

หยุนฉีเปิดดู แววตาของเขาสั่นไหวและหายใจแรงด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “นี่มันช่างเหลือเชื่อ สมุนไพรจำนวนมากจริงๆ” หยุนฉีไม่รอช้ารีบพาศิษย์ของพวกเขากลับไปที่ค่ายของตระกูลหยุน ผู้อาวุโสหนึ่งเห็นสมุนไพรแทบจะหัวใจวายตาย เขาก็เป็นนักปรุงยา เขารู้ถึงความสำคัญของสมุนไพรต่างๆ ดีกว่าใคร

 

ผู้อาวุโสหนึ่งเอ่ยด้วยความดีใจ “ถ้าเป็นแบบนี้ ตระกูลหยุนของเราจะต้องรุ่งโรจน์ภายใน 20 ปีแน่ๆ”

 

ตอนนี้ข่าวเรื่องตระกูลหยุนได้ซากมังกร 20 ตัวพร้อมทั้งสมุนไพรจำนวนมาก ถูกแพร่กระจายออกไปทั่วประตูมังกรแล้ว

 

ตระกูลขนาดใหญ่พูดคุยกัน “โอ้ ซากมังกร 20 ตัว และยังมีสมุนไพรอีกจำนวนมาก ตระกูลหยุนพวกเขาทำได้อย่างไร”

 

“ใช่ๆ ข้าได้ข่าวมาว่ามีคนเห็นพวกเขาเดินทางไปทางทิศใต้ ไปยังเขตอันตราย แถมพวกเขายังตั้งค่ายภายในประตูมังกรอีก”

 

“พวกเขาไม่กลัวกันเลยหรืออย่างไร กลางคืนเป็นช่วงเวลาที่อันตรายมาก มังกรทมิฬจะออกล่าเหยื่อของมันตอนกลางคืน พวกเขาจะมีชีวิตรอดถึงวันพรุ่งนี้ได้อย่างไร”

 

“ข้าก็ไม่รู้ แต่ตระกูลหยุนแข็งแกร่งมาก พวกเขาสามารถฆ่ามังกรได้ถึง 20 ตัวและขนมันกลับมา”

 

“ใครบอกเจ้าว่า 20 ตัว พวกเขาฆ่าได้เป็นจำนวนมากแต่พวกเขาทิ้งซากพวกมันไว้ตามทาง ตระกูลจางได้บังเอิญเดินตามรอยของตระกูลหยุนไป พวกเขาได้ซากมังกรมาตั้ง 15 ตัวแน่ะ แต่น่าเสียดายตระกูลหยุนได้เอาดวงจิตของมังกรไปแล้ว แต่ตระกูลจางได้แค่ซากมังกรอย่างเดียวพวกเขาก็มั่งคั่งแล้ว”

 

นี่ทำให้ทุกคนตกตะลึง ตระกูลหยุนใช้เวลา 1 ชั่วยามฆ่ามังกรจำนวนมากขนาดนี้ได้อย่างไรกัน ขนาดตระกูลยักษ์ใหญ่ที่มีศิษย์จำนวนมาก ยังฆ่ามันได้แค่ 30 ตัวเอง พวกเขามีศิษย์อย่างน้อยก็ 70 คน แต่นี่ตระกูลหยุนมีแค่ 34 คน

 

เมื่อเรื่องมาถึงหูของเฟิงเฉิน เขาก็เค้นเสียงอย่างเย็นชา “ตระกูลหยุนตั้งค่ายอยู่ในประตูมังกร ท่านพ่อเราจะลงมือกันคืนนี้เลยดีหรือไม่”

 

เจ้าเมืองโมกูยิ้มอย่างน่าสยอง “ได้ พ่อจะส่งคนไปรายงานนักฆ่าของสำนักมังกรทมิฬ” เฟิงเฉินและเจ้าเมืองโมกูหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

 

ประพันธ์โดย L

อ่านต่อกลุ่มเฟสถึงตอนที่ 174 แล้ว https://www.facebook.com/groups/158725318008139/