0 Views

หลีฟางยิ้ม “ถึงเวลาที่พวกเราจะไปล่าสมบัติกันแล้ว” รอยยิ้มของเขาเจ้าเล่ห์อย่างมาก

 

ฟูเหมยยิ้ม “ข้าจะไปส่งนายน้อย” นางเห็นรอยยิ้มของหลีฟางแล้วรู้สึกไม่สบายใจ เหมือนว่าภายในประตูมังกรจะต้องมีผู้เคราะห์ร้ายจำนวนมากแน่ๆ

 

หยุนรี้ยิ้ม “ในที่สุดข้าก็ได้ไปผจญภัยสักที ข้าล่ะอยากจะรู้จริงๆ ว่าตอนนี้ข้าแข็งแกร่งมากแค่ไหนแล้ว”

 

หลานเสวียชิ้งยิ้ม “ข้ายังไม่เคยลองใช้คัมภีร์หมื่นกระบี่จำแลงเลย ข้าว่ามันต้องทรงพลังมากแน่ๆ”

 

ชูหลิงยิ้มแหยๆ “ข้าเพิ่งจะฝึกได้ไม่นานเอง ไม่รู้ว่าข้าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงบ้างหรือเปล่า”

 

หลีฟางยิ้มให้ชูหลิง “เจ้าต้องพิสูจน์มันด้วยตัวเอง แต่ข้าการันตีได้เลยว่าเจ้าต้องน้ำลายไหลอีกแน่” จากนั้นเขาก็หัวเราะ นี่ทำให้ทุกคนหัวเราะ เมื่อนึกถึงภาพตอนที่ชูหลิงน้ำลายไหล

 

ชูหลิงอับอาย พูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง “มันเป็นธรรมชาติของข้า ข้าไม่สามารถควบคุมมันได้ พวกเจ้าหยุดหัวเราะข้าเลยนะ” นางก้มหน้าด้วยความอับอาย นี่ทำให้ทุกคนยากที่จะกลั้นหัวเราะ

 

หลีฟางยิ้ม “พวกเราไปกันได้แล้ว” ทุกคนเดินตามหลีฟางไป

 

ภายนอกกระโจม หยุนฉีได้เตรียมคนไว้รอหลีฟางแล้ว

 

เมื่อหยุนฉีเห็นหลีฟางเดินออกมา ” นายน้อย เราจะไปกันตอนนี้เลย?”

 

หลีฟางยิ้ม “ใช่ ถึงเวลาแล้ว ข้ารู้สึกเบื่ออยากจะยืดเส้นยืดสายแล้ว”

 

หยุนฉียิ้ม “นายน้อย นี่หยุนโซ หยุนชิว พวกเขาเคยเข้าไปในประตูมังกรมาแล้ว ให้พวกเขานำทางดีหรือไม่” หลีฟางยังไม่เคยเข้าไปในประตูมังกร เขาเลยเสนอให้หยุนโซและหยุนชิวคอยนำทาง

 

หลีฟางยิ้ม “ไม่จำเป็น พวกเจ้าเดินตามข้าก็พอ ข้าจะเป็นคนนำทางเอง” นี่ทำให้ทุกคนแปลกใจ แต่สี่สาวไม่แปลกใจเพราะว่าหลีฟางบอกพวกนางว่า เขารู้จักสถานที่ดีๆ

 

หยุนฉีรู้สึกงงงวย แต่เขาก็ไม่พูดอะไร จากที่ฟังหลีฟางพูด เหมือนเขาจะรู้จักภายในประตูมังกรเป็นอย่างดี

 

หลีฟางนำคนของตระกูลหยุนเดินไปยังประตูมังกร นี่ทำให้หลายๆ คนมองพวกเขา แต่ที่พวกเขามองก็คือสี่สาวที่เดินตามหลังหลีฟาง พวกเขาอิจฉาหลีฟางเอามากๆ แต่พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากถอนหายใจยาว

 

ศิษย์ของสำนักขนาดกลางเอ่ย “เจ้าสารเลวนี่มันมีอะไรดีกัน”

 

ศิษย์อีกคนเอ่ยด้วยความอิจฉา “ทำไมไม่เป็นข้าบ้าง ข้าขอแค่หนึ่งในพวกนางก็พอ”

 

ศิษย์ที่เพิ่งจะเอ่ยโดนเพื่อนตบหัว “เจ้าอย่าฝันเฟื่องให้มันมากนัก” นี่ทำให้ทุกคนหัวเราะ

 

เฟิงเฉินเค้นเสียงอย่างเย็นชาและจ้องไปที่หลานเสวียชิง “นางแพศยา เมื่อเข้าไปในประตูมังกรเมื่อไหร่ ข้าจะตามไปลิ้มรสเจ้า” เขารู้สึกโกรธแค้นที่อาจารย์ของเขาตาย และเมื่อเขากลับไปที่สำนักเมื่อไหร่ เขาจะต้องโดนลงโทษอย่างหนักแน่นอน นี่ทำให้เขารู้สึกเจ็บแค้นสุดๆ

 

เจ้าเมืองโมกู เค้นเสียงอย่างเย็นชา “เฉินเอ๋อเจ้าไม่ต้องคิดมาก พ่อได้จ้างนักฆ่าจากสำนักมังกรทมิฬให้ไปฆ่าพวกมันแล้ว และเมื่อพวกเขาจะลงมือ นักฆ่าจะมาตามเจ้า ให้เจ้าได้แก้แค้น และทรมานพวกมันอย่างสาสมที่มันทำกับเจ้า” เจ้าเมืองโมกูก็โกรธแค้นเหมือนกันที่ หลานเสวียชิงทำให้ลูกชายของเขาต้องหมดอนาคต รวมทั้งหลีฟางต้นเหตุของเรื่อง หากไม่มีหลีฟางเรื่องนี้ก็คงจะไม่เกิด

 

เฟิงเฉินยิ้มอย่างน่าสยดสยอง “ขอบคุณท่านพ่อมากๆ ข้าจะทำให้พวกมันได้ลิ้มรสความทรมาน ให้สาสมที่มันทำกับข้า” (ใครไปทำมันวะ มันอะทำตัวเอง) จากนั้นเขาก็หัวเราะด้วยเสียงสยองขวัญ

 

หยานหมิงมองหยุนรี้ หลานเสวียชิง ชูหลิง ด้วยสายตาหื่นกระหาย และอิจฉาหลีฟางที่มีพวกนางติดตาม แต่เขาไม่กล้ามองฟูเหมย เพราะทุกคนรู้ว่าถ้าใครกล้ามองนางแบบนั้น พวกเขาล้วนมีจุดจบที่ไม่สวย

 

หยานหมิงเค้นเสียงอย่างเย็นชา “เจ้าสารเลวนี่ กล้าทำให้สำนักมังกรคู่ของเราอับอาย ท่านพ่อ เราจะทำยังไงกับสารเลวนี้ดี”

 

หยานจงยิ้ม “เจ้านำคนไปกวาดล้างตระกูลหยุนซะ และเจ้าต้องทำอย่างระมัดระวังอย่าให้ใครเห็น เพราะในกลุ่มตระกูลหยุน มีศิษย์ของสำนักบึงมังกรอยู่ด้วย เจ้าต้องฆ่าพวกมันให้หมดอย่าให้เหลือรอด”

 

หยานหมิงยิ้ม “ข้าสามารถนำสามสาวนั่นมาเป็นภรรยาได้หรือไม่” เขาอยากได้ หยุนรี้ หลานเสวียชิง ชูหลิง มาครอบครอง

 

หยานจงยิ้ม “เมื่อเจ้าย่ำยีพวกนางแล้ว พ่อจะไปสู่ขอพวกนางให้เจ้า พวกเขาคงจะไม่กล้าขัดพ่อแน่ๆ และเจ้าก็ทำเป็นว่ามาช่วยพวกนางจากการถูกปล้น แค่นี้เรื่องก็ไม่บานปลายแล้ว” จากนั้นสองพ่อลูกก็ประสานเสียงหัวเราะอย่างน่าสยดสยอง

 

เสวียเยว่ได้แต่รู้สึกสงสารตระกูลหยุนที่ต้องพบจุดจบ และสงสารสามสาวที่ต้องมาเป็นภรรยาให้กับหยานหมิง ถึงตอนนี้นางเริ่มรู้สึกไม่อยากแต่งกับหยานหมิงแล้ว แต่ก่อนนางพยายามจะปรับตัวทำความเข้าใจกับเขาและให้โอกาสเขา แต่ตอนนี้นางรู้สึกว่าเขามันเป็นตัวเลวทราม แต่นางจะทำอย่างไรได้ จะมีใครมาช่วยให้นางหลุดพ้นจากความทุกข์นี้หรือไม่ (เดี๋ยวหลานชายคนนี้จะไปช่วยเองท่านย่าทวด จะเรียกน้องสาวก็รู้สึกแปลก ผมล่ะอยากเข้าไปในนิยายจัง สาวเยอะเป็นบ้า รับรองถ้าผมเข้าไปได้ หลีฟางตกกระป๋องแน่)

 

เฉินฟานและเฉินสู่ก็มอง หยุนรี้ หลานเสวียชิง ชูหลิงเหมือนกัน พวกเขารู้สึกอยากจะเข้าไปฉีกหลีฟางออกเป็นชิ้นๆ และฉุดพวกนางมาไว้ในอ้อมกอดของพวกเขา

 

เฉินฟานยิ้มอย่างหื่นกระหาย “เสี่ยวสู่ เจ้าคิดเหมือนที่ข้าคิดหรือเปล่า”

 

เฉินสู่ยิ้มอย่างหื่นกระหาย “ใช่แล้ว ข้าก็คิดเหมือนกับพี่ฟานเลย พวกนางช่างงดงาม พวกนางควรจะติดตามเราสองพี่น้องมากกว่า” จากนั้นพวกเขาก็หัวเราะอย่างน่าสยอง

 

จ้าวเยว่หวานเห็นหลีฟางกำลังจะเข้าประตู นางรีบเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ท่านพี่10และท่านพี่14 พาข้าเข้าไปตอนนี้เลยข้าอยากจะเข้าไปแล้ว ไปกันเดี๋ยวนี้เลย”

 

นี่ทำให้องค์ชาย 10 กับองค์ชาย 14 ตกใจกับพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของจ้าวเยว่หวาน พวกเขาเลยหันไปมองอ๋อง8

 

อ๋อง 8 ยิ้มแล้วพูด “องค์หญิง 22 เจ้าต้องจำไว้ให้ขึ้นใจ เจ้าสัญญากับข้าแล้วว่า ถ้าเจ้าจะไปที่ไหนจะต้องมีองค์ชาย 10 และองค์ชาย 14 ติดตามเจ้าไปทุกที่เข้าใจหรือไม่”

 

จ้าวเยว่หวานยิ้ม “ข้าจำได้อยู่แล้ว พวกเราจะไปกันได้หรือยัง ข้าอยากจะเข้าไปดูมิติภายในประตูมังกรเต็มทีแล้ว”

 

ประพันธ์โดย L

อ่านต่อกลุ่มเฟส ถึงตอนที่ 148 แล้ว https://www.facebook.com/groups/158725318008139/