0 Views

ทุกคนต่างถอนหายใจ “นี่มันเริ่มถึงขีดจำกัดของปรมาจารย์ฟูเหมยแล้ว”

 

อีกคนเอ่ย “ข้าว่าพวกเจ้าตัดสินเร็วไป ข้ายังไม่เห็นนางใช้ทักษะบึงมังกรวารีเลย ถ้านางใช้ อาจจะสามารถโต้กลับปรมาจารย์เยียนหยานได้” นี่ทำให้ทุกคนเงียบและคิดตาม

 

ผู้อาวุโสหนึ่งเอ่ย “ท่านเจ้าสำนัก ทำไมฟูเหมยถึงไม่ใช้คัมภีร์บึงมังกรวารีตอบโต้ล่ะ”

 

เทียนฟาน ยิ้ม “ที่นางยังไม่ใช้เพราะนางต้องการที่จะฝึกฝนกายาและกระบี่ของนางให้ชำนาญ” ตอนนี้เขาไปอยู่รวมกับผู้อาวุโสของสำนักแล้ว

 

ผู้อาวุโสหนึ่งเอ่ย “ฟูเหมย นางมีพรสวรรค์ที่ดี แต่น่าเสียดายที่นางบาดเจ็บเพราะฝืนทะลวงข้้นกายา เลยทำให้นางไม่สามารถฝึกไปถึงระดับตัดสวรรค์ขั้น9ได้” พวกเขาได้แต่ถอนหายใจยาว

 

หยานจง ยิ้มแล้วเอ่ยอย่างเย็นชา “การต่อสู้ใกล้จบแล้วปรมาจารย์ฟูเหมยเริ่มอ่อนล้าแล้ว” เอ่ยกับผู้อาวุโสของสำนักมังกรคู่

 

ผู้อาวุโสของสำนักยิ้มแล้วเอ่ย “นี่มันแน่นอนอยู่แล้ว สำนักบึงมังกรจะมีชัยเหนือสำนักมังกรคู่ของเราได้อย่างไร” จากนั้นพวกเขาก็หัวเราะ

 

เยียนหยาน หัวเราะอย่างเย็นชา “เจ้าจะทนการโจมตีของข้าไปได้อีกนานสักเท่าไหร่ พลังวิญญาณของเจ้าเหลือไม่ถึง 5 ส่วนแล้ว” เยียนหยานเขายังมีพลังวิญญาณเหลืออีก 6 ส่วน การโจมตีกดดันเป็นเวลานานทำให้เขาสูญเสียพลังวิญญาณเป็นจำนวนมาก

 

ฟูเหมยเริ่มอ่อนล้าและตึงเครียด แต่นางก็ยังตะโกน “มันไม่จบง่ายๆ หรอกท่านปู่ และวันนี้ไม่ข้าก็เจ้าที่จะต้องตาย” นางเปิดประตูวิญญาณเรียกจี้เหมันต์ระดับตัดสวรรค์ขั้นสูงออกมาเพื่อเพิ่มพลังจิตวิญญาณน้ำแข็งของนาง และนางคำราม “บึงมังกรวารี”จากนั้นก็มีเสียง” ตูม “ตอนนี้เขตแดนเยือกแข็งกลายเป็นบึงขนาด 40เมตร และมีดอกบัวหิมะอยู่ตรงกลางบึง ก่อนหน้านี้ดอกบัวหิมะเริ่มเลือนรางและมันใกล้จะหายไปแล้ว แต่เมื่อบึงมังกรวารีปรากฏทำให้ดอกบัวหิมะกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง

 

เยียนหยานเค้นเสียงเย็นชา “ต่อให้เจ้าใช้คัมภีร์บึงมังกรวารี มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเจ้าได้นักหรอก อย่างมากก็ช่วยให้เจ้ายืดเวลาตายของเจ้าไปได้อีกนิดหน่อย” จากนั้นเขาก็หัวเราะอย่างน่าสยดสยอง

 

ตอนนี้มังกรวารีและมังกรไฟกำลังสู้กันอย่างดุเดือด บึงมังกรวารีสร้างมังกรวารีจำนวนมากออกมาต่อสู้กับมังกรไฟ ฟูเหมยยืนอยู่ตรงกลางดอกบัวหิมะไร้มลทินด้วยความสงบนิ่ง นางต้องการจะเข้าใจคำภีร์กายาบัวหิมะไร้มลทินในขั้นที่สอง นี่จะทำให้นางพลิกสถานการณ์ของนางได้

 

ภายในกระโจมของหลีฟาง ทุกคนยังจดจ่ออยู่กับกระถางพญาหงส์เพลิง หลีฟางยังคงควบคุมกระถางพญาหงส์เพลิงอย่างไม่ลดละ

 

หลานเสวียชิงก็คอยซับเหงื่อให้หลีฟางตลอดเวลา

 

หยุนรี้ก็ยังนั่งรอหลีฟางอยู่อย่างเงียบๆ และเป็นกังวลอย่างมาก

 

ชูหลิง หยุนฉี และผู้ติดตามสองคน ออกไปดูการต่อสู้ของฟูเหมยกับเยียนหยาน

 

เวลาผ่านไป ดวงอาทิตย์เริ่มปรากฏเส้นขอบฟ้าแสงสีทองเริ่มส่องเข้ามาภายในกระโจม เสียงการต่อสู้ที่รุนแรงยังคงดังสนั่น “โฮกกก” เสียงมังกรหลายพันตัวคำราม

 

หลีฟางเปิดเปลือกตาของเขา จากนั้นฝากระถางปรุงยาก็เปิดออก และ มีหนึ่งร่างอยู่ในนั้น ไม่ใช่ใครนอกจากหลานเสวียไป๋

 

หลานเสวียชิงรีบเข้าไป นางร้องเรียก “ท่านพ่อ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

 

หลานเสวียไป๋ลืมตาขึ้นพบกับหลานเสวียชิง เขาก็เผยรอยยิ้มที่อบอุ่น “พ่อไม่เป็นอะไร ที่นี่ที่ไหนกัน พวกเราหนีรอดแล้วรึ”

 

หลานเสวียชิง รีบเอ่ย “นายน้อยเป็นคนช่วยท่านไว้ ตอนนี้เราอยู่ที่ค่ายของตระกูลหยุน”

 

หลานเสวียไป๋ตกใจ “ทำไมเจ้ายังไม่พานายน้อยหนีไป ถ้าเยียนหยานมาที่นี่เขาจะต้องฆ่านายน้อยแน่ๆ” เขาเป็นกังวลเรื่องความปลอดภัยของหลีฟางมาก

 

หลานเสวียชิงยิ้มแล้วเอ่ย “ไม่เป็นอะไร ท่านอาจารย์ ปกป้องพวกเราอยู่ตอนนี้นางสู้อยู่กับเยียนหยาน ท่านพ่อสวมเสื้อผ้าก่อน” นางส่งชุดให้หลานเสวียไป๋จากนั้นนางก็หันมาดูหลีฟาง ตอนนี้หน้าของเขาซีดขาวไร้สีเลือด ลมหายใจอ่อนแรง “ตุบ” หลีฟางล้มลงกับพื้น

 

หยุนรี้กรีดร้อง “นายน้อยท่านเป็นอะไร” นางรีบวิ่งมาประคองหลีฟาง และนางเริ่มมีน้ำตาไหลออกมา

 

หลานเสวียชิงก็เช่นกันรีบวิ่งมาหาหลีฟาง “นายน้อยท่านเป็นอย่างไรบ้าง” น้ำตาของนางเริ่มไหลเป็นทาง

 

หลีฟางเอามือเช็ดน้ำตาของหยุนรี้และหลานเสวียชิง “ข้าไม่เป็นไร ให้ข้าพักแบบนี้สักแป๊บนึง” นี่ทำให้สองสาวโล่งอก ที่หลีฟางไม่เป็นอะไร

 

หยุนรี้ยิ้มทั้งน้ำตา หลานเสวียชิง นางกอดหลีฟางเอาหน้าแนบไปที่หน้าอกของหลีฟาง “ขอบคุณนายน้อยมากที่ช่วยชีวิตพ่อของข้า”

 

หลานเสวียไป๋รีบใส่ชุดแล้วเดินเข้ามา เขาคุกเข่าลงและโขกหัวให้หลีฟาง “ขอบคุณนายน้อยมากที่ช่วยชีวิตข้า”

 

หลีฟางยิ้ม” ข้าจะปล่อยพ่อตาตายได้อย่างไร แล้วใครจะอวยพรให้ข้าในวันแต่งงานเล่า และ ข้าเคยบอกท่านแล้วว่า ท่านเป็นพ่อตาข้า อย่าได้คุกเข่าให้ข้าอีก “

 

หลานเสวียไป๋หัวเราะ “ข้าขออภัยนายน้อย ข้าลืมตัว”จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น

 

หลีฟางยิ้มแล้วเอ่ยกับหยุนรี้ “หน้าอกของเจ้าช่างนุ่มนิ่มอย่างมากข้ารู้สึกสบายจริงๆ” ตอนนี้หลีฟางนอนเอาหัวหนุนภูเขาสองลูกของหยุนรี้อยู่

 

หยุนรี้รู้สึกเขินอายแต่เห็นว่าหลีฟางกำลังเหนื่อยล้านางจึงเอ่ย “แค่ครั้งนี้เท่านั้น ข้าเห็นว่านายน้อยกำลังเหนื่อยล้าอยู่ ข้าจึงไม่ทำอะไรท่าน” ตอนนี้นางหน้าแดงถึงหู

 

หลานเสวียชิงหัวเราะ “เจ้าอย่าใด้รุนแรงกับนายน้อยนักเลย อีกหน่อยเจ้าก็ต้องแต่งงานกับนายน้อยอยู่แล้ว” นี่ทำให้หยุนรี้เขินอายอย่างมาก

 

หลีฟางหลับตาลง หลานเสวียไป๋ไม่อยากขัดจังหวะความสุข เขาจึงค่อยๆ ย่องเดินออกจากกระโจมไป

 

เวลาแห่งความสุขผ่านไปได้ไม่นาน ชูหลิงก็วิ่งเข้ามา “นายน้อย ท่านอาจารย์กำลังแย่ นายน้อยพอจะมีวิธีช่วยนางหรือไม่”

 

หลีฟางลืมตาขึ้น “นี่พวกเจ้าจะไม่ให้ข้าพักบ้างเลยหรืออย่างไร” จากนั้นหลีฟางและสามสาวก็เดินออกจากกระโจมไป

 

การต่อสู้ของฟูเหมยและเยียนหยานผ่านไป 4 ชั่วยาม = 8 ชั่วโมงแล้ว

 

ประพันธ์โดย L

กลุ่มฟรีลงถึงตอนที่ 54 แล้ว ลงวันละ 1 ตอน https://www.facebook.com/groups/158725318008139/

กลุ่ม VIP ถึงตอนที่ 88 แล้ว ลงวันละ 2-3 ตอน