0 Views

หลีฟางอาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกมาด้วยอาการเหนื่อยล้า หลานเสวียชิงและหยุนรี้เห็นจึงรีบเข้าไปประคองพาเขากลับมานั่งที่เตียง

หยุนรี้รีบเอ่ยถาม “นายน้อยเป็นอย่างไรบ้าง ยังเจ็บตรงไหนอยู่หรือเปล่า จะให้ข้าปรุงยาให้หรือไม่”

หลีฟาง ยิ้มแล้วกล่าว “ข้าไม่ได้อ่อนแอขาดนั้น เจ้าอย่าได้กังวล” จากนั้นเขาก็หันไปมอง หลานเสวียชิง “ตอนนี้พลังหยินของเจ้าบริสุทธิ์อย่างมากเหมาะแก่การฝึกคัมภีร์ประเภทน้ำแข็งเป็นอย่างมาก และ ร่างกายของเจ้าแข็งแกร่งอย่างมาก แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับตัดสวรรค์ยังทำร้ายเจ้าไม่ได้ ถ้าเจ้าตั้งใจฝึกเจ้าจะไปถึงระดับอวตารเทพได้แน่นอน”

หลานเสวียชิง มองหลีฟางอย่างซาบซึ้ง “ข้าขอขอบคุณนายน้อยที่ได้ช่วยชีวิตข้าไว้ไม่รู้ว่าข้าจะตอบแทนท่านอย่างไรดี” นางนั้นอย่างจะบอกว่าข้าจะขอติดตามท่านตลอดไปแต่นางไม่สามารถพูดมันออกมาได้

หยุนรี้รู้ความคิดของเพื่อน นางจึงรีบเลย “นายน้อยมีคัมภีร์ประเภทน้ำแข็ง ช่วยถ่ายทอดให้หลานเสวียชิงได้หรือไม่” นางรู้ว่าถ้าหลีฟางจะมอบคัมภีร์ให้ใครเขาจะต้องใช้คำสาบานและให้คนคนนั้นติดตามเขา

หลีฟางยิ้ม ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าหยุนรี้คิดอะไร เขานั้นได้ยินหมดแล้วที่พวกนางคุยกัน “มันก็ขึ้นอยู่กับนาง การได้รับคัมภีร์จากข้า จะต้องสาบานว่าจะติดตามข้าเป็นเวลา 1000ปี ”

หลานเสวียชิง มองหลีฟางอย่างลึกซึ้งแล้วกล่าว “ข้ายินดีที่จะติดตามนายน้อย”

หลีฟางยิ้มแล้วกล่าว “คัมภีร์กายาพญานกยูงเหมันต์ระดับเทพที่แท้จริงขั้นกลาง เจ้าจงสาบานด้วยวิญญาณของเจ้าว่าจะติดตามข้าเป็นเวลา 1000ปี และ ห้ามถ่ายทอดและบอกกล่าวแก่คนอื่น เจ้าจะสาบานหรือไม่”

หลานเสวียชิง ยิ้มแล้วกล่าวอย่างจริงจัง “ข้าหลานเสวียชิง จะขอติดตามนายน้อยหลีตลอดชั่วชีวิตของข้า” นางนั้นยินดีที่จะติดตามหลีฟางไม่ใช่เพราะต้องการคัมภีร์แต่เป็นเพราะเขาช่วยชีวิตนาง ถึงแม้ว่านางจะไม่รู้จักเขาและจากที่ฟังหยุนรี้เล่าเกี่ยวกับหลีฟางและเขายังยอมบาดเจ็บสาหัสเพื่อช่วยนาง ทำให้นางมั่นใจว่าหลีฟางจะต้องเป็นคนดีมากๆ แน่

นี่ทำให้หยุนรี้อึ้งไปเลย หลานเสวียชิงใจเด็ดอย่างมากคำสาบานนี้ไม่สามารถกลับคำได้

หลีฟางก็อึ้งเหมือนกันเขาจึงกล่าว “คำสาบานไม่สามารถคืนคำได้และมีแต่ข้าเท่านั้นที่ยกเลิกมันได้ เจ้าจะเอาแบบนี้จริงๆ?”

หลานเสวียชิง กล่าวอย่างเด็ดขาด “ข้าจะไม่เสียใจภายหลัง เพราะชีวิตของข้าได้นายน้อยหลีช่วยไว้ ชีวิตของข้าจึงเป็นของท่าน”

หลีฟาง ยิ้มแล้วกล่าว “ชีวิตเจ้าก็เป็นของเจ้าแต่ในเมื่อมันเป็นความต้องการของเจ้าข้าก็จะไม่ขัด ถ้าครบ 1000 ปีแล้วเจ้าไม่อยากจะติดตามข้าแล้ว เจ้าสามารถมาขอให้ข้ายกเลิกคำสาบานนี้ได้” จากนั้นเขาก็ส่งคัมภีร์ให้นาง

หลังจากนางเปิดอ่านนางอุท่านออกมาด้วยความตกตะลึง “คัมภีร์ระดับแทพที่แท้จริงขั้นกลาง” นางหันมามองหลีฟางแล้วกล่าว “ขอบคุณนายน้อยที่เมตตา” นางไม่เคยคิดว่าจะได้ฝึกคัมภีร์ระดับเทพที่แท้จริง นางดีใจอย่างมาก แววตาของนางเป็นประกายเหมือนเด็กได้ตุ๊กตาและจดจ่ออยู่กับคัมภีร์ ตอนนั้นนางไม่ได้ฟังชื่อคัมภีร์นางกำลังจดจอรอเวลาที่จะสาบานเซอร์ไพรส์หลีฟาง

หลีฟางเห็นหยุนรี้อยู่ในอาการลังเล เขาจึงยิ้มแล้วกล่าว “เหมือนเจ้ามีอะไรจะพูด”

หยุนรี้หน้าแดงกัดริมฝีปากตัวเองแล้วจึงกล่าว “ข้าก็จะสาบานเช่นกัน”

หลีฟาง งงงวยจึงถาม “ข้าไม่มีคัมภีร์อะไรจะให้เจ้าแล้ว”

หยุนรี้รู้สึกโกรธนางจึงตะโกน “ข้าไม่ได้ต้องการคัมภีร์ แต่ข้าเคยกล่าวกับท่านไว้ว่าถ้าท่านช่วยหลานสวียชิงได้ ข้าจะขอติดตามท่านตลอดไป”

หลีฟางยิ้มแล้วกล่าว “ไม่จำเป็นต้องเอามาใส่ใจข้าช่วยคนไม่ได้หวังผลตอบแทน”

หยุนรี้ไม่ยินยอม “ไม่ข้า ข้าหยุนรี้ พูดอะไรแล้วจะไม่คืนคำ ข้าขอสาบานว่าจะติดตามนายน้อยหลีตลอดไป”

หลีฟาง ทำหน้าเหนื่อยหน่าย “เอาที่เจ้าสบายใจแล้วกัน”

หยุนรี้โกรธ “นายน้อยไม่พอใจที่มีข้าติดตามหรืออย่างไร”

หลานเสวียชิง เห็นหยุนรี้โกรธนางจึงกล่าว “เจ้าอย่าได้โกรธนายน้อย นายน้อยแค่เป็นห่วงเจ้า คำสาบานมันร้ายแรงและไม่สามารถคืนคำได้” คำพูดของหลานเสวียชิงทำให้หยุนรี้หายโกรธเมื่อได้ยินว่าหลีฟางเป็นห่วงนาง นางก็รู้สึกอบอุ่นในหัวใจของนาง

หยุนรี้ ยิ้มแล้วกล่าว “ข้าไม่เคยเสียใจกับการตัดสินใจของข้าอยู่แล้ว” นางอยู่กับหลีฟางมาเป็นเวลา เดือนกว่าแล้ว หลีฟางเป็นผู้ที่มีน้ำใจเอื้อเฟื้อเป็นอย่างมากนี่ทำให้นางประทับใจเขา

หลีฟางได้แต่อมยิ้มเห็นกิริยาของหยุนรี้แล้ว นางเป็นคนที่ตรงไปตรงมาและอารมณ์ร้อนอย่างมาก หลานเสวียชิงเป็นคนที่ใจเย็นและมีความเด็ดเดี่ยวและเด็ดขาด พวกนางมีค่าให้เขาสั่งสอนและเป็นผู้ติดตามของเขา

หยุนรี้เห็นหลีฟางอมยิ้ม นางจึงกล่าว “นายน้อย หลานเสวียชิง สาบานว่าจะติดตามท่านตลอดไป ท่านจะให้นางแค่คัมภีร์เดียวรึ” หยุนรี้กลัวว่าเพื่อนของนางจะขาดทุน

หลีฟาง แกล้งทำหน้าเหมือนโดนใส่ร้าย “เจ้าคิดว่าข้าเป็นพวกคนคดโกงหรืออย่างไร” จากนั้นเขามอง หลานเสวียชิง “คัมภีร์ หมื่นกระบี่จำแลงระดับเทพที่แท้จริงขั้นสูง คัมภีร์กลุ่มดาวอีริดานัสระดับเทพที่แท้จริงขึ้นกลาง เจ้าต้องสาบานว่าจะไม่ถ่ายทอดหรือบอกกล่าวแก่คนอื่น” (กลุ่มดาว อีริดานัส ชื่อ ละติน Eridanus ชื่ออังกฤษ River กลุ่มดาวแม่น้ำ อยู่ในกลุ่มดาวทั้ง 88 นะครับ ไปหาข้อมูลกันได้)

หลีฟางพูดรายชื่อคัมภีร์อย่างช้าๆ หลานเสวียชิง เริ่มอ้าปากขากรรไกรของนางค้าง หัวใจของนางเต้นแรง นางถูกล่อลวงด้วยคัมภีร์ระดับเทพที่แท้จริง ดวงตาของนางเป็นประกาย เหมือนเด็กกำลังจะได้อมยิ้ม

หยุนรี้เห็นน้ำลายของหลานเสวียชิงกำลังจะไหลออกมานางหัวเราะอย่างร่าเริง “เจ้าน้ำลายไหลแล้ว” และนางหัวเราะไม่ยอมหยุด

หลานเสวียชิง อับอายอย่างมาก นางรีบเช็ดน้ำลาย “หยุนรี้เจ้าหยุดหัวเราะเยาะข้าเลยนะไม่งั้นข้าจะไม่คุยกับเจ้าอีก” นางก้มหน้าไม่กล้าสู้หน้า หลีฟาง

หลีฟางได้แต่ยิ้ม จากนั้นเขาก็ส่งคัมภีร์ให้ หลานเสวียชิง นางเปิดอ่านอย่างใจจดใจจ่อ นางมีความสุขอย่างมาก ถ้ามีคัมภีร์ระดับนี้ทำให้นางมีโอกาสไปถึงระดับอวตารเทพ แน่ๆ แล้วนางจะได้ออกไปท่องเที่ยวในจักรวาล

หลีฟางเอ่ย “เจ้าจงตั้งใจฝึก คัมภีร์พวกนี้จะพาเจ้าไปถึงระดับเทพสงครามแน่ๆ และถ้าเจ้ามีความพยายามที่ดีเจ้าสามารถไปถึงระดับเทพที่แท้จริงได้” คำพูดนี้ทำให้หลานเสวียชิงถึงกับสั่นนางจะไปถึงระดับเทพที่แท้จริงได้จริงๆ หรือ

จากนั้นหยุนซี ก็มา “พี่หลานเสวียชิง คนของตระกูลท่านมาตาม” นี่ทำให้ความสุขของนางกำลังจะจบลง

หลานเสวียชิงทำหน้าลำบากใจเพราะนางเพิ่งจะสาบานไปว่าจะติดตามหลีฟาง หลีฟางเห็นอาการของนาง “เจ้าควรกลับไปก่อน แล้วตั้งใจฝึกฝน”

หลานเสวียชิง ต้องการจะกล่าว “แต่” หลีฟางกล่าวขัด “เจ้าควรกลับไปก่อน และเมื่อถึงเวลาข้าจะไปรับเจ้า และไม่ต้องกลัวตระกูลเจ้าเมือง ตอนนี้ร่างกายของเจ้าแข็งแกร่งอย่างมากมีแต่ระดับตัดสวรรค์ขั้นสูงสุดเท่านั้นที่ฆ่าเจ้าได้ และถ้าเจ้าฝึกคัมภีร์ถึงขั้นที่ 3 ในโลกนี้จะไม่มีใครฆ่าเจ้าได้ ”

หลานเสวียชิงทำหน้าเศร้า “ข้าจะปฎิบัติตามนายน้อย” นางนั้นอยากจะอยู่กับเขาต่ออยากรู้จักเขาให้มากกว่านี้

หยุนรี้เห็นเพื่อนเศร้า “พวกเราจะไปเจอกันที่ ประตูมังกร ปีนี้ตระกูลของข้าจะเข้าร่วมด้วย แล้วเจ้าสามารถมาเยี่ยมพวกเราได้ในภายหลัง”

หลานเสวียชิง ตาเป็นประกาย “นายน้อยจะไปที่ประตูมังกร ด้วยหรือไม่”

หลีฟางยิ้ม “ใช่ ข้าจะไป”

หลานเสวียชิง กล่าวอย่างมีความสุข”ดีเลยระหว่างอยู่ข้างในประตูข้าจะมาติดตามนายน้อย”

หลีฟางยิ้ม “เจ้าควรไปได้แล้วอย่าให้ตระกูลเจ้าเป็นห่วง”

หลานเสวียชิง กล่าวด้วยน้ำเสียงไม่ยินยอม “ข้าขอลา นายน้อย”

หยุนรี้ยิ้ม “ข้าจะไปส่งเจ้า”

ประพันธ์โดย L