0 Views

 

อ่านต่อกลุ่มเฟส พิมพ์ นิยายราชันหมื่นกระบี่ เจอเลย

ใบหน้าของเชียเยว่หวินกลายเป็นวิตกกังวลทันทีเมื่อได้ยินว่าตระกูลเฉินกำลังมา ด้วยคนจำนวนมากขนาดนี้ พวกเขาจะรับมือไหวได้อย่างไร ต่อให้รวมกำลังของทั้งตระกูลเชีย และ ตระกูลหยุน เข้าด้วยกันก็มีคนเพียง 83 คนเท่านั้น

 

ชูหลิงเห็นใบหน้าวิตกกังวลของเชียเยว่หวิน นางจึงเอ่ยปลอบ “เสี่ยวหวิน เจ้าไม่ต้องกังวลไป พวกเราสู้ตระกูลเฉินได้อย่างแน่นอน” หยุนรี้และหลานเสวียชิงก็เดินเข้ามาจับมือของ เชียเยว่หวินเพื่อให้กำลังใจนาง

 

จากนั้นพวกเขาก็ปรึกษากันว่าจะรับมือกับตระกูลเฉินอย่างไรดี โดยได้แผนการว่าพวกเขาจะซุ่มโจมตี ตรกูลเฉินตรงทางเข้าหุบเขา บริเวณนั้นเป็นช่องทางเดินที่ไม่กว้างมากนัก ทำให้กำลังเสริมศัตรูเคลื่อนที่มาสมทบได้ช้าลง โดยให้เริ่มโจมตีเมื่อกลุ่มที่สองเข้ามาถึง

 

จากนั้นทุกคนก็ไปดักซุ่มบริเวณทางเข้าหุบเขา

 

เวลาผ่านไป จนถึงตอนเย็นประมาณ 17.00 น. ในที่สุด เฉินฟาน ได้นำกลุ่มของเขามาถึงทางเข้าหุบเขาเกล็ดมังกรแล้ว บริเวณทางเข้าหุบเขาเกล็ดมังกร จะเป็นช่องเขาแคบๆ กว้างเพียง 4 เมตร ระยะทางยาวราว 50 เมตร

 

เฉินฟานยิ้ม “ที่นี่ล่ะ” ในที่สุดพวกเขาก็มาถึง และตอนนี้เขาเห็นไข่ขนาดยักษ์ที่มีเปลวเพลิงลุกไหม้อย่างรุนแรง อยู่ห่างจากระยะสายตา 500 เมตร ซึ่งไข่อยู่ตรงกึ่งกลางของหุบเขาพอดี

 

เฉินสูมองไปรอบๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงแปลกใจ “ท่านพี่ ที่นี่มันแปลกๆ ทำไมถึงไม่มีมังกรอยู่ที่นี่เลย” ที่นี่เงียบสงบเกินไป

 

เฉินฟานก็แปลกใจเหมือนกัน “ใช่” เขามองไปรอบๆ จากนั้นเขาก็ประกาศเสียงดัง ”ตั้งค่ายกล ระวังตัวกันด้วย” ตอนนี้กลุ่มของเฉินฟาน ตั้งค่ายกล พวกเขาตั้งแถวโดยแบ่งเป็นกลุ่ม กลุ่มละ 8 คน ทยอยเดินเข้าไปทีละกลุ่ม

 

เฉินฟาน ส่งสัญญาณให้กลุ่มแรกเข้าไปก่อน ซึ่งกลุ่มที่เป็นทัพหน้าย่อมไม่ใช่คนของตระกูลเฉิน เฉินฟานไม่สนใจความปลอดภัยของพวกเขา กำลังคนกลุ่มแรกย่อมไม่กล้าขัดคำสั่งของเฉินฟาน พวกเขาต้องจำใจเข้าไปเป็นทัพหน้า

 

ตอนนี้กลุ่มแรกเดินเข้าไปอย่างช้าๆ พวกเขาเปิดใช้กายามังกรเพลิงพิโรธ มีออร่ามังกรเพลิงพิโรธห่อหุ้มพวกเขาเอาไว้ จากนั้นพวกเขาเริ่มใช้พลังสร้างม่านป้องกันเพลิง มีม่านพลังโปร่งแสงสีแดงเพลิง ห่อหุ้มพวกเขาอีกชั้นหนึ่ง

 

เฉินฟานมองไปที่พวกเขาด้วยอาการหงุดหงิด “พวกเจ้าเดินเร็วๆ กว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง เดียวฟ้าก็มืดกันพอดี” ทำไมพวกเขาถึงได้เชื่องช้าแบบนี้นะ เขาอยากจะรู้แล้วว่ามีอะไรดักรอเขาอยู่หรือเปล่า

 

นี่ทำให้กลุ่มแรกถึงกับสาปแช่งเฉินฟานในใจ เจ้าบ้านี่ ถ้าเจ้ารีบนัก ทำไมไม่มาเป็นกลุ่มแรกเล่า จากนั้นพวกเขาก็เดินอย่างช้าๆ ต่อไปโดยไม่สนใจ เฉินฟาน เลยแม้แต่น้อย

 

ผ่านไป 5 นาที ในที่สุดพวกเขาก็เดินพ้นช่องแคบ (เข้าใจละว่าทำไมเฉินฟานมันถึงบ่น 50 เมตร พวกมึงเล่นเดินกัน 5 นาที เป็นเต่ากันใช่ไหมนิ)

 

พวกเขามองไปรอบๆ ทุกอย่างเงียบสงบ พวกเขาไม่พบมังกรเลยแม้แต่ตัวเดียว ทันใดนั้นดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้าง “นี่มัน แร่ระดับ4 แร่เกล็ดมังกร ที่นี่มีแร่เกล็ดมังกรเป็นจำนวนมาก” พวกเขาเห็นแร่เกล็ดมังกรที่ถูกขุดแล้ว วางกองอยู่หลายกอง จากนั้นพวกเขาก็วิ่งพ้นสายตาของเฉินฟานไปทันที พวกเขาวิ่งกรูเข้าไปหยิบแร่เกล็ดมังกรกันอย่างไม่รอช้า

 

เฉินฟานได้ยินว่ามีแร่เกล็ดมังกรอยู่ที่นี่ มันทำให้ดวงตาส่องประกายความโลภ นี่เป็นแร่ที่หายาก เขารู้สึกว่าเขาโชคดีอย่างมาก

 

เฉินฟานรีบนำกลุ่มของเขาเดินเข้าช่องแคบไปทันที ตอนนี้ทุกคนเข้าไปอัดกันอยู่ในช่องแคบ เฉินฟานอยู่ตรงกลาง จนถึงบัดนี้เขาก็ยังไม่ยอมเสี่ยงเป็นหน่วยที่นำหน้าอยู่ดี เขาให้ศิษย์ของตระกูลเฉินเดินนำหน้า แต่ก็ลดการระมัดระวังลงมากและออกวิ่งทันที

 

แต่เมื่อแนวหน้าวิ่งพ้นช่องแคบพวกเขาก็หยุดอย่างกะทันหัน ใบหน้าของพวกเขากลายเป็นตื่นตระหนก เพราะพวกเขาเห็นทั้ง 8 คน ที่เข้ามาเป็นกลุ่มแรกตายหมดแล้ว

 

“ฟิ้วว ฟิ้วว ฟิ้วว ฟิ้ววว” กระบี่จำแลงขนาดใหญ่ 4 เล่มพุ่งเข้ามาโดยไร้สัญญาณเตือนใดๆ  นี่คือราชันกระบี่จำแลงจอมเขมือบ

 

“ตู้มมมม ตู้มมม ตู้มม ตู้มม” ราชันกระบี่จำแลงจอมเขมือบระเบิดใส่พวกเขาโดยที่พวกเขายังไม่ทันได้ตั้งตัว มันกลืนกินศิษย์ระดับต่ำของตระกูลเฉินไป 10 คน และตระกูลอื่นอีก 15 คน กลุ่มนี้อ่อนแอเกินไป ทำให้พวกเขาไม่สามารถป้องกันมันได้

 

ทั้ง 25 คนตกตายกะทันหันโดยไม่เหลือซาก ศพของพวกเขาถูกเส้นใยสายลมนับแสนตัดผ่านร่างกายจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เลือดของพวกเขาสาดกระจายเต็มพื้น กลิ่นคาวเลือดชวนอาเจียนกระจายออกมาอย่างฉับพลัน

 

เมื่อเห็นฉากการสังหารหมู่อันน่าหวาดหวั่นนี้ เฉินฟาน รีบถอยหลังทันที เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ในตอนนี้ศิษย์ของตระกูลเฉินที่เหลือรีบเข้ามาคุ้มกันเขาทันที ตอนนี้พวกเขาเสียคนไป 33 คนแล้ว โดยที่ยังไม่รู้ว่าศัตรูเป็นใคร แต่เขาคิดว่านี่ย่อมไม่ใช่ฝีมือสัตว์อสูรอย่างแน่นอน

 

เฉินฟานตะโกนออกด้วยเสียงโกรธเกรี้ยว “พวกเจ้าเป็นใครกันกล้ามาโจมตี ตระกูลเฉิน” เขารีบประกาศชื่อตระกูลของเขาออกไปทันที เพื่อสร้างความหวาดกลัวให้กับกลุ่มคนที่โจมตีพวกเขา ไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับตระกูลยักษ์ใหญ่อย่างแน่นอน

 

“….” ไม่มีเสียงตอบรับ นี่ยิ่งทำให้ เฉินฟาน เป็นกังวลมากขึ้น เขาไม่กล้าเคลื่อนพลไปต่อ เพราะการโจมตีเมื่อครู่นี้รุนแรงอย่างมาก และเขาคิดว่าทักษะที่รุนแรงอย่างนี้ต้องใช้พลังเป็นจำนวนมาก ทำให้พวกเขาต้องใช้เวลาในการฟื้นฟู และที่พวกเขาไม่ตอบก็แปลว่า พวกเขาต้องการจะถ่วงเวลา และ สร้างความวิตกกังวลให้กับกลุ่มของเขา

 

เฉินฟานส่งสัญญาณให้ทุกคนเคลื่อนที่ไปข้างหน้าต่อ ถ้าพวกเขายังอยู่ภายในช่องแคบแบบนี้ต่อไปย่อมไม่ใช่เรื่องดี ทุกคนรีบสร้างม่านพลังป้องกันทันที และเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

 

เมื่อพวกเขาเคลื่อนพลมาเกือบจะพ้นช่องแคบแล้ว พวกเขาก็พบเข้ากับสตรีที่งดงามอย่างมากนางหนึ่ง ยืนปิดกั้นเส้นทางของพวกเขาอยู่ นางใส่ชุดสีเขียว มีออร่าพญาปักษาสีทองห่อหุ้มอยู่ “พับ พับ” พญาปักษาสะบัดปีกของมัน สร้างพายุทอร์นาโด สูง 5 เมตร พุ่งตรงไปยังพวกเขาทันที

เมื่อเฉินฟานเห็นสตรีนางนี้ก็จดจำได้ทันที จากนั้นเขาอุทานด้วยน้ำเสียงตกตะลึง “ชูหลิง”

ประพันธ์โดย L