0 Views

 

อ่านต่อกลุ่มเฟสถึงตอนที่ 373 แล้ว https://www.facebook.com/groups/158725318008139/

ณ ป่าแห่งหนึ่ง

 

“ตู้มมมมม ตู้มมมม โฮกกกก” เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นยามค่ำคืน บริเวณนั้นมีมังกรหลายตัวนอนตายอย่างอนาถ พวกมันถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยม พื้นที่บริเวณรอบๆ พังย่อยยับ

 

“เฮ้อ ข้าเริ่มหิวอีกแล้วอะ มัังกรพวกนี้ต้องรสชาติดีแน่ๆ เจ้าทำอะไรให้ข้ากินหน่อย” มีเสียงของสาวน้อยน่ารักกำลังออดอ้อน น้ำเสียงของนางสดใสไพเราะจับใจอย่างมาก

 

“ใช่ ข้าก็เริ่มหิวแล้ว” มีเสียงของสตรีวัยแรกแย้มพูดอย่างอ่อนหวาน

 

“พวกเจ้าหิวผิดเวลาหรือเปล่า นี่มัน 4 ทุ่มแล้วนะ” เป็นเสียงบุรุษเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

 

“ก็เจ้าเล่นใช้งานให้พวกข้าสู้กับมังกรมาทั้งวันแล้วนะ จะไม่ให้ข้าหิวได้อย่างไร” เสียงของสาวน้อยน่ารักโวยวาย

 

“นายน้อย ครั้งนี้ข้าทำอาหารเองก็แล้วกัน” มีเสียงสตรีอีกคนเอ่ย น้ำเสียงของนางช่างนุ่มนวล ฟังแล้วทำให้รู้สึกอิ่มเอมใจอย่างมาก

 

จากนั้นทั้ง 4 ก็เดินจากไป เหลือไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดและซากศพของมังกรจำนวนหลายสิบตัว

 

หลังจากพวกเขาจากไปไม่นาน ก็มีกลุ่มคนประมาณ 30 คน วิ่งมาถึง “เกิดอะไรขึ้นที่นี่กัน” พวกเขาตกตะลึงอย่างมาก พวกเขาเห็นต้นไม้ล้มระเนระนาดเพราะเกิดการต่อสู้ที่รุนแรงอย่างมาก และ ซากศพของมังกรนอนตายเกลื่อนกลาด พวกมันมีรอยกระบี่ทิ่มแทงนับร้อยแผล พวกมันถูกฆ่าอย่างอำมหิต

 

“ศิษย์พี่เจียง พวกข้าไม่รู้ว่านี่เป็นฝีมือของใคร และมีจำนวนกี่คน แต่ดูจากซากมังกรพวกนี้แล้ว ข้าคิดว่าพวกเขาน่าจะอยู่ในระดับจิตวิญญาณสวรรค์ขั้นสูงสุดอย่างแน่นอน” ศิษย์คนนั้นเอ่ย นี่ไม่ใช่ใครนอกจาก เจียงฟู้และศิษย์ของสำนักบึงมังกร ตลอดทั้งวันมานี้ มีพื้นที่หลายแห่งในเขตการจับจองของสำนักบึงมังกรถูกถล่มเละ

 

เจียงฟู้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเดือดดาล “พวกมันเป็นใครกัน? ถึงได้กล้ามาล่ามังกรในเขตของสำนักบึงมังกรของเรา”

 

“ศิษย์พี่ไม่ต้องเป็นกังวลไป พวกข้าจะรีบตามหาพวกมันให้เจอโดยเร็วที่สุด และข้าจะจับพวกมันมาให้ศิษย์พี่เจียงลงโทษ” ศิษย์คนนั้นรีบเอ่ย

 

“ศิษย์พี่เจียงมีรอยเท้าของคน 4 คน กำลังเดินไปทางนั้น” ศิษย์คนหนึ่งพบรอยเท้าคน

 

เจียงฟู้ยิ้มอย่างน่าสยดสยอง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ตามมันไป” จากนั้นเขาก็พากันเดินตามรอยเท้าไปอย่างระมัดระวัง เพราะกลางคืนอันตรายอย่างมาก อาจจะมีมังกรซุ่มโจมตีพวกเขาอยู่ตามทาง

 

พวกเขาเดินตามไปเรื่อยๆ ผ่านไปไม่นานพวกเขาก็เห็นกองไฟอยู่บนยอดเขา เจียงฟู้จึงส่งสัญญาณให้ทุกคนล้อมภูเขานี้ไว้ เขาไม่ต้องการให้เจ้าสารเลวพวกนี้หนีไปได้

 

เจียงฟู้ค่อยๆ เดินขึ้นไปจนถึงยอดเขา เขาสังเกตเห็นคน 4 คน บุรุษ 1 สตรี 3 กำลังนั่งกินเนื้อมังกรย่างกันอย่างเอร็ดอร่อย โดยบุรุษนั่งหันหลังให้กับเขา เนื่องจากตอนนี้เป็นเวลากลางคืน ทำให้เขาไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของทั้ง 4 คนได้ชัดเจน

 

เจียงฟู้ส่งสัญญาณให้ทุกคนออกมาล้อมทั้ง 4 ไว้ทันที

 

แต่ทั้ง 4 ก็ยังคงนั่งกินเนื้อมังกรย่างกันต่อไปโดยที่ไม่สนใจพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

 

เจียงฟู้เดินออกมาจากพุ่มไม้ด้วยความรู้สึกหงุดหงิด และเขาเอ่ยอย่างหยิ่งผยอง “นี่เป็นเขตของสำนักบึงมังกร พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรถึงได้เข้ามาหาสมุนไพรในเขตของเรา พวกเจ้าคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ” จากนั้นเขาก็หัวเราะอย่างโหดเหี้ยม และปล่อยพลังกดดันทั้ง 4 คน เพื่อให้พวกเขาหวาดกลัว เพราะจากที่เขาตรวจสอบระดับพลังของทั้ง 4 แล้ว ก็มีแค่คนเดียวที่อยู่ในระดับจิตวิญญาณสวรรค์ขั้นสูงสุด

 

“พวกเจ้าควรจะรีบจากไปก่อนที่พวกข้าจะหมดความอดทน และฉีกพวกเจ้าเป็นชิ้น” มีเสียงของสาวน้อยน่ารักดังขึ้นอย่างหยิ่งผยอง นี่ทำให้เจียงฟู้และคนอื่นหัวเราะเยาะเย้ยสาวน้อยกันอย่างบ้าคลั่ง พวกเขารู้สึกว่าสาวน้อยคนนี้ตลกจริงๆ นางคงไม่รู้ว่าตอนนี้พวกนางอยู่ในถ้ำเสือแล้ว และเสือพวกนี้ก็อยากจะเขมือบพวกนางทั้งตัวเลยทีเดียว

 

เจียงฟู้เอ่ยด้วยน้ำเสียงขำขัน “สาวน้อย เจ้าคงไม่รู้สถานการณ์ของตัวเองตอนนี้สินะ” จากนั้นเขาจ้องไปที่สามสาว หุ่นของพวกนางช่างเย้ายวนอย่างมาก นี่ทำให้เขาแทบจะอดใจไม่ไหว แล้วเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหื่นกระหาย “มันคงน่าเสียดายหากจะฆ่าพวกเจ้า ข้ามีขอเสนอดีๆ ให้พวกเจ้า หากพวกเจ้าอยู่ปรนนิบัติข้าและพี่น้องของข้า ข้าจะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นเป็นอย่างไร” จากนั้นเขาก็หัวเราะอย่างหื่นกระหาย

 

นี่ทำให้สาวน้อยคนนั้นขมวดคิ้ว และเอ่ยด้วยน้ำเสียงโกรธ “เจ้าพวกสารเลว หลีฟางตบปากพวกมันจนกว่าพวกมันจะเป็นหมู” ทั้ง 4 ไม่ใช่ใครนอกจากหลีฟาง โลวเคอเจี้ย ฟ่งไทหยาง เสวียเยว่

 

หลีฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย “เจ้าเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า เจ้าเป็นผู้ติดตามข้านะ” หลีฟางรู้สึกปวดหัวจริงๆ โลวเคอเจี้ย เป็นผู้ติดตามของเขา ทำไมนางถึงได้มาออกคำสั่งเขาล่ะ

 

โลวเคอเจี้ยยิ้มแบบเขินๆ และนางก้มหน้าลงด้วยความอับอาย นางไม่เคยเป็นลูกน้องใคร นางเคยสั่งแต่คนอื่น

 

เจียงฟู้ชะงักเล็กน้อย เมื่อได้ยินชื่อ “หลีฟาง” ชื่อนี้เป็นชื่อที่เขาเกลียดมากที่สุด และตอนนี้เจ้าของชื่อนั้นก็มาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

 

จากนั้นเจียงฟู้ก็หัวเราะอย่างน่าสยดสยอง “ข้าไม่นึกเลยว่าจะได้เจอเจ้าเร็วขนาดนี้”

 

หลีฟางหันมายิ้ม “อ้าวนึกว่าใคร เจ้าชายเจียงฟู้นี่เอง” ตอนนี้เจียงฟู้เห็นใบหน้าของหลีฟางอย่างชัดเจน นี่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก

 

“เจ้ามาก็ดีแล้ว ข้ากำลังตามหาเจ้าอยู่พอดีเลย” คำพูดของเจียงฟู้อาจจะดูเป็นมิตรแต่น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหารที่เย็นเยียบ

 

หลีฟางยิ้มแล้วเอ่ยด้วยใบหน้าไร้เดียงสา “เจ้าชายเจียงฟู้ ท่านกำลังตามหาข้า? ท่านมีอะไรจะคุยกับข้าอย่างนั้นรึ”

 

เจียงฟู้แสยะยิ้มอย่างน่าสยดสยอง “หลังจากเจ้าเข้าไปในประตูมังกรแล้ว ท่านอาจารย์ได้กำชับกับข้า ให้ดูแลเจ้าเป็นอย่างดี”

 

หลีฟางยิ้มอย่างไร้เดียงสา “เสี่ยวเหมย นางช่างเอาใจใส่ข้าจริงๆ เจ้าชายเจียงฟู้ ท่านหิวหรือไม่ กินเนื้อมังกรย่างนี่สิ ข้าทำเองเลยนะอร่อยมาก” จากนั้นหลีฟางก็หันหลังกลับไปหยิบเนื้อย่าง

 

เจียงฟู้ยิ้มอย่างน่าสยดสยอง “เจ้าเด็กสารเลว ตายซะ” จากนั้นเขาก็ชี้ดัชนีไปที่หัวของหลีฟางจากด้านหลังและรวมพลังไว้ที่ปลายนิ้ว เขากะจะระเบิดหัวของหลีฟางด้วยดัชนีของเขา

 

“ปังงงงงงงง”

 

ประพันธ์โดย L