0 Views

 

อ่านต่อกลุ่มเฟสถึงตอนที่ 373 แล้ว https://www.facebook.com/groups/158725318008139/

“อร่อยสุดๆ ไปเลย ได้กินอาหารแบบนี้ทุกวัน ข้าคงจะต้องสูงขึ้นแน่ๆ” โลวเคอเจี้ยพูดด้วยน้ำเสียงพึงพอใจอย่างมาก

 

“อาหารที่นายน้อยทำรสชาติดีอย่างมาก” เสวียเยว่ เพิ่งจะเคยกินอาหารของหลีฟางเป็นครั้งแรก มันทำให้นางรู้สึกประทับใจอย่างมาก นางก็ทำอาหารเก่งเหมือนกัน แต่เมื่อให้เทียบกันกับหลีฟางแล้ว มันราวกับสวรรค์และปฐพีเลย (พวกเจ้าไม่รู้อะไร หลีฟาง มันแอบใส่ความรักลงไป เห็นไหมความรักบังตาพวกเจ้าแล้ว)

 

ฟ่งไทหยางยิ้มอย่างพึงพอใจมาก “หลีฟาง เจ้าจะไปที่ไหนต่อ” นางพึงพอใจอย่างมากที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกับหลีฟาง

 

หลีฟางยิ้ม “ข้าว่าจะไปทางทิศตะวันออกของประตูมังกร ข้าคิดว่าที่นั่นจะต้องมีผลไม้มังกรแน่ๆ”

 

หลังจากนั้น หลีฟาง และ สามสาวก็ขึ้นหลัง เสี่ยวหมิน เดินไปทางทิศตะวันออก

 

ณ หุบเขาเกล็ดมังกร

 

ตระกูลหยุนและตระกูลเชีย กำลังเก็บขุดแร่เกล็ดมังกรกันอย่างเมามัน พวกเขาได้แร่เป็นจำนวนมาก พวกเขารู้สึกสะดวกสบายอย่างมาก พวกเขาไม่ต้องคอยระวังมังกรเลย เพราะกลิ่นอายของเสวียฉาน ทำให้มังกรไม่กล้าเข้ามาใกล้

 

หยุนรี้ หลานเสวียชิง ชูหลิง เชียเยว่หวิน นั่งกอดเข่าคุยกัน พวกนางดูไม่ค่อยมีชีวิตชีวาเท่าไหร่นัก พวกนางคิดถึงหลีฟางอย่างมาก โดยเฉพาะหยุนรี้ นางตัวติดกับหลีฟางมาเป็นเวลาเกือบ 4 เดือน ตอนนี้เขาหายไปหลายวันแล้ว ทำให้พวกนางรู้สึกไม่ค่อยชินเวลาไม่มีหลีฟางอยู่ด้วย

 

เสวียฉาน ยังคงจำศีลอยู่

 

ห่างออกไป ณ ป่าแห่งความตาย

 

“ตู้มมมมม โฮกก ตู้มมมมม อ๊ากกกกก” มีเสียงระเบิดดังสนั่น ภายในป่ามีกลุ่มคนประมาณ 200 กำลังต่อสู้กับมังกร อย่างดุเดือด

 

“ทะลวงผ่านไปให้ได้ อีกแค่ 1 กม. พวกเราก็จะพ้น เขตป่าแห่งความตาย” หัวหน้ากลุ่ม เอ่ยด้วยน้ำเสียงหอบ

 

“ท่านพี่ ทำไมมังกรทมิฬถึงได้เยอะขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าพวกมันจัดการกับมังกรทมิฬไปหมดแล้ว? หรือว่าครั้งนี้ พวกมันจะไม่ได้ ไปที่หุบเขาสมุนไพร” น้องของหัวหน้ากลุ่มเอ่ย

 

“ไม่น่าจะใช่ ตระกูลเมิง ส่งข่าวมาว่าพวกมันไปที่หุบเขาสมุนไพรแน่ แต่ถ้าพวกมันไม่ไปแล้วพวกมันจะไปที่ไหนกัน พวกเรามาถึงขนาดนี้แล้วพวกเราต้องไปต่อ ถึงจะไม่เจอพวกมันแต่เราก็ยังได้สมุนไพรจาก หุบเขาสมุนไพร ถือว่ามาไม่เสียเที่ยว” หัวหน้ากลุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

“ตู้มมมม โฮกก ตุ้มมมม อ๊ากกกกก” เสียงต่อสู้กันอย่างดุเดือด เวลาผ่านไปไม่นานในที่สุดพวกเขาก็ออกมาจากป่าแห่งความตายได้สำเร็จ

 

“ในที่สุดพวกเราก็ออกมาจนได้” หัวหน้ากลุ่มเอ่ยพร้อมเสียงหอบหายใจหนักหน่วง ตลอดเส้นทางมีมังกรทมิฬจำนวนมากซุ่มโจมตีพวกเขาอย่างหนัก และยังมีมังกรทมิฬระดับตัดสวรรค์ด้วย นี่ทำให้พวกเขาต้องสูญเสียกำลังคนไปเป็นจำนวนมาก ตอนนี้จากคน 230 คน เหลือแค่ 200 คน มีคนตายไป 30 คน

 

“พี่ฟาน ตระกูลเฉินของเราเสียคนไป 5 คน” เฉินสูเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดาย นี่ไม่ใช่ใครนอกจากตระกูลเฉิน ตระกูลเฉินนำคนมา 80 คน ตอนนี้ตายไปเหลือแค่ 75 พวกเขาไปรวบรวมคนจากตระกูลและสำนักอื่นมาช่วยพวกเขาจัดการกับตระกูลเชีย

 

เฉินฟานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บใจ “หรือว่าตระกูลเมิงจะหักหลังพวกเรา นี่ก็หลายวันแล้วที่พวกมันไม่ส่งข่าวมาเลย”

 

เฉินสูเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บใจ “เมิงชู อย่าให้ข้าเจอเจ้าอีกครั้งนะ ข้าจะทุบตีเจ้าจนกว่าจะไม่มีใครจำหน้าเจ้าได้เลยคอยดู”

 

เฉินฟานเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “พวกเราไป” จากนั้นกลุ่มของเฉินฟานก็เดินตรงไปยังทิศทางของหุบเขาสมุนไพรซึ่งห่างจากป่าแห่งความตายประมาณ 7 กม.

“ตู้มมมม โฮกกก ตู้มมมม อ๊ากกกกก” พวกเขาต่อสู้กับมังกรกันอย่างดุเดือด

 

“พี่ฟาน แถวนี้มีมังกรอยู่เป็นจำนวนมาก ข้ามั่นใจว่า ตระกูลเชียไม่ได้มาที่หุบเขาสมุนไพรแล้วล่ะ เจ้าสารเลวเมิงชูมันหลอกเรา” เฉินสูเอ่ยด้วยน้ำเสียงเดือดดาล

 

“สารเลวเมิงชู หลังจากจบเรื่องนี้ เห็นทีข้าจะต้องไปสั่งสอนมันที่ตระกูลเมิงสักหน่อยแล้ว” เฉินฟานพูดด้วยน้ำเสียงอำมหิต (อีกไม่นานหรอก เดี๋ยวเองก็ได้ตามไปสั่งสอนมัน)

เวลาผ่านไปจนใกล้จะมืดแล้ว ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหุบเขาสมุนไพร และพวกเขาไม่พบว่ามีใครอยู่เลย จากนั้นพวกเขาก็สู้กับมังกรเพื่อเคลียร์หุบเขาสมุนไพร

 

“ตู้มมมม โฮกกกก ตู้มมมมม อ๊ากกกกกก” เมื่อท้องฟ้ามืดลง พวกเขาต่อสู้กับมังกรได้ยากลำบากมากขึ้น และมีคนเสียชีวิตมากขึ้นเรื่อยๆ เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เป็นเวลา 4 ทุ่มแล้ว ในที่สุดตระกูลเฉินก็เคลียร์หุบเขาสมุนไพรสำเร็จ ตอนนี้กลุ่มคนจาก 200 คน เหลือแค่ 180 คน และคนของตระกูลเฉินตายไป 3 คน เหลือ 72 เนื่องจากตระกูลเฉินนำคนที่เพิ่งจะทะลวงผ่านระดับจิตวิญญาณขั้น 1-3 มาด้วย พวกเขาอ่อนแอและขาดประสบการณ์จึงทำให้พลาดท่าถูกมังกรฆ่าตาย

 

ตระกูลเฉินตั้งค่ายอยู่ที่หุบเขาสมุนไพร พวกเขาตั้งใจรอจนกว่าจะเช้าถึงค่อยเริ่มเก็บเกี่ยวสมุนไพร

 

มีศิษย์คนหนึ่งที่ออกไปลาดตระเวนรีบวิ่งกลับมารายงาน “เจ้าชาย พวกข้าเห็น ดวงไฟขนาดใหญ่มันส่องแสงสว่างไสว ห่างออกไปจากที่นี่ประมาณ 13 กม.” นี่ทำให้ เฉินฟานและเฉินสู ตาเป็นประกาย

 

“เจ้ารีบพาข้าไปดูมันเดี๋ยวนี้” จากนั้น เฉินฟานและเฉินสู ก็เดินตามศิษย์คนนั้นไป เมื่อพวกเขาเดินขึ้นมาถึงยอดเขา พวกเขาสามารถมองเห็นดวงไฟขนาดใหญ่ส่องแสงสว่างไสว ยอดของดวงไฟสูงกว่าภูเขาเล็กน้อยทำให้พวกเขาสามารถมองเห็นมันได้จากระยะไกล นี่ทำให้ สองพี่น้อง ตกตะลึงอย่างมาก

 

“พี่ฟาน หรือว่านั่นจะเป็นสมบัติ” เฉินสูเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

 

เฉินฟานเอ่ยด้วยน้ำเสียงพึงพอใจ “น่าจะใช่ ถือว่าพวกเรามาไม่เสียเที่ยว รออีก 2 วัน พวกเราจะไปสำรวจมัน ตอนนี้พวกเรายังไม่พร้อม” ตอนนี้กลุ่มของเขามีคนบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก การจะไปที่นั่นอาจทำให้เขาต้องเสียคนเป็นจำนวนมากจากการถูกมังกรระหว่างทางโจมตี และเขาคิดว่าที่นั่นจะต้องมีมังกรเฝ้าอยู่เป็นจำนวนมากแน่นอน

 

ประพันธ์โดย L