0 Views

อ่านต่อกลุ่มเฟสถึงตอนที่ 360 แล้ว https://www.facebook.com/groups/158725318008139/

ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 15000 ปีที่แล้ว ตอนนั้นหลีฟาง ยังเด็กมาก เขาอยู่ที่ดาวราชัน ถูกตระกูลหลีทอดทิ้ง เพราะพ่อแม่ของเขาหายสาบสูญ ตระกูลจึงไม่สนใจเขาอีก เขาจึงตัดสินใจออกเดินทางออกจากตระกูลเมื่อตอนอายุ 100 ปี และเขาหายสาบสูญไปเป็นเวลา 500 ปี เขาได้ไปเจอกับคัมภีร์หมื่นกระบี่จำแลง เขาจึงปิดประตูบ่มเพาะ เมื่อเขาอายุประมาณ 600 ปี ในที่สุดเขาก็ไปถึงระดับจิตวิญญาณสวรรค์ขั้นสูงสุด ด้วยอายุ 600 ปี เขาไม่ถือว่าโดดเด่นอะไร เพราะถ้าจะเป็นอัจฉริยะจริงๆ ต้องอายุประมาณ 400 ปี เนื่องจากดาวราชัน มีดวงจันทร์จำนวน 5 ดวง ทำให้พวกเขาสามารถฝึกฝนได้รวดเร็ว

 

เวลานั้นประตูมังกรยังอยู่ที่ ดาวราชัน ประตูมังกรจะย้ายที่ไปเรื่อยๆ ทุกๆ 10000 ปี

 

หลีฟางได้เข้าไปภายในประตูมังกรเพื่อฝึกตน เขาได้สร้างศัตรูไว้มากมายภายในประตูมังกร และเมื่อถึงเวลาที่เขาจะต้องออกจากประตูมังกร เขาก็ได้เจอกับศัตรูของเขาดักรออยู่ที่ทางออกหน้าประตูมังกร ทำให้เขาไม่สามารถออกไปได้และเขาต้องติดอยู่ภายในประตูมังกรเป็นเวลาถึง 50 ปี

 

หลีฟางต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก เขาเร่ร่อนไปทุกที่ ต้องหนีตาย ถูกมังกรไล่ล่า เขาใช้เวลา 5 ปี เพื่อเรียนรู้พฤติกรรมของมังกร และใช้เวลาอีก 2 ปีเพื่อศึกษาเส้นทางต่างๆ แต่แล้ววันหนึ่งเขาก็โชคร้ายไปเจอเข้ากับมังกรระดับตัดสวรรค์ เขาบาดเจ็บสาหัสต้องหนีสุดชีวิต จนกระทั่งถูกซัดตกจากหน้าผา ลอยตามสายน้ำมาหยุดที่ปากถ้ำ และเมื่อเขาฟื้นขึ้นมา เขาจึงเข้าไปสำรวจภายในถ้ำ และเขาได้เจอเข้ากับไข่มังกรสีทองขนาดใหญ่ ไข่มีความยาว 1 เมตร ทีแรกเขารู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก เพราะเขาคิดว่าที่นี่ต้องเป็นรังของมังกรอย่างแน่นอน แต่เมื่อเขาเดินสำรวจรอบๆ เขาก็รู้ว่า ที่นี่เป็นรังร้าง ไม่เคยมีมังกรเข้ามาเป็นเวลาหลาย 100 ปีแล้ว เขาจึงรู้สึกโล่งใจอย่างมาก ด้วยความหิวเขาจึงตัดสินใจเผาไข่ใบนี้กินซะเลย

 

เขาใช้จิตวิญญาณเปลวเพลิงเผาไข่ เปลวเพลิงลุกท่วมไข่ เขาเผาไข่เป็นเวลาครึ่งชั่วยาม เพื่อให้แน่ใจว่าไข่จะสุกแล้ว หลีฟางแลบลิ้นเลียริมฝีปากของเขา “ในที่สุดข้าก็จะได้กินเจ้าสักที” หลีฟางเงื้อแขนทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัว และเขาทุบลงไปที่ไข่อย่างแรง “เปร๊งงงงง อ๊ากกกก” เสียงปะทะเหล็กดังสนั่น หลีฟางกรีดร้องอย่างโหยหวน เขาลงไปดิ้นกับพื้นด้วยความเจ็บปวด แขนของเขาแทบหัก “ทำไมเปลือกไข่มันถึงได้แข็งขนาดนี้ นี่มันไข่อะไรกันแน่” หลีฟางมองมันด้วยความสงสัย

 

“แปะ แปะ แปะ” ตรงบริเวณที่หลีฟางทุบไป เริ่มมีรอยแตกร้าว “โฮกกกกกกก” จากนั้นก็มีเสียงมังกรคำรามมาจากภายในเปลือกไข่ เสียงดังสนั่น เสียงของมันน่ากลัวอย่างมาก หลีฟางทนไม่ไหวต้องเอามือมาปิดหูของเขา

 

หลีฟางมองไปที่ไข่ด้วยความหวาดกลัว “ข้าตายแน่” เขาเห็นบางอย่างกำลังเคลื่อนตัวอยู่ภายในไข่ มันมีเกล็ดสีทอง หลีฟางไม่รอช้าเขาหันหลังและวิ่งหนีทันที

 

“เพล้งงงงงง” เสียงเปลือกไข่แตกกระจายเต็มพื้น หลีฟางไม่หันไปมอง เขาสาวเท้าไปข้างหน้าทันที

 

“ฟ้าวววว” มีบางอย่างกระโจนตามหลังของหลีฟางมาทันที และมันพันรอบตัวของเขาอย่างรวดเร็ว “ตุบบบ” หลีฟางล้มลงกับพื้น เรี่ยวแรงของมันมหาศาลมากหลีฟางไม่สามารถดิ้นหลุดได้เลย นี่ทำให้หลีฟางหวาดกลัวอย่างมาก เขาคิดว่าเขาคงไม่รอดแล้ว

 

“ฟ้ออออ” ตอนนี้มันกำลังจ้องหน้าเขาอยู่ มันเป็นมังกรตัวสีทอง ยาวประมาณ 2 เมตร ดวงตาของมันเป็นสีแดงฉาน มันอ้าปากกว้าง หลีฟางหลับตาปี๋ “แผลบ แผลบ แผลบ” หลีฟางรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างเย็นๆ มาสัมผัสที่ใบหน้าของเขา มันใช้ลิ้นของมันเลียหน้าหลีฟาง นี่ทำให้หลีฟางตกใจอย่างมาก เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น และเห็นมันเลียเขา เขาจึงโวยวาย “เจ้าจะกินข้าก็กินเลย อย่าทำแบบนี้มันน่าขยะแขยง”

 

มังกรตกใจเสียงของหลีฟางมันจึงกลัวรีบคลายตัวออกจากหลีฟางทันที มันถอยออกห่างจากหลีฟางทันที แววตาของมันแสดงถึงความหวาดกลัวอย่างมาก

 

หลีฟางมองมันด้วยสายตางุนงง และแล้วเขาก็คิดขึ้นมาได้ มันคงจะเหมือนไก่ล่ะมั้ง ถ้ามันเห็นอะไรเป็นสิ่งแรกมันก็จะคิดว่านั่นคือแม่ของมัน “งั้นข้าจะเป็นแม่ให้เจ้าก็แล้วกัน เอ้ยไม่ใช่ ข้าต้องเป็นพ่อสิ” มังกรตัวน้อยรีบเข้ามาหาหลีฟางทันที และมันเอาหัวของมันไถไปที่ขาของหลีฟางอย่างสนิทสนม

 

หลีฟางได้เดินไปสำรวจที่เปลือกไข่ มันแข็งอย่างมาก คุณภาพของมันเท่ากับแร่เหล็กระดับ 5 เลย เขาจึงตัดสินใจเอามันมากลั่นทำโล่ และเมื่อเขายกเปลือกไข่ออก เขาก็พบว่ามันทับ บ่อน้ำพุวารีมรกต อยู่ เขาไม่รู้ว่าไข่ใบนี้มาอยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้ว แต่มันได้ดูดซับพลังงานจากน้ำพุมรกตมาเป็นเวลานานมากๆ ทำให้เปลือกไข่ของมันแข็งแกร่งอย่างมาก และมังกรที่อยู่ภายในได้วิวัฒนาการเป็น ราชามังกร และเมื่อหลีฟางได้มาเจอไข่ใบนี้เข้า เขาได้ใช้ไฟเผามันแต่กลับกลายเป็นว่าเขาเป็นผู้กกไข่แทน เมื่อไข่ได้รับความอบอุ่นทำให้มันฟักตัว หลีฟางเลยได้เป็นแม่มังกรเลย

 

หลีฟางยิ้มอย่างพึงพอใจและมองไปที่ บ่อน้ำพุวารีมรกต แต่ก่อนบ่อน้ำพุวารีมรกตมีขนาดไม่กว้างมาก แค่พอดีตัวของหลีฟาง แต่ราชามังกรน้อยขุดมันเพื่อให้มันสามารถลงมาแช่น้ำพุวารีมรกตกับหลีฟางได้

 

ไม่ว่าหลีฟางจะไปไหน ราชามังกรน้อยก็จะติดตามเขาไปด้วยทุกที่ กลิ่นอายของราชามังกรน้อยทำให้มังกรที่อยู่แถวนั้นไม่กล้าเข้ามาใกล้หลีฟาง นี่ทำให้หลีฟางสะดวกสบายอย่างมาก

 

หลีฟางเดินทางไปไกลมากๆ เขาใช้เวลาหลายสิบปีสำรวจ ภายในประตูมังกร

 

ปัจจุบัน

 

หลีฟางมองไปที่เสี่ยวหมิน และเขาถอนหายใจยาว เขาเอามือลูบหัวมัน “ข้าขอโทษ ที่ครั้งนั้นข้าไม่ได้พาเจ้าออกไปด้วย แต่ครั้งนี้ข้าจะพาเจ้าออกไปด้วยอย่างแน่นอน ข้าสัญญา” เมื่อประตูมังกรเปิด เขาจึงรีบออกไป เขาต้องการจะออกไปหาของบ้างอย่าง แต่โชคร้าย ก่อนที่เขาจะกลับเข้ามา เขาได้เจอกับศัตรูเก่า และเขาถูกไล่ล่าจนบาดเจ็บสาหัสและกำลังจะตาย เขาจึงตัดสินใจทะลวงระดับตัดสวรรค์ ทำให้เขาไม่สามารถกลับเข้าไปภายในประตูมังกรได้อีก

 

จากนั้นเขาก็พยายามค้นหาวิธี เพื่อที่เขาจะสามารถกลับเข้ามาภายในประตูมังกรได้อีกครั้ง หลังจากผ่านไป 5000 ปี ในที่สุดเขาก็เจอ และเขารีบกลับมาที่ประตูมังกรทันที แต่มันสายไปแล้ว ประตูมังกรไม่ได้อยู่ที่ดาวราชันอีกต่อไปแล้ว และเขาไม่รู้ว่ามันไปอยู่ที่ไหน นี่ทำให้เมื่อเขาได้ยินหยุนรี้พูดเกี่ยวกับประตูมังกร ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก ในที่สุดโชคก็เข้าข้างเขา และเขาได้กลับมาทำตามสัญญา หลังจากผ่านไป 15000 ปี

 

เสี่ยวหมินเอาหัวของมันไถไปที่ขาของหลีฟางอย่างมีความสุข

 

สองพี่น้องมองหลีฟางด้วยแววตาสงสัยอย่างมาก อาการของหลีฟางเปลี่ยนไป ปกติใบหน้าของหลีฟางจะประดับไปด้วยรอยยิ้มเสมอ แต่ตอนนี้รอยยิ้มของเขาหายไป แทนที่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์ ความรู้สึกผิดและความเศร้า

 

หลีฟางสูดลมหายใจเข้าลึกและยิ้มให้กับพวกนาง “พวกเจ้าคงหิวแล้ว เดี๋ยววันนี้ข้าจะทำอาหารรสเลิศให้พวกเจ้ากิน”

 

“ดีอย่างยิ่ง พวกข้าหิวไส้จะขาดอยู่แล้ว” สองพี่น้องนึกถึงรสชาติอาหารของหลีฟาง นี่ทำให้พวกนางน้ำลายสอเลย

 

ประพันธ์โดย L