0 Views

หยานหมิง ยืนอย่างสง่างามราวกับว่าเขาเป็นแม่ทัพผู้เก่งกาจ และมี เสวียเยว่ ยืนอยู่ข้างหลังของเขา นี่ทำให้ หยานหมิง ดูมีสง่าราศีมากขึ้น เพราะแม่ทัพที่เก่งกาจย่อมคู่กับสตรีที่งดงาม หยานหมิง นำคนมากับเขา 150 คน มีศิษย์ของสำนักมังกรคู่ 70 คน ที่เหลือเป็นคนของสำนักขนาดกลางและตระกูลขนาดใหญ่ พวกเขามารวมกลุ่มกับสำนักมังกรคู่เพื่อหวังที่จะตีสนิทกับสำนักมังกรคู่ และนอกจากนี้พวกเขายังได้รับส่วนแบ่งอีกด้วย นี่ทำให้พวกเขาได้รับประโยชน์อย่างมาก

 

ฟ่งฮ้าวขมวดคิ้ว “หยานหมิง เจ้าก็รู้ว่าพวกเรามาถึงก่อนและพวกเราได้จัดการกับมังกรที่เฝ้า ดอกจันทรา ทั้งหมดแล้ว เจ้าคิดจะชุบมือเปิบอย่างนั้นรึ?” เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก คนของตระกูลฟ่งมอง หยานหมิง ด้วยสายตารังเกียจ

 

หยานหมิงหัวเราะเย้ยหยัน และเขากล่าวด้วยน้ำเสียงเผด็จการ “แล้วอย่างไร ข้าบอกว่ามันเป็นของข้ามันก็คือของข้า” จากนั้นศิษย์ของสำนักมังกรคู่ก็ปล่อยพลังกดดันใส่ตระกูลฟ่ง พวกเขามีจำนวนคนมากกว่าตระกูลฟ่งถึง 110 คน นี่ทำให้ฟ่งฮ้าวรู้สึกอับจนหนทาง การต่อสู้มีแต่จะสร้างผลเสียให้กับทั้งสองฝ่าย และยิ่งตอนนี้กองกำลังของตระกูลฟ่งอ่อนแอลง เนื่องจากเมื่อคืนวานมีคนบุกโจมตีพวกเขา ทำให้มีศิษย์ของตระกูลเขาตาย 3 คนและบาดเจ็บอีก 27 คน ทำให้ตระกูลฟ่งเหลือศิษย์แค่ 40 คน พวกเขาจะต่อต้านสำนักมังกรคู่ได้อย่างไร

 

ฟ่งฮ้าวคิดหนัก หลีฟางใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะมาถึงตรงนี้ได้ แต่ หยานหมิง กลับมาชุบมือเปิบเอาง่ายๆ แบบนี้ มันไม่ยุติธรรมกับหลีฟางอย่างมาก เขาไม่รู้จะช่วยหลีฟางอย่างไร ถ้าพวกเขาไม่ยอมจากไป ก็มีแต่จะต้องสู้กันจนตายไปข้างหนึ่ง และฝ่ายที่จะต้องตายจนหมดก็คือพวกเขาเอง ซึ่งมันไม่คุ้มกันเลย

 

สองพี่น้องมอง หยานหมิง ด้วยสายตารังเกียจ หยานหมิง ช่างชั่วช้าอย่างมาก

 

ฟ่งฮ้าวเอ่ยกับหลีฟาง “น้องชายหลี ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการดอกจันทราอย่างมาก แต่สำนักมังกรคู่มีคนมากกว่าพวกเรา ขืนต่อสู้ไปก็มีแต่จะตายเปล่า เจ้าก็รู้ว่าชีวิตมีค่ามากกว่าสมบัติ พวกเราควรจะหลีกทางให้กับพวกมัน” ถึงแม้ว่าเขาจะยอมจำนนแต่เขาก็รู้สึกโกรธแค้น หยานหมิง อย่างมาก

 

หลีฟางยิ้มและพยักหน้าให้กับ ฟ่งฮ้าว เขาเข้าใจความคิดของฟ่งฮ้าว จากนั้นเขาก็ยิ้มอย่างอำมหิต ไปทาง หยานหมิง ในเมื่อพวกมันอยากตาย เขาก็จะให้พวกมันตายสมใจ

 

หยานหมิงกวาดสายตามองไปยังตระกูลฟ่งด้วยสายตาที่ดุดันกดขี่ข่มเหงผู้คนอย่างมาก จากนั้นสายตาของเขาก็ไปหยุดที่ ฟ่งไทหยางและโลวเคอเจี้ย พวกนางงดงามอย่างมาก และ หยานหมิง เป็นพวกมักมากในกามอยู่แล้วด้วย นี่ทำให้เขารู้สึกเลือดลมสูบฉีด คนหนึ่งงดงามหุ่นเย้ายวนอย่างมาก ส่วนอีกคนหนึ่งหุ่นเรียวบางใบหน้าราวกับตุ๊กตายาง นี่ทำให้เขาอยากจะลิ้มลองพวกนางจริงๆ แต่เพราะนางไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาทั่วไปทำให้เขาได้แต่พยายามหักห้ามใจ

 

แต่เมื่อหยานหมิงสังเกตเห็นบุรุษที่นั่งอยู่ข้างๆ พวกนาง นี่ทำให้ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปกลายเป็นโกรธเกรี้ยวทันที เขาพูดด้วยน้ำเสียงอำมหิต “ไอ้เด็กสารเลว ข้าไม่นึกเลยว่าจะมาเจอเจ้าที่นี่” หยานหมิง หัวเราะอย่างอำมหิต “วันนี้ช่างเป็นวันที่ดีจริงๆ เจ้าเด็กสารเลว มาคุกเข่าแทบเท้าข้า แล้วข้าจะให้เจ้าตายแบบทรมานปานกลาง” นี่ทำให้ศิษย์ของสำนักมังกรคู่มองหลีฟางอย่างอำมหิต พวกเขาไม่ชอบหน้าหลีฟางอย่างมาก

 

เสวียเยว่ ถอนหายใจยาว หลีฟางโชคร้ายอย่างมากที่มาเจอกับ หยานหมิง ตอนนี้ไม่มีอะไรช่วยเขาได้อีกแล้ว

 

ฟ่งฮ้าวขมวดคิ้ว “หยานหมิง น้องชายหลี เป็นแขกของข้า เจ้าจะทำอะไรเขาไม่ได้” เขารู้ว่า หลีฟาง และ หยานหมิง มีความบาดหมางกันอยู่

 

หยานหมิงยิ้มอย่างชั่วร้าย “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตระกูลฟ่ง พวกเจ้ารีบไสหัวไปได้แล้ว วันนี้เจ้าเด็กสารเลวนี่มันต้องตาย” ตอนนี้หยานหมิงมีกำลังคนมากกว่าตระกูลฟ่ง ไม่ว่าหยานหมิงจะต้องการสิ่งใด ตระกูลฟ่งก็จะต้องยอม

 

โลวเคอเจี้ยโกรธจัด “หลีฟางเป็นพ่อครัวของตระกูลโลวของเรา เจ้าจะทำอะไรเขาไม่ได้” นางจะไม่ยอมให้ใครทำอะไรหลีฟางอย่างเด็ดขาด

 

ฟ่งไทหยางก็รู้สึกโกรธเช่นกัน “สำนักมังกรคู่ พวกเจ้าเป็นสำนักมารหรืออย่างไร ถึงได้ฆ่าคนตามอำเภอใจแบบนี้”

 

หยานหมิงคำราม “พวกเจ้าอย่าปากดีให้มากนัก ถ้าพวกเจ้ายังไม่อยากตายรีบไสหัวไปและทิ้งเจ้าเด็กสารเลวนี่ไว้ ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน” เขาขี้เกียจจะไปต่อปากต่อคำกับพวกนาง ถ้าไม่ติดว่าพวกนางเป็นเจ้าหญิงของตระกูลฟ่งและตระกูลโลว เขาจับพวกนางมาทำนางบำเรอของเขาแล้ว

 

ฟ่งฮ้าวไม่รู้จะทำอย่างไร ถึงแม้ว่าหลีฟางจะช่วยชีวิตน้องสาวของเขา หลีฟางก็เป็นเหมือนผู้มีพระคุณของเขา แต่ไม่ใช่ว่าเขาจะต้องใช้ชีวิตของพวกเขาตอบแทนบุญคุณของหลีฟาง “น้องชายหลี ข้าขอโทษ เจ้ามีความปรารถนาอะไรที่เจ้าต้องการจะทำหรือไม่ ข้าจะช่วยทำมันให้กับเจ้าเอง ข้าขอสาบานด้วยจิตวิญญาณของข้า ไม่ว่ามันยากเย็นเพียงใดข้าก็จะทำมันให้สำเร็จจนได้”

 

ฟ่งไทหยางโกรธ “ท่านพี่ พูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร” นางจ้องฟ่งฮ้าวด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว

 

โลวเคอเจี้ยกำหมัดแน่น “นี่เจ้า….” แต่ก่อนที่นางจะพูด หลีฟางก็พูดขัด “เสี่ยวหยาง เสี่ยวเจี้ย พวกเจ้ารีบกลับไปก่อน แล้วข้าจะตามพวกเจ้าไปทีหลัง” หลีฟางเข้าใจฟ่งฮ้าว จะโทษเขาไม่ได้ เขาเป็นผู้นำและเขาต้องรับผิดชอบชีวิตของผู้ติดตามของเขา เขาไม่สามารถเสียสละชีวิตคนจำนวนมากเพื่อช่วยชีวิตหลีฟางเพียงคนเดียวได้ ถึงแม้ว่าเขาจะยอมสละชีวิตของพวกเขาทั้งหมดก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ในความคิดของพวกเขายังไงหลีฟางก็ไม่สามารถมีชีวิตไปจากที่นี่อยู่ดี ให้เขาตายคนเดียวจะดีกว่า

 

สองพี่น้องมีน้ำตาไหลออกมาทันที และพูดอย่างแน่วแน่ “ไม่ พวกข้าจะไม่ไป ถ้าจะต้องตาย พวกข้าก็จะตายพร้อมกับเจ้า” และพวกนางก็โผเข้ากอดหลีฟางทันที ไม่ว่าอย่างไรพวกนางก็จะไม่ยอมปล่อยเขา

 

ฉากนี้ทำให้ หยานหมิง รู้สึกโกรธอย่างมาก เขารู้สึกอิจฉาหลีฟางอย่างมาก หลีฟางมีสาวงามรายล้อมเขามากมาย เจ้าเด็กนี่มันมีดีอะไรกัน ตอนนี้เขาอยากจะจับหลีฟางตอนให้เป็นขันทีจริงๆ ตอนนี้เขาจ้องหลีฟางด้วยสายตาดุดัน และเขาปล่อยจิตสังหารออกมา

 

หลีฟางยิ้มจากนั้นเขาก็ลูบหัวของสองพี่น้องอย่างอ่อนโยน “พวกเจ้าอย่าได้เป็นกังวล ข้าคือหลีฟาง ข้าใช้เวลาไม่นานหรอก แค่พวกไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นต่ำ เสร็จแล้วข้าจะรีบไปหาพวกเจ้า” คำว่า ข้าคือหลีฟาง อาจจะเป็นคำพูดที่ดูธรรมดา แต่มันกลับเต็มไปด้วยความมั่นใจและมันมีอำนาจทำให้ผู้ฟังรู้สึกว่ามันน่าเชื่อถืออย่างมาก

 

ฝั่งของ หยานหมิง มองหลีฟางด้วยสายตาสมเพช เจ้าเด็กนี่ต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ

 

สองพี่น้องมองหลีฟาง ด้วยสายตาลึกซึ้ง “เจ้าไม่ได้โกหกพวกข้าใช่หรือไม่”

 

หลีฟางยิ้ม “เจ้าไม่มีความเชื่อถือในผู้ชายของพวกเจ้าเลยหรืออย่างไร” คำพูดนี้ทำให้สองพี่น้องโกรธแล้ว พวกนางผลักหลีฟางออกไปทันที

 

พวกนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว “เจ้าเป็นผู้ชายของพวกข้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เจ้าอย่าได้คิดเองเออเอง และเจ้าก็ไม่มีความน่าเชื่อถือเลยแม้แต่น้อย และถ้าเจ้ามาช้าล่ะก็เจอดีแน่ๆ” จากนั้นพวกนางก็ยิ้มอย่างร่าเริงแล้วมองหลีฟางเป็นครั้งสุดท้าย พวกนางรู้สึกมีความเชื่อมั่นในตัวหลีฟางอย่างมาก พวกนางก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมพวกนางถึงได้เชื่อเขาได้ ราวกับว่าพวกนางโดนของ พวกนางเดินไปหาฟ่งฮ้าวอย่างว่าง่าย

 

หลีฟางยิ้ม “พวกเจ้ากลับไปก่อน ตรงนี้ไม่มีอะไรให้พวกเจ้าทำแล้ว” แต่จริงๆ มันก็ไม่มีอะไรให้พวกเขาทำตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่ในเมื่อพวกเขาอยากจะมา หลีฟางก็ไม่อยากจะขัดความตั้งใจของพวกเขา

 

ฟ่งฮ้าวมองหลีฟางอย่างลึกซึ้ง และคำนับหลีฟาง “น้องชายหลีรักษาตัวด้วย พวกเราไป” เขารู้สึกนับถือหลีฟางอย่างมาก ความตายมาเยือนตรงหน้าเขาแล้ว แต่เขากลับสงบนิ่งราวกับว่าคนที่จะตายไม่ใช่เขา เขาสมกับเป็นชายชาตรีจริงๆ ฟ่งฮ้าวรู้สึกละอายใจจริงๆ

 

ศิษย์ของตระกูลฟ่งคำนับหลีฟางด้วยความนับถือสูงสุด และฟ่งฮ้าวก็นำเหล่าศิษย์ของตระกูลฟ่งจากไป

 

สองพี่น้องเดินตาม ฟ่งฮ้าว ไป การก้าวเดินแต่ละก้าวของพวกนางยากลำบากอย่างมาก ถึงแม้ว่าพวกนางจะเพิ่งรู้จักหลีฟาง แต่หลีฟางก็ดูแลพวกนางเป็นอย่างดี เขาเป็นคนที่ดีมากๆ คนหนึ่ง พวกนางจะจดจำเขาไว้ในใจตลอดไป ตอนนี้ภาพใบหน้าของหลีฟางได้ถูกสลักไว้ในจิตวิญญาณส่วนลึกของพวกนางแล้ว ไม่มีอะไรจะทำให้พวกนางลืมเลือนหลีฟางได้

 

ประพันธ์โดย L

อ่านต่อกลุ่มเฟสถึงตอนที่ 360 แล้ว https://www.facebook.com/groups/158725318008139/