0 Views

อ่านต่อกลุ่มเฟสถึงตอนที่ 356 แล้ว https://www.facebook.com/groups/158725318008139/

มีจิตสังหารที่รุนแรงแผ่ออกมาจากตัวของหลีฟาง ทำให้ ชวยมุ้ยและซานเหนียง รู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก จิตสังหารนี้รุนแรงกว่าของพวกเขาหลายหมื่นเท่า พวกเขาสงสัยอย่างมากว่ามีกี่ชีวิตกันที่ตกตายภายใต้เงื้อมมือของหลีฟางกัน

 

ชวยมุ้ยพูดอย่างยากลำบาก “ข้า ข้า เข้าใจแล้ว ข้าจะทำตามที่เจ้าต้องการ ปล่อยพวกเราไปเหอะ” นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกหวาดกลัวต่อความตายมากขนาดนี้ หลีฟางได้ปลูกฝังความกลัวภายในจิตวิญญาณของพวกเขา

 

ซานเหนียงพยายามเอ่ยอย่างนุ่มนวลที่สุด “ได้ ข้าเข้าใจแล้ว และข้าจะขอร้องอาจารย์ไม่เอาเรื่องเจ้า ตอนนี้เจ้าปล่อยข้าได้แล้ว” นางพยายามพูดเหมือนพยายามจะช่วยหลีฟาง หลังจากนี้นางจะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้หลีฟางมาเป็นทาสของนางให้ได้ เพราะหลีฟางเป็นคนมีความสามารถ และนางต้องการให้เขาช่วยอะไรบางอย่างในอนาคต

 

หลีฟางมองซานเหนียง ทำไมเขาจะไม่รู้ความคิดของนาง หลีฟางยิ้ม และเขาปล่อยมือจากทั้งสองคน จากนั้นเขาก็หยิบเม็ดยาขึ้นมา 2 เม็ด และยื่นมันให้กับทั้งสอง “พวกเจ้ากลืนมันลงไป” ชวยมุ้ยและซานเหนียงมองเม็ดยาอย่างละเอียด มันดูเหมือนเม็ดยาฟื้นฟูอย่างมาก แต่พวกเขาก็รู้ว่านี่ต้องเป็นยาพิษอย่างแน่นอน แล้วพวกเขาจะกล้ากลืนมันลงไปได้อย่างไร

 

ซานเหนียงฝืนยิ้ม “น้องชายหลี นี่เม็ดยาอะไร?” สองพี่น้องและชวยมุ้ยก็สงสัยเช่นกัน

 

หลีฟางยิ้ม “ยาพิษวิญญาณอสูร ภายใน 1 เดือน ถ้าพวกเจ้าไม่ได้รับยาแก้พิษร่างกายของพวกเจ้าจะกลายเป็นอสูรที่น่าเกลียดและจากนั้นพวกเจ้าจะกลายเป็นเครื่องจักรสังหาร” นี่ทำให้ทุกคนตกตะลึงอย่างมาก พวกเขาไม่เคยได้ยินชื่อยาพิษชนิดนี้มาก่อน แล้วถ้ามันเป็นอย่างที่หลีฟางบอก พิษนี้ร้ายกาจอย่างมาก สามารถเปลี่ยนคนให้กลายเป็นอสูรกายกระหายเลือดได้ แต่ที่พวกเขาไม่รู้คือพิษนี้ใช้ได้แค่กับคนที่อยู่ในระดับจิตวิญญาณสวรรค์ลงมา พอดีหลีฟางไปเจอดอกไม้ปีศาจเข้าจำนวน 2 ดอกและเขาไม่รู้จะเอามันไว้ทำอะไรดี เขาจึงปรุงยานี้ขึ้นมาได้ 10 เม็ด และเขาก็โชคดีได้มีโอกาสใช้มัน

 

ซานเหนียงขมวดคิ้วนางพยายามที่จะเก็บอาการโกรธ “น้องชายหลี เจ้าไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ พวกข้าจะไม่ผิดคำพูดอย่า……..แค่กกกก แค่กกกก นี่เจ้า” หลีฟางจากคร้านที่จะฟังคำพูดของนาง ยัดเม็ดยาเข้าไปในปากของนางทันที นี่ทำให้ซานเหนียงโกรธอย่างมากแต่นางก็ไม่กล้าแสดงมันออกมา หลีฟางหันมาหาชวยมุ้ย “เจ้าจะกลืนมันเข้าไปเองหรือว่าจะให้ข้าช่วย”

 

ชวยมุ้ยรีบหยิบเม็ดยาจากมือของหลีฟางและกลืนมันลงไปทันที เขาต้องการมีชีวิตอยู่เพื่อที่จะแก้แค้น ฟ่งเหลย และวันนี้เขาโชคร้ายอย่างมากที่มาเจอหลีฟาง ทำให้เขาฆ่าฟ่งไทหยางไม่สำเร็จ และยังต้องมาถูกหลีฟางปล้นอีก ทำไมเขาถึงได้ซวยขนาดนี้กันนะ และอีกไม่นานฟ่งเหลยก็จะรู้ตัว แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา เขาก็แค่รอเวลาที่เขามีความแข็งแกร่งพอแล้วค่อยไปท้าประลองกับฟ่งเหลยก็ได้ ส่วนหลีฟางเขาไม่กล้ามีความแค้นกับหลีฟาง ไม่เช่นนั้นชีวิตน้อยๆ ของเขาจะต้องดับอนาถอย่างแน่นอน

 

หลีฟางยิ้มอย่างพึงพอใจ “ภายใน 1 เดือนสมุนไพรระดับตัดสวรรค์ 1000 ต้นจะต้องถึงหน้าประตูตระกูลหยุน ไม่เช่นนั้นอย่าหวังจะได้ยาถอนพิษ พวกเจ้าไปได้แล้ว” หลีฟางเป็นคนเจ้าเล่ห์และรอบคอบอย่างมาก พวกเขาไม่กล้าเล่นตุกติกกับหลีฟาง

 

ชวยมุ้ยฝืนยิ้ม “ขอบคุณน้องชายหลีที่เมตตา พวกข้าขอตัวก่อน”

 

ซานเหนียงมองหลีฟางด้วยสายตาอาฆาต นางรู้สึกเกลียดหลีฟางอย่างมาก ซักวันหนึ่งนางจะต้องเอาคืนหลีฟางอย่างสาสมให้ได้ นางรู้สึกว่าไม่คุ้มเลยที่ออกมาช่วย ชวยมุ้ย

 

ชวยมุ้ยหันมามองซานเหนียง “ข้าขอบใจเจ้ามาก สมุนไพร 1000 ต้นข้าจะรับผิดชอบเอง” ถึงไม่มีซานเหนียง เขาก็คิดว่าหลีฟางคงไม่ฆ่าเขาหรอก เพราะมีฟ่งไทหยางห้ามไว้แล้ว เขารู้ว่าซานเหนียงมาช่วยเขาเพราะอะไร ซานเหนียง นางพาตัวเองมาซวยแท้ๆ

 

ซานเหนียงฝืนยิ้ม “ศิษย์พี่มุ้ย ท่านไม่ต้องคิดมากหรอก เราเป็นศิษย์ร่วมอาจารย์ ท่านก็เหมือนพี่ชายแท้ๆของข้า ทำไมข้าจะไม่ช่วยท่านล่ะ” ชวยมุ้ยถอนหายใจยาว เขารู้จักนิสัยของซานหนียงเป็นอย่างดี ทำไมเขาจะไม่รู้ว่านางไม่ได้ช่วยเขาด้วยความจริงใจ

 

ชวยมุ้ยและซานเหนียงจากไป หลีฟางไม่สนใจพวกเขาอีกต่อไปและหันกลับมายิ้มให้สองพี่น้อง ตอนนี้รอยยิ้มของหลีฟางดูน่าหลงใหลอย่างมาก ในสายตาของพวกนางหลีฟางหล่อเหลาอย่างมาก ตอนนี้พวกนางจ้องหลีฟางราวกับว่าพวกนางถูกมนตร์สะกด “พวกเจ้าจะจ้องข้าอีกนานไหม ไปกันได้หรือยัง ข้าไม่ได้มีเวลาว่างมากนะ” นี่ทำให้สองพี่น้องได้สติ

 

ฟ่งไทหยางยิ้ม “ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยเหลือชีวิตข้า” นางพูดกับหลีฟางอย่างนุ่มนวล ปกตินางเป็นคนที่หยิ่งยโสและมั่นใจตัวเองอย่างมาก ตอนนี้นางนึกออกแล้วว่าหลีฟางเป็นใคร นางเคยเห็นเขาหลายครั้ง  และหลีฟางมีสาวงามอยู่ข้างกายเขาหลายคน นี่ทำให้นางรู้สึกเจ็บจี๊ดภายในหัวใจของนาง

 

โลวเคอเจี้ยยิ้มอย่างร่าเริง “พ่อครัวของข้า เจ้าเก่งมาก” นิสัยของนางยังคงเป็นเด็กและยังคงซุกซน นางรู้ว่าหลีฟางไม่ชอบให้นางเรียกแบบนี้แต่ด้วยนิสัยที่ชอบแกล้งของนางทำให้นางเรียกหลีฟางแบบนั้น

 

จากนั้นทั้งทั้งสามก็เดินทางไปยังตระกูลฟ่งต่อ

 

ภายในกระโจมของตระกูลฟ่ง ฟ่งฮ้าว เดินไปเดินมาอยู่ภายในกระโจม เมื่อคืนตอนกลางดึก ตระกูลฟ่งถูกคนลอบโจมตี มีศิษย์ 3 คนตาย และ ฟ่งไทหยางหายตัวไปและนี่ก็ผ่านมา เกือบจะ 12 ชั่วยามแล้ว พวกเขายังหาฟ่งไทหยางไม่เจอเลย

 

มีคนเดินเข้ามาในกระโจม “เจ้าชาย เจ้าหญิงกลับมาแล้ว”

 

ฟ่งฮ้าวรู้สึกดีใจอย่างมาก “นางอยู่ที่ไหน”

 

มีเสียงอันไพเราะดังขึ้น “ข้ากลับมาแล้วท่านพี่” จากนั้น ฟ่งไทหยาง โลวเคอเจี้ย และหลีฟาง ก็เดินเข้ามา

 

ฟ่งฮ้าวเห็น โลวเคอเจี้ยและหลีฟาง เขารู้สึกแปลกใจ โลวเคอเจี้ยกับฟ่งไทหยาง เป็นคู่กัดกันมาตั้งแต่ยังเยาว์แต่ทำไมพวกนางถึงเดินมาด้วยกันอย่างสนิทสนมได้ ส่วนหลีฟางเขาไม่ให้ความสนใจเพราะเขาคิดว่าหลีฟางเป็นคนใช้ของโลวเคอเจี้ย

 

ฟ่งฮ้าวเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า เจ้าหายไปไหน”

 

ฟ่งไทหยางยิ้ม “ข้าสบายดี พอดีข้าออกไปเดินเล่นกับเสี่ยวเจี้ย และข้าเกิดหลงทางและเจอเข้ากับมังกร…..” หลังจากนั้นนางก็เล่าตามความจริง

 

ฟ่งฮ้าวโกรธอย่างมาก “ชวยมุ้ยยยยย ข้าจะไปฆ่ามัน”

 

ฟ่งไทหยางรีบเอ่ย “ชวยมุ้ยเป็นศิษย์โดยตรงของเจ้าสำนักมังกรทมิฬ ข้าเกรงว่าเราจะทำแบบนั้นไม่ได้ แต่หลังจากนี้เขาคงไม่กล้ามายุ่งกับพวกเราแล้วล่ะ” และตอนนี้ใบหน้าของนางแดง นางนึกถึงตอนที่หลีฟางประกาศกับชวยมุ้ยว่านางเป็นผู้หญิงของเขา

 

ฟ่งฮ้าวหันไปมองหลีฟาง สายตาของเขาที่มองหลีฟางเหมือนเขาไม่เชื่อว่าหลีฟางเป็นคนจัดการกับชวยมุ้ย เขาฝืนยิ้ม “สหายน้อย ข้าขอบใจเจ้า ถ้าเจ้าต้องการอะไรก็บอกข้ามาได้เลย” นี่ทำให้ ฟ่งไทหยางสะดุ้ง

 

หลีฟางยิ้ม “สมุนไพรระดับตัดสวรรค์ 500 ต้น” นี่ทำให้ฟ่งฮ้าวรู้สึกโกรธอย่างมาก

 

ฟ่งฮ้าวเอ่ยด้วยความโกรธ “เจ้าเด็กน้อย นี่มันไม่มากไปหน่อยรึ” สมุนไพรระดับตัดสวรรค์ 500 ต้น มันมากเกินไป ตระกูลของเขาสามารถหามันได้แค่ ปีละ 500 ต้นเอง แต่ตระกูลจะต้องแจกจ่ายให้กับคนในตระกูล และเขากับฟ่งไทหยางได้รับมันแค่ปีละ 10 ต้น เท่านั้น ถ้าพวกเขาช่วยกันรวบรวมให้กับฟลีฟาง พวกเขาต้องใช้เวลาถึง 25 ปี และการบ่มเพาะของเขาก็จะล่าช้าลงด้วยเนื่องจากขาดแคนสมุนไพรเพื่อจะเอาไปปรุงยา นี่จึงทำให้เขาโกรธอย่างมาก เจ้าเด็กนี่มันโลภมากจริงๆ

 

ประพันธ์โดย L