0 Views

สองพี่น้องเห็นหลีฟางตกอยู่ภายในเขตแดนราหูอมจันทร์ของชวยมุ้ย พวกนางรู้สึกเป็นกังวลอย่างมาก พวกนางไม่สามารถมองเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในได้เลย เขตแดนนี้ร้ายกาจอย่างมาก ภายในเขตแดนมืดสนิทไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย พวกเขาได้แต่รอถูกเชือดเฉือนอยู่ฝ่ายเดียว

 

ภายในเขตแดน หลีฟางยืนนิ่ง เขาไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้เลยภายในเขตแดนราหูอมจันทร์

 

ชวยมุ้ยสังเกตพฤติกรรมของหลีฟาง หลีฟางดูสงบนิ่งอย่างมากราวกับว่าเขาไม่หวาดกลัวสิ่งใด ปกติทุกคนที่ตกอยู่ภายในเขตแดนราหูอมจันทร์พวกเขาจะต้องหวาดกลัวและพยายามที่จะเดินไปทิศทางใดทิศทางหนึ่งเพื่อที่จะออกจากเขตแดนนี้ และนั่นเป็นโอกาสที่ดีในการลอบโจมตี และทำให้เขาหลงทิศเดินเป็นวงกลมสุดท้ายเขาก็ต้องตกตายอยู่ภายในเขตแดนราหูอมจันทร์ แต่หลีฟางกลับยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนไปไหน นี่มันแปลกเกินไป นี่ยิ่งทำให้ชวยมุ้ยรู้สึกหวั่นเกรงหลีฟางมากขึ้น

 

“เจ้าจะยืนคิดอีกนานไหม” หลีฟางเอ่ยอย่างสบายๆ นี่ทำให้ชวยมุ้ยสะดุ้ง เขาไม่รู้ว่าหลีฟางรู้ความคิดของเขาได้อย่างไร หรือว่าหลีฟางมองเห็น แต่สายตาของหลีฟางก็ยังไม่ได้มองมาที่เขา หรือว่าหลีฟางแค่ใช้จิตวิทยากับเขา หลีฟางต้องเดาแน่ๆ… “เป็นไปไม่ได้” ตอนนี้หลีฟางกำลังจ้องมองชวยมุ้ยอยู่ นี่ทำให้ชวยมุ้ยตกตะลึงอย่างมาก จากนั้นหลีฟางก็เบนหน้าไปทางอื่น นี่ทำให้ชวยมุ้ยถอนหายใจยาว เขารู้สึกโล่งอกอย่างมาก

 

ชวยมุ้ยยิ้มแล้วรวบรวมพลัง กรงเล็บของเขาทั้งสองข้างมีเปลวเพลิงทมิฬลุกไหม้อย่างรุนแรง เปลวเพลิงนี้มีอำนาจความมืด มันมีความสามารถกัดกร่อนและเป็นมลพิษ ซึ่งบาดแผลที่เกิดจากเปลวเพลิงทมิฬจะฟื้นฟูได้ช้ากว่าปกติหลายสิบเท่า เขาอ้อมไปด้านหลังของหลีฟาง ชวยมุ้ยง้างกรงเล็บทั้งสองข้างและพุ่งเข้าไปพร้อมกับแทงกรงเล็บไปที่หลังของหลีฟาง การโจมตีครั้งนี้ของเขาจะต้องทะลุการป้องกันกายาของหลีฟางได้อย่างแน่นอน

 

“เป๊งงงง” เสียงกระทบเหล็ก ออร่าสีทองเอามือข้างซ้ายกันการโจมตีของชวยมุ้ยเอาไว้ได้ นี่ทำให้ชวยมุ้ยตกตะลึงอย่างมาก นี่มันเรื่องอะไรกัน “เป๊งงงงงงงง อักกก” ออร่าสีทองใช้แขนขวาต่อยสวนชวยมุ้ย เขาใช้กรงเล็บป้องกันหมัดนี้เอาไว้ เขาถอยหลังไป 5 เมตรและกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง เขารู้สึกจุกที่หน้าอกอย่างมาก และรู้สึกงงงวยอย่างมาก หลีฟางรู้ทิศทางที่เขาจะเข้ามาโจมตีได้อย่างไร หรือว่าหลีฟางจะได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวของเขา เขายังฝึกคัมภีร์ราหูอมจันทร์ยังไปไม่ถึงไหน ถ้าเขาฝึกไปถึงขั้น 5 ล่ะก็ เขตแดนนี้จะสามารถปิดกั้นเสียงและกลิ่นได้

 

หลีฟางยิ้ม “เจ้ายังมีอะไรสนุกๆ ให้ข้าเล่นอีกหรือไม่ ข้าเริ่มเบื่อแล้วนะ” จากนั้นเขาก็หันหน้าผ่านชวยมุ้ยทำเป็นไม่เห็นชวยมุ้ย

 

ชวยมุ้ยรู้สึกว่าหลีฟางแปลกอย่างมาก เขาทำราวกับว่าเขามองเห็นทุกอย่าง แต่ชวยมุ้ยไม่เชื่อว่าหลีฟางจะสามารถมองเห็นภายในเขตแดนราหูอมจันทร์นี้ได้ เขาจึงตัดสินใจลองอีกรอบ ถ้าไม่สำเร็จรอบนี้เขาจะหนีไปในทันที ไม่เช่นนั้นชีวิตน้อยๆ ของเขาจะต้องจบสิ้นอย่างแน่นอน หลีฟางแข็งแกร่งอย่างมาก เขารู้แล้วว่าทำไม ม่าหยุนและพรรคพวกถึงได้ตกตาย

 

ชวยมุ้ยเปลี่ยนทิศทางในการโจมตี เขาเลือกที่จะโจมตีหลีฟางจากด้านข้าง “ตาข่ายสังหาร” เขาง้างแขนทั้งสองข้างแล้วฟันไปด้านหน้าเป็นรูปกากบาท รังสีกรงเล็บถักทอกันเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ที่มีเพลิงทมิฬลุกไหม้ ตาข่ายนี้เป็นสีดำสนิทบวกกับความมืดมิดของเขตแดนทมิฬ หลีฟางไม่มีทางสัมผัสมันได้อย่างแน่นอน ตาข่ายเพลิงทมิฬพุ่งไปหาหลีฟาง “ปังงงงงง” ออร่าสีทองซัดกำปั้นใส่ ตาข่ายเพลิงทมิฬแตกกระจายอย่างง่ายดาย นี่ทำให้ชวยมุ้ยตกตะลึง “เป็นไปไม่ได้” ตอนนี้หน้าผากของเขามีคำว่าเป็นไปไม่ได้สลักไว้

 

และตอนนี้ สายตาของหลีฟางก็จับจ้องมาที่เขาแล้ว นี่ทำให้เขายิ่งตื่นตระหนก สัญชาตญาณของเขาร้องบอกให้เขารีบหนีเดียวนี้ ไปให้ไกลจากเจ้าเด็กคนนี้ เขาต้องเว้นระยะห่างจากหลีฟางอย่างน้อย 1000 กม. ชวยมุ้ยตัดสินใจวิ่งหนีทันที เขาไม่สนใจฟ่งไทหยางอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ชีวิตของเขาสำคัญที่สุด

 

หลีฟางยิ้ม “คิดจะหนีอย่างนั้นรึ” หลีฟางทะยานไปด้านหน้าด้วยความเร็วสูง “อักกกกก” หลีฟางคว้าคอของชวยมุ้ย ชวยมุ้ยพยายามจะดิ้นให้หลุดแต่เขาไม่สามารถทำได้ มือของหลีฟางราวกับปากตุ๊กแกมันบีบคอของเขาไว้แน่นเขาไม่มีทางจะดิ้นหลุดได้เลย

 

ชวยมุ้ยหยุดดิ้นแล้วมองหลีฟาง “เจ้าเป็นใครกันแน่” เขาไม่ยากจะเชื่อว่าเขาจะแพ้ให้กับเด็กที่อยู่แค่ระดับจิตวิญญาณสวรรค์ขั้น 1 และเจ้าเด็กนี่ใช้แค่กายาของเขาเพียงอย่างเดียว สามารถกำราบระดับจิตวิญญาณสวรรค์ขั้นสูงสุดอย่างเขาได้ เขาเชื่อไม่ลงจริงๆ แต่ก็เป็นอย่างที่อาจารย์ของเขาได้เตือนไว้ว่าให้อยู่ให้ห่างจากหลีฟางให้มากที่สุด

 

ตอนนี้เขตแดนราหูอมจันทร์ได้พังทลายลงแล้ว ม่านหมอกสีดำเลือนหายไป ปรากฏภาพหลีฟางกำลังใช้มือข้างหนึ่งกุมคอของชวยมุ้ยอยู่

 

สองพี่น้องมองหลีฟางด้วยสายที่ยากจะเชื่อ “เป็นไปได้อย่างไร”

 

โลวเคอเจี้ยเอ่ยชมหลีฟาง “สมแล้วที่เป็นพ่อครัวส่วนตัวของข้า เจ้าเก่งมาก เดียวข้าจะเพิ่มเงินเดือนให้เจ้าทีหลังนะ” นี่ทำให้หลีฟางรู้สึกเหนื่อยหน่ายกับสาวน้อยคนนี้จริงๆ นางยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจที่จะให้เขาไปเป็นพ่อครัวของนางอีกอย่างนั้นหรือ

 

ฟ่งไทหยางรีบพูด “เจ้าฆ่าเขาไม่ได้นะ ไม่เช่นนั้นสำนักมังกรทมิฬต้องไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่ๆ” ชวยมุ้ยเป็นศิษย์โดยตรงของ ฟ่งจั่ว

 

“ใช่ เจ้าไม่สามารถฆ่าเขาได้ ปล่อยเขาไปซะ” มีเสียงของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความน่าหลงใหล แค่เสียงของนางสามารถละลายหัวใจของบุรุษได้แล้ว

 

“ซานเหนียง” สองพี่น้องอุทาน ซานเหนียงเดินออกมาจากพุ่มไม้นางซุ่มดูจากระยะไกลมานานแล้ว นางเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

 

หลีฟางยิ้ม “ในที่สุดเจ้าก็ยอมออกมา แล้วข้าต้องกลัวสำนักมังกรทมิฬด้วยหรือ ก่อนหน้านี้ข้าก็เพิ่งจะฆ่าพวกมันไป 4 คนแล้ว แล้วข้าจะฆ่าเพิ่มอีกจะเป็นอะไรไป” หลีฟางประกาศโดยปราศจากความกลัวใดๆ เพราะเขารู้ว่า สำนักมังกรทมิฬรู้ว่าตระกูลหยุนเป็นคนฆ่า ม่าหยุนและพรรคพวก สักวันพวกเขาอาจจะมาแก้แค้นให้กับพวกที่ตายไป เขาไม่จำเป็นต้องญาติดีกับสำนักมังกรทมิฬ ถ้าพวกมันอยากตายก็ให้มันมา เขาจะฆ่าพวกมันให้หมด

 

ชวยมุ้ยพูดอย่างยากลำบาก “ซานเหนียงเจ้าหนีไป หลีฟางอันตรายอย่างมาก อย่าได้เอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่” เขารู้ว่าถ้าหลีฟางอยากจะฆ่าซานเหนียงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาเลย

 

ซานเหนียงยิ้ม นางพยายามทำหน้านิ่งสงบ และนางพูดอย่างยั่วยวน “น้องชายหลี เจ้ามีความปรารถนาสิ่งใดหรือไม่ ขอให้เจ้าบอกข้ามาได้เลยแล้วข้าจะยอมทำตามที่เจ้าขอทุกอย่าง” นางพยายามฝืนยิ้ม ที่นางออกมานางแค่ต้องการสร้างหนี้บุญคุณให้กับชวยมุ้ย และนางคิดว่าหลีฟางคงไม่กล้าทำอะไรนางหรอก

 

หลีฟางยิ้มและมองไปที่เรือนร่างของ ซานเหนียง นี่ทำให้ซานเหนียงรู้สึกขยะแขยงหลีฟางอย่างมาก บุรุษชอบมองนางด้วยสายตาแบบนี้ทุกคนเลย

 

หลีฟางยิ้ม “ข้าต้องการสมุนไพรระดับตัดสวรรค์ 1000 ต้น” นี่ทำให้สองพี่น้องหงุดหงิดอย่างมาก หลีฟางชาติที่แล้วเขาต้องเป็นโจรอย่างแน่นอน

 

ซานเหนียงและชวยมุ้ยตกตะลึง ซานเหนียงพยายามพูดอย่างนุ่มนวลซึ่งนี่ขัดกับนิสัยของนางอย่างมาก “น้องชายหลี นี่มันไม่มากไปหน่อยรึ”

 

หลีฟางยิ้ม “ไม่มากหรอก เพราะนี่คิดรวมค่าไถ่ชีวิตของเจ้าไปด้วยแล้ว” จากนั้นหลีฟางก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว “อักกก” ตอนนี้เขาคว้าลำคอของซานเหนียงไว้

 

ตอนนี้ใบหน้าของซานเหนียงบิดเบี้ยว นางหายใจอย่างยากลำบาก ตอนนี้นางรู้สึกเหมือนร่างกายของนางถูกผนึกนางรู้สึกไร้กำลัง ไม่สามารถดิ้นให้หลุดจากฝ่ามือของหลีฟางได้ ตอนนี้นางรู้สึกหวาดกลัวหลีฟางอย่างมาก นี่เป็นครั้งแรกที่นางตกอยู่ภายใต้สถานการณ์ที่เลวร้าย นางไม่คิดว่าหลีฟางจะกล้าลงมือกับนาง

 

หลีฟางยิ้ม “ถ้าข้าฆ่าเจ้าทั้งสองที่นี่ จะมีใครรู้หรือไม่”

 

ประพันธ์โดย L

อ่านต่อกลุ่มเฟสถึงตอนที่ 354 แล้ว https://www.facebook.com/groups/158725318008139/