0 Views

ณ โรงเตี๊ยมชานเมือง

“นี่มันเรื่องบ้าบออะไร ตระกูลหยุน กล้าไล่เราออกมา พวกมันกล้าดียังไง โดยเฉพาะเจ้าสารเลวน้อยนั่น มันช่างหยิ่งยโสจริงๆ” ซีชานกล่าวด้วยอารมณ์โกรธ พวกเขาเป็นศิษย์สำนักใหญ่ไม่เคยมีใครกล้าหยาบคายกับพวกเขามาก่อน

“ใช่ศิษย์พี่ เจ้าสารเลวน้อยนั่นเดี๋ยวเราค่อยหาทางคิดบัญชีกับมัน” หมิงซู ก็อารมณ์ไม่ดีเหมือนกัน

“เราควรจะกลับสำนักแล้วเอาความอัปยศครั้งนี้ไปลงที่รุ่นเยาว์ตระกูลหยุนดีกว่า พวกมันจะได้รู้สำนึกบ้างว่าถ้าทำให้พวกเราโกรธจะเป็นอย่างไร” ซีชานกล่าวด้วยใบหน้าน่าเกลียด

“ใช่ เราไม่ได้กลับสำนักมาหลายสิบปีละ ข้าก็คิดถึงสำนัก” แต่ใบหน้าพวกเขานั้นหดหู่ยิ่งกว่าเดิมเพราะที่สำนักคงไม่มีใครคิดถึงพวกเขา พวกเขาเป็นแค่ศิษย์นอก คงไม่มีใครคิดจดจำพวกเขาได้

ในอดีต พวกเขาโดนกลั่นแกล้ง พวกเขาเลยตัดสินใจขอออกมาศึกษาภายนอก และ พวกเขาได้มาเจอกับผู้อาวุโส 2 ตระกูลหยุน เขาเสนอให้พวกเราไปเป็นที่ปรึกษาเต๋าปรุงยาของตระกูล นี่ทำให้พวกเขาไม่ต้องเร่ร่อน อยู่อย่างสุขสบายมาหลายปี พวกเขาถูกคำเยินยอ จากคนในตระกูลและให้ความเคารพ นี่ทำให้พวกเขากลายเป็นคนหยิ่งยโสและเอาแต่ใจ

“วันพรุ่งนี้เราจะเดินทางกลับสำนักกัน” ซีชานกล่าว

เช้าวันถัดมา

ซีชานและหมิงซู เช่ารถม้าแล้วออกเดินทาง พอพวกเขาเดินทางออกนอกเมืองไปได้สัก 10 กิโลเมตร รถม้าก็หยุด

ซีชาน ตะโกนถามด้วยอารมณ์หงุดหงิด “เจ้าหยุดรถทำไม”

หมิงซูยื่นหน้าออกมาจากรถม้า มองเห็นชายชุดขาดหน้าตาดี เขาจำได้ทันที “เจ้าเด็กสารเลวหลี ” จากนั้นเขามองไปรอบๆ ว่ามีคนอื่นมาด้วยหรือเปล่า และพบว่าไม่มีพวกเขาจึงลงจากรถม้า และเห็นคนขับรถม้าสลบอยู่

“ศิษย์พี่มาดูนี่สิเราเจอใคร เจ้าสารเลว เจ้ามาดักรอฆ่า พวกข้างั้นรึ ” พวกเขาหัวเราะ

หลีฟางฉีกยิ้ม “ไงแขกดอย ช่างเดาได้เก่งจริงๆ เหมือนพวกเจ้าจะรู้ชะตาชีวิตของพวกเจ้าแล้ว”

ซีชานและหมิงซูระเบิดเสียงหัวเราะ “เจ้าเป็นแค่มดปลวกจะมาฆ่า พวกข้าสองคน เอาจริงดิ แล้วแขกดอยมันคืออะไร พวกข้าไม่เคยได้ยิน”

“พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องรู้มากหรอก คนตายไม่จำเป็นต้องรับรู้อะไร” ตอนนี้รอยยิ้มของหลีฟางดูน่ากลัวอย่างมาก และ พวกเขาสามารถรู้สึกถึงกลิ่นอายความตาย

“เจ้าเด็กสารเลว เดี๋ยวข้าจะทรมานเจ้าจนกว่าจะพูดมันออกมา แล้วเจ้าจะรู้ว่าตายดีกว่าอยู่” ตอนนี้ใบหน้าของพวกเขาดูน่ากลัวอย่างมาก

แต่ใบหน้าของหลีฟางน่ากลัวกว่าเยอะ ประตูวิญญาณ จงเปิด กระบี่ห้าเล่ม บินออกมาจากประตูวิญญาณ กระบี่ทั้งห้าเล่มเห็นได้ชัดว่าเป็นสมบัติระดับไม่ต่ำกว่าตัดสวรรค์ แต่พวกเขาหารู้ไม่ว่ามันเป็นระดับเทพที่แท้จริงทั้งหมด ตอนนี้กลิ่นอายของดาบทำให้พวกเขารู้สึกกลัวขึ้นมาแล้วพวกเขามีระดับบ่มเพาะแค่ จิตวิญญาณปฐพีขั้น 5 เมื่อเจอพลังอำนาจของกระบี่กดดันทำให้พวกเขารู้ว่าต้องใช้ทุกอย่างที่เขามีสู้ไม่เช่นนั้นพวกเขาต้องตายอย่างแน่นอน

หลีฟางอัดลมปราณไปที่กระบี่ทั้งห้า กระบี่เรืองแสงสีแดงเลือด เขาชี้นิ้วไปที่ ซีซานและหมิงซู กระบี่ทั้งห้าพุ่งไปด้วยความเร็วสูง

พวกเขาไม่เคยได้ต่อสู้แบบเอาเป็นเอาตายมาก่อนพวกเขาขาดประสบการณ์ต่อสู้จริงมาก่อน พวกเขารีบเปิดประตูวิญญาณเสื้อเกราะและดาบระดับ ปฐพีขั้นสูง และเปิดใช้ทักษะปราการกระดองเต่า มีภาพมายากระดองเต่าขนาดใหญ่ห่อหุ้มป้องกันพวกเขาอยู่ นี่เป็นทักษะป้องกันชั้นยอดของสำนักมังกรคู่

พวกเขาหัวเราะ “ฮาๆ เจ้าไม่มีวันทำลายปราการ……..” พวกเขาพูดไม่ทันจบ

“ตูม” กระบี่ทั้งห้าปักทะลุกระดองเต่ามาหยุดอยู่ด้านหน้าของพวกเขาทั้งสองห่างจากพวกเขา 1 เมตร นี่ทำให้พวกเขาถอยไปหลายสิบเมตรกว่าจะหยุดได้ “เจ้าไม่สามารถทำลายปราการกระดองเต่าของพวกข้าได้หรอก” ฮาๆ ถึงแม้พวกเขาจะหัวเราะแต่พวกเขารวมพลังกันแล้วยังถอยหลังถึง 10 เมตร นี่ทำให้พวกเขาตกตะลึงอย่างมาก และพวกเขาสามารถรับรู้ได้ถึงน้ำหนักของกระบี่ทั้งห้า รวมกัน 5000 กิโล ถ้าไม่มีกระดองเต่ารับน้ำหนักไว้ล่ะก็ พวกเขาคงตายในหนึ่งกระบวนท่า

แต่หลีฟางไม่รอให้พวกเขาพักหายใจ เขาน้้นไม่สามารถต่อสู้ยืดเยื้อได้ เพราะพลังบ่มเพาะของเขานั้นอ่อนแอเกินไป ทักษะหมื่นกระบี่นั้นใช้พลังลมปราณจำนวนมาก จากนั้นเขาใช้ทักษะ หมื่นกระบี่จำแลง สร้างกระบี่จำแลงนับร้อย โจมตีอย่างต่อเนื่อง

“ตูม ตูม ตูม” กระดองเต่าเริ่มมีรอยร้าวเรื่อยๆ พลังลมปราณของพวกเขาเริ่มอ่อนแอลง พวกเขาเริ่มหน้าซีด และพวกเขารู้ว่าความตายอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว กระบี่ทั้งห้าเล่มเริ่มที่จะเจาะทะลวงเข้ามาใกล้พวกเขามากขึ้น ซีชางรีบเอ่ย”ถ้าเจ้ากล้าฆ่าข้า สำนักไม่ปล่อยเจ้าและตระกูลหยุนไว้แน่” ถึงตอนนี้พวกเขาต้องเอาสำนักมาข่มขู่หลีฟาง

หลีฟางยิ้มกว้าง”พวกเจ้าคิดว่าสำนักจะสนใจพวกเจ้ารึ จะมีใครตามหาพวกเจ้าเมื่อพวกเจ้าหายตัวไป” เขาหยุดและทำหน้าเสียดาย ” แต่ถ้าสำนักมังกรคู่อยากจะมีส่วนในเรื่องนี้ สำนักมังกรคู่ก็คงต้องถึงจุดจบแล้วล่ะ”

“ตูม” กระดองเต่าใกล้จะถูกทำลายเต็มทีแล้ว พวกเขารีบเรียกโล่ออกมา แล้วเอ่ยด้วยใบหน้าซีดเซียว “นายน้อยหลีโปรดเมตตาด้วย พวกเราผิดไปแล้ว” ตอนนี้พวกเขาเสียใจที่ทำตัวยโสแล้วเดินออกมาจากตระกูลหยุน พวกเขาอยู่อย่างสุขสบาย แต่พวกเขาก็ทิ้งพวกมันและพาตัวเองมาสู่ความตาย

“ตูม” กระดองเต่าแตกกระจายหายไป หลีฟางยิ้มแล้วกล่าว “ลาก่อน แขกดอย” กระบี่ สามเล่มปักทะลุร่างของ ซีชาน อีก สองเล่น ทะลุร่างของ หมิงซาน พวกเขาตายไปพร้อมกับความสงสัย แขกดอย คืออะไร

ประพันธ์โดย L

ในกลุ่มถึงตอนที่ 33 แล้ว FB: https://www.facebook.com/groups/158725318008139/