0 Views

ตอนนี้เพลิง ทั้ง 5 ดวง โคจรมารวมกันตรงกลาง กลายเป็นเปลวเพลิงขนาดใหญ่ สูง 10 เมตร เปลวไฟดูร้อน​แรงอย่างมาก  เผาผลาญราชามังกรเหล็กอย่างโหดเหี้ยม “โฮกกกกกกกก” ราชามังกรเหล็ก​กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด มันกำลังถูกเปลวเพลิงเผาผลาญ​ การกลั่นนี้ไม่ได้กลั่นแค่ร่างกายของมันเท่านั้น แม้แต่จิตวิญญาณของมันก็ถูกกลั่นด้วย นี่​สร้างความทุกข์​ทรมานให้กับมันอย่างมาก เสวียฉาน กลั่นราชามังกรเหล็กทั้งเป็น

 

มังกรที่อยู่รอบๆ ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของราชามังกรเหล็ก พวกมันรีบหนีออกห่างจาก หุบเขาเกล็ดมังกรทันที ตอนนี้ในระยะ 3 กม. ไม่มีมังกรอยู่แถวนั้นเลย

 

ตระกูลหยุนและตระกูลเชีย ต่างมองดูราชามังกรเหล็กด้วยความสมเพช จากนั้นพวกเขาก็ไม่มองมันอีกต่อไป พวกเขาแยกย้ายกันไปเก็บกวาดซากมังกรเหล็ก

 

ตระกูลหยุน และ ตระกูลเชีย ช่วยกันทำงานอย่างแข็งขัน ตระกูลเชียเป็นตระกูลสูงส่งแต่พวกเขากลับไม่แสดงอาการหยิ่งยโสใส่ตระกูลหยุนเลย พวกเขาต่างปฏิบัติต่อ​กันอย่างดี ตอนนี้พวกเขาเป็นสหายกันแล้ว

 

ภายในกระโจม หลีฟาง นอนอยู่บนเตียง​ไม้ที่ตระกูลหยุนประกอบไว้​ โดยมี สี่สาว นั่งอยู่ข้างๆ เขา ใบหน้าของพวกนางประดับไปด้วยความห่วงใย ตอนนี้บาดแผลของหลีฟางกำลังค่อยๆ สมานตัวอย่างช้าๆ

 

เชียเยว่หวิน เอ่ยถามด้วยความเป็นกังวล “อีกนานไหมกว่าเขาจะฟื้น” ชูหลิงก็เป็นกังวลเช่นกัน นางจึงมองมาที่หยุนรี้ ด้วยสายตาคาดหวัง

 

หยุนรี้มองหลีฟางด้วยใบหน้าเจ็บปวด “ไม่นานหรอก เขาแค่ใช้พลังจิตวิญญาณเกินขอบเขตของตัวเองไปเท่านั้น” ถึงแม้ว่านางจะรู้ว่าหลีฟางไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่นางก็ยังอดเป็นห่วงหลีฟางไม่ได้ นางไม่อยากให้เขาได้รับบาดเจ็บเลยจริงๆ

 

ชูหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด “เป็นเช่นนี้นี่​เอง แล้วมันจะมีผลกระทบกับจิตวิญญาณของเขาหรือไม่” นางเป็นห่วงเขามากๆ การใช้พลังจิตวิญญาณเกินขอบเขตทำให้จิตวิญญาณได้รับบาดเจ็บ แต่จิตวิญญาณของหลีฟางไม่ได้รับผลนี้เพราะจิตวิญญาณของเขาอยู่ในระดับเทพที่แท้จริง เขาแค่ใช้พลังเกินขอบเขตที่กายาของเขาจะรับไหวเท่านั้น

 

หลานเสวียชิงมองหลีฟางอย่างอ่อนโยน “นายน้อยเคยเป็นแบบนี้มาครั้งหนึ่งแล้วตอนที่เข้าช่วยข้า จากนั้นไม่นานเขาก็หายดีเหมือนเดิม” หลานเสวียชิงนั่งมองหลีฟางด้วยสายตาที่อ่อนโยนอย่างมาก นางนึกถึง​ตอนที่หลีฟางช่วยนาง ตอนนั้นนางรู้สึกซาบซึ้งใจ​มากที่หลีฟางช่วยเหลือ​นางทั้งๆ ที่ยัง​ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน นั่นทำให้นางรู้ว่านอกจากพ่อของนางแล้ว ก็ยังมีผู้ชายดีๆ อยู่ในโลกนี้อีกคน นั่น​ทำให้นางรู้สึกอยากจะลองรักใครสักคนขึ้นมา นางจึงเลือกที่จะติดตามหลีฟาง ยิ่งนางติดตามเขานานเท่าไหร่ นางก็ยิ่งรู้ว่าเขาเป็นคนที่มีจิตใจอ่อนโยนและใจดีกับคนของตนมากเท่านั้น​ นี่​ทำให้นางยิ่งรู้สึกชอบเขามากขึ้นเรื่อยๆ

 

เชียเยว่หวินและชูหลิง รู้สึกคลายกังวลขึ้นมาเล็กน้อย

 

หลังจากผ่านไป 3 ชั่วยาม บาดแผลของหลีฟางก็​สมานตัวจนหายสนิท นี่​ทำให้สี่สาวดีใจอย่างมาก ตอนนี้ท้องฟ้ามืดลงแล้ว ที่บริเวณหุบเขาเกล็ดมังกรยังคงสว่างไสวราวกับกลางวัน แสงสว่างนี้มาจากเปลวเพลิงที่เสวียฉานกำลังกลั่นราชามังกรเหล็ก ตอนนี้ราชามังกรเหล็กหมดสิ้น​ลมหายใจ​ไปเรียบร้อยแล้ว

 

เชียเยว่หวิน ยิ้ม “บาดแผลของเขาสมานตัวหมดแล้ว ดียิ่งนัก” นางรู้สึกดีใจอย่างมาก

 

หยุนรี้เอ่ยด้วยใบหน้าแดงก่ำ “ศิษย์พี่ชู เจ้าหญิงเชียเยว่หวิน พวกท่านออกไปรอข้างนอกก่อน ข้าและหลานเสวียชิง จะทำความสะอาด​ร่างกายของนายน้อย” ชูหลิง และ เชียเยว่หวิน รู้สึกถึงใบหน้าที่ร้อนผ่าว​ของพวกนาง​

 

ชูหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ให้ข้าช่วยพวกเจ้าได้หรือไม่” นางรู้สึกเขินอายอย่างมาก

 

หลานเสวียชิงยิ้ม “ได้สิ” นี่ทำให้ชูหลิงรู้สึกดีใจ แต่นางไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนทำให้นางรู้สึกกระดากอายอย่างมาก

 

เชียเยว่หวิน ก้มหน้าของนาง แล้วนางกลับหลังหันเตรียมจะก้าวเดินออกจากกระโจม แต่แล้วนางก็หยุดแล้วหันกลับ​มา แล้วก็หันกลับไป นางรู้สึก​ลังเลมาก นางไม่รู้ว่านางควรจะออกไปหรือควรจะอยู่ช่วยดี

 

ชูหลิงเห็นอาการของเชียเยว่หวิน นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เสี่ยวเยว่ ดูเหมือนเจ้าอยากจะช่วยพวกข้านะ”

 

เชียเยว่หวิน รู้สึกเขินอายอย่างมาก “ข้า ข้า” นางไม่รู้จะพูดอย่างไรดี นางกำลังถกเถียงกับตัวเองอยู่ นางกำลังหาเหตุผลว่าทำไมนางถึงต้องอยู่ช่วย

 

หลานเสวียชิงยิ้ม “เจ้าหญิงเชียเยว่หวิน ถ้าท่านอยากจะช่วยก็รับผ้านี้ไปแล้วเช็ดคราบเลือดให้กับนายน้อย” หลานเสวียชิงยื่นผ้าให้กับเชียเยว่หวิน เชียเยว่หวินไม่พูดอะไรเดินมารับผ้าไปด้วยใบหน้าแดงก่ำ

 

หยุนรี้ถอดเสื้อของหลีฟาง นางทำอย่างชำนาญเพราะนางเคยทำแบบนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง

 

หลังจากหลีฟางถูกถอดเสื้อออก ทำให้ชูหลิงและเชียเยว่หวิน ก้มหน้าลงด้วบใบแดงก่ำพวกนางรู้สึกว่าใบหน้าของพวกนางร้อนผ่าว​

 

หลานเสวียชิง ยิ้ม “เช็ดแขนของนายน้อยก่อน”

 

ชูหลิงเลือกแขนซ้าย เชียเยว่หวินเลือกแขนชวา หยุนรี้เป็นพี่เลี้ยงของชูหลิง หลานเสวียชิงเป็นพี่เลี้ยงของเชียเยว่หวิน พวกนางต้องคอยระวังไม่เช่นนั้นหลีฟางอาจจะบาดเจ็บได้เพราะพวกนางเคยทำมาก่อน ตอนนั้นพวกนางทำแขนของหลีฟางหลุดมือหลายรอบ

 

โชคดีที่บริเวณหุบเขาเกล็ดมังกรอุดมสมบูรณ์​อย่างมาก มีลำธาร​อยู่ภายใน​หุบเขานี้ด้วย หยุนโซได้สั่งให้ศิษย์ไปเอาน้ำมาให้สี่สาวเรียบร้อยแล้ว หยุนโซรู้งานอย่างมาก

 

ชูหลิงกลั้น​ใจยื่นมือไปจับแขนหลีฟางขึ้น​มา นี่เป็นครั้งแรกที่นางจับแขนหลีฟางด้วย​ความตั้งใจ​ นางเพิ่งจะรู้จักหลีฟางได้ไม่นาน จึงยังไม่คุ้นเคยกับหลีฟาง เมื่อนางสัมผัสกับข้อมือของหลีฟางทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกไฟช็อต นางจึงชักมือกลับ จากนั้นนางก็กลั้นใจแล้วลองใหม่อีกครั้ง และแล้วนางก็ทำสำเร็จ นางยิ้มอย่างดีใจ ผิวของหลีฟางนุ่มนวลมาก หยุนรี้ยิ้มให้ชูหลิง และช่วยประคองแขนให้ ชูหลิงค่อยๆ เช็ดรอยเลือดให้หลีฟางอย่างช้าๆ ตามคำแนะนำของหยุนรี้

 

ทางด้านของเชียเยว่หวิน นางยังเงอะงะอยู่ นางไม่เคยสัมผัสชายใดมาก่อน หลานเสวียชิงยิ้ม และเอ่ยกระตุ้นเชียเยว่หวิน “เจ้าหญิงเชียเยว่หวิน ท่านทำได้หรือไม่”

 

เชียเยว่หวิฝืนยิ้ม “ข้า ข้า ข้าทำได้” จากนั้นนางก็หลับตาแล้วยื่นมือไปสัมผัสกับแขนของหลีฟางอย่างหวาดกลัว เมื่อนางสัมผัสโดน นางก็รู้สึกเหมือนสัมผัสแขนของตัวเอง แขนของหลีฟางนุ่มนิ่มอย่างมาก นางบีบแขนของหลีฟางเบาๆ และลูบไล้​แขนของหลีฟาง มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย ตอนนี้แขนของหลีฟางเป็นของเล่นของนางไปแล้ว นางกำลังเพลิดเพลิน หลานเสวียชิงจึง “อะแฮ่ม” ทำให้เชียเยว่หวิน ลืมตาขึ้น “ข้าข้อโทษ แขนของเขานิ่มมาก”

 

หลานเสวียชิงยิ้ม “ใช่​ แขนของนายน้อยนิ่มอย่างมาก” หลานเสวียชิง ยังรู้สึกอดใจไม่ใหวเช่นกัน จากนั้นเชียเยว่หวิน ก็เริ่มทำความสะอาดแขนของหลีฟางตามคำแนะนำของหลานเสวียชิง

 

จากนั้นสี่สาวก็ช่วยกันทำความสะอาดร่างกายท่อนบนของ หลีฟางอย่างนุ่มนวล

 

เมื่อทำความสะอาดเสร็จ พวกนางต่างก็มองหน้ากันด้วยใบหน้าแดงก่ำ ช่วงล่างเป็นสิ่งที่พวกนางลำบากใจมากที่สุด แม้แต่หยุนรี้และหลานเสวียชิงก็ตาม พวกนางยังไม่เคยทำไปถึงจุดนี้เลย

 

แต่สี่สาวรู้ดีว่านี่คือหน้าที่ของพวกนาง ถ้าพวกนางจะเป็นผู้หญิงของหลีฟาง

 

หลานเสวียชิงพูดด้วยน้ำเสียงเบา “ต่อไปพวกเราจะต้องทำความสะอาดช่วงล่างของนายน้อยแล้ว”

 

เชียเยว่หวินก้มหน้าด้วยใบหน้าแดงก่ำ นางไม่กล้าสบตากับใคร นางถามตัวเองว่า นางกำลังทำอะไรอยู่ อะไรผลักดันนางให้มาถึงจุดนี้ได้ นางรู้สึกเขินอายและสับสนอย่างมาก

 

ชูหลิง กำหมัดแน่น “ข้า ข้า ข้าพร้อมแล้ว” นางพยายามเก็บซ่อน​ความหวาดกลัว

 

หยุนรี้กลั้นใจเอื้อมมือไปถอดกางเกงของหลีฟาง นางรู้สึกประหม่ามาก

 

ประพันธ์โดย L

อ่านต่อกลุ่มเฟสถึงตอนที่ 296 แล้ว https://www.facebook.com/groups/158725318008139/