0 Views

ในดวงจันทร์ด้านมืด มีวิหารใหญ่ที่เก่าแก่มีอายุหลายล้านปี ดวงจันทร์นี้เป็นบริวารของ ดาวมังกรพิโรธ
ด้านในห้องโถงมีคน5คนพูดคุยกัน 1คนถูกขังอยู่ด้านในโดยสมบัติกำแพงแห่งพระเจ้าและอีก 4 คนอยู่ด้านนอกกำแพงและ บรรยากาศตึงเครียดมาก ด้านในของห้องโถงมีผนึกขนาดใหญ่มันเป็นผนึกปีศาจอมตะ

หลีฟาง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็น “จักรพรรดิอยากให้ข้าตาย?” จากนั้นเขาก็หัวเราะ

รู่เฟิง พูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำถ้าจักรพรรดิอยากให้แกตายแกก็ต้องตาย ” เขาหัวเราะแล้วเอ่ยต่อ ” ข้าล่ะสมเพชแกจริงๆ เป็นแค่มนุษย์แล้วทำตัวเหมือนเป็นเทพที่แท้จริงอย่างพวกเรา เจ้าเป็นได้แค่แมลงในสายตาพวกข้า”

หลีฟาง พูดด้วยน้ำเสียงมีความสุข เขาประกาศ “ดาวราชันหักหลังข้า นับจากนี้ไปคำสาบานที่มีต่อดาวราชันข้าขอยกเลิก และข้าจะเป็นอิสระจากหน้าที่ผู้พิทักษ์ “เขาหัวเราะแล้วเอ่ย”จักรพรรดิคิดว่าข้าจะแย่งบัลลังก์จากเขา เขามันโง่หาเรื่องใส่ตัว ข้านั้นจะไปทำเรื่องแบบนั้นกับเพื่อนรักได้อย่างไร แต่ข้าต้องขอบคุณที่เขาช่วยให้ข้าเป็นอิสระและเมื่อข้ากลับมาเขาจะต้องชดใช้”พูดถึงตอนนี้เขายิ้มอย่างสยดสยอง หลังจากนั้นสัญญาวิญญาณก็ได้หายไปจากส่วนลึกของวิญญาณเขา

รู่ไป๋ พูดด้วยเสียงเสียดาย “เจ้าคือผู้พิทักษ์ดาวราชัน”หลังจากนั้นเขาก็ถอนหายใจยาว ” เฮ้อน่าเสียดาย” ถึงตอนนี้พวกเขานั้นเสียใจเป็นอย่างมากที่โง่เง่า

รู่เฟิง พูดด้วยความกังวล “เจ้านั้นคิดว่าจะรอดไปจากที่นี้ได้หรือ” ถึงแม้ว่าเขาจะคิดว่า หลีฟางไม่น่าจะรอดแต่เขาเป็นคนที่แข็งแกร่งอย่างมากและมีสมบัติมากมาย

หลีฟาง พูดด้วยท่าทางเย้ยหยัน “ถึงแม้ว่าข้านั้นจะต้องจ่ายมหาศาลแต่รับรองข้านั้นไม่ทำให้พวกเจ้านั้นผิดหวังแน่นอน”

หลังจากนั้นปีศาจอมตะก็ออกมาจากผนึกด้านหลังของหลีฟาง

ปีศาจอมตะ พูดด้วยน้ำเสียงดีใจ “ฮาๆๆ ในที่สุดก็มีอาหารอันโอชะมาประเคนถึงที่ ” เสียงนี้ทำให้พวกที่อยู่ด้านนอกนั้นกลัวมาก

หลีฟาง พูดด้วยรอยยิ้ม “เจ้านั้นคิดผิดแล้ว เจ้าจะไม่ได้อะไรเลยและเสียพลังไปเปล่าๆ ที่จะมาจับข้าทำมื้อเย็น”

ปีศาจอมตะ หัวเราะและเผยรอยที่ยิ้มสยดสยอง และพูด”ฮาๆๆ เจ้าพวกสุกร เจ้านั้นมีหน้าที่ตายเพื่อข้า ” มันคิดว่า หลีฟาง ไม่สามารถจะหนีไปไหนได้เพราะถูกสหายหักหลัง พวกเขาเปิดใช้กำแพงแห่งพระเจ้าซึ่งเป็นสมบัติระดับพระเจ้า กักขังเขาไว้ ตัวมันไม่ได้ใส่ใจกับกำแพงนี้เพราะมันไม่ได้ต้องการออกไปไหนมันมีหน้าที่ปกป้องดวงจันทร์ไม่ให้ใครเอาไปจากดาวมังกรพิโรธของมันได้ถ้ามันยังไม่ตาย ซึ่งโลกนั้นมีหลายใบ และมีดวงจันทร์เป็นบริวาร ดวงจันทร์ทำหน้าที่ดูดซับพลังงานดวงอาทิตย์และส่งไปยังโลก ช่วยให้พลังงานสวรรค์ของโลกมีมากขึ้น ถ้าโลกไม่มีดวงจันทร์โลกก็จะถึงคราวดับสูญ ในจักรวาลจึงมีกฎห้ามชิงดวงจันทร์ดั้งเดิมของโลก ดวงจันทร์ดั้งเดิมจะมีผู้พิทักษ์ความแข็งแกร่งอยู่ที่ระดับ เทพแท้จริงขั้นสูงสุด แต่นั่นไม่สำคัญมันมีพลังงานไม่จำกัด ซึ่งทำให้มันเก่งกว่าระดับของมันมาก แต่ก็ยังไม่ไปถึงระดับพระเจ้า

ซีฉาน พูดด้วยเสียงตกใจ “ปีศาจอมตะออกแล้วพวกเราควรรีบไปได้แล้วก่อนที่พลังของกำแพงจะหมดลง แค่นี้เจ้านั่นก็หนีไม่ทันแล้ว”

เวินฟาน พูดด้วยน้ำเสียงสะใจ “ในที่สุดเจ้าก็ตายสักที ข้าล่ะสะใจจริงๆ พวกเราไป” เขามองหลีฟาง และคิดถึงอดีตที่เขาถูกหลีฟางบดบัง เขาเป็นอัจฉริะ แต่เมื่อหลีฟางปากฎตัว ทำให้เขาไม่มีที่ยืน เขาจึงอยากให้หลีฟางตายๆไป

หลังจากพวกนั้นจากไป ปีศาจอมตะ ก็ออกมา ร่างกายของมันนั้นใหญ่โต สูง 10 เมตร และเป็นสีดำ มองเห็นแค่ตาของมันเป็นสีแดง และเขี้ยวสีแดง มันดูน่าสยดสยองมาก มันได้ผนึกตัวเองอยู่กับดวงจันทร์ มันสามารถดึงพลังจากดวงจันทร์มาใช้ได้ พลังงานไม่มีที่สิ้นสุด ไม่ว่ามันจะบาดเจ็บเท่าไหร่ มันก็กลับสภาพเดิมของมันได้ และสามารถเพิ่มพลังโจมตีของมันได้อีก 150%

หลีฟางคิด “แค่ถ่วงเวลาให้กำแพงนั่นหมดพลังลง เขาก็จะสามารถทำลายและหนีไปได้ เขารอเวลาอีก 24 ชั่วโมงเท่านั้น”

ปีศาจอมตะ ไม่สนใจจะคุยกับเขาสักนิด มันต้องการจะกินเขาแล้วก็กลับไปจำศีลต่อ

หลีฟาง ได้เปิดใช้พลังและสมบัติทุกอย่างที่เขามีโดยไม่ออมมือแม้แต่น้อย เพื่อที่จะมีชีวิตรอดนานที่สุด

ปีศาจอมตะ โอ้เจ้านั้นเป็นเพียงมนุษย์แต่สามารถฝึกฝนตัวเองให้กลายเป็นเทพที่แท้จริงได้ ช่างน่าอร่อยจริงๆ

หลีฟาง พูดด้วยความสงบนิ่ง “เจ้าจะไม่ได้กินร่างกายข้าแน่นอน” เขานั้นมีวิธีที่จะหนีไปได้อยู่แล้วแต่เขานั้นต้องจ่ายเป็นจำนวนมาก

ปีศาจอมตะ หัวเราะแล้วเริ่มระดมโจมตีด้วยหมัดยักษ์ของมัน พลังหมัดนั้นยากที่จะต่อต้าน

หลีฟาง เขาได้เปิดใช้ทักษะปราการหมื่นกระบี่ กระบี่นับหมื่นออกมาจากประตูวิญญาณของเขา กระบี่ระดับเทพที่แท้จริงหมื่นเล่มได้ระเบิดพลังและมารวมตัวกันกลายเป็นหนามปราการป้องกันหมัดนี้

หมัดปะทะกับดาบ ดาบนั้นงอโค้งไม่สามารถแทงผ่านผิวหนังของมันไปได้และมันยังทำให้หลีฟางถอยหลังไป 3 เมตรกว่าจะหยุดมันได้

ปีศาจอมตะ ตกใจและเอ่ย “เจ้าฝึกวิชาหมื่นกระบี่จำแลง สุดยอดวิชาของเทพเจ้าหมื่นกระบี่จำแลง มันหายสาบสูญไปนานมากแล้ว ถึงว่าเจ้าพวกเทพที่แท้จริงถึงได้เกรงกลัวเจ้านัก ฮาๆ”

ปีศาจอมตะ ทำหน้าแปลกใจและเอ่ยต่อ “จากที่ข้าเคยได้ยินมา มันเป็นแค่พลังงานกระบี่ ไม่ใช่กระบี่จริงออกมาสู้ แต่ของเจ้านั้นเป็นกระบี่จริงทุกเล่มเลยช่างผิดจากที่ข้าเคยได้ยินมา แล้วเจ้ายกกระบี่ทั้งหนึ่งหมื่นขึ้นได้อย่างไร”

หลีฟาง เอ่ยด้วยความภาคภูมิใจ “นี้ไม่ใช่วิชาหมื่นกระบี่จำแลง แต่เป็นวิชาหมื่นกระบี่ ที่ข้าดัดแปลงและคิดค้นมาจากหมื่นกระบี่จำแลง ”

จากนั้น หลีฟาง ก็ได้สู้อย่างเอาเป็นเอาตายกับปีศาจอมตะ ไม่ว่าจะโจมตีไปเท่าไหร่ปีศาจอมตะ ก็ฟื้นฟู กลับมาเหมือนเดิม

การต่อสู้ผ่านไป 23ชม. แล้ว หลีฟาง หมดพลัง เขาได้เปิดใช้ทุกอย่างจนไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะสู้ อีกเพียงแค่นิดเดียวเขาก็จะรอดไปได้แล้ว

ปีศาจอมตะ พูดด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัว “ช่างน่าเหลือเชื่อที่เจ้ามีทักษะและสมบัติที่ดีมากมาย ข้านั้นดึงพลังจากดวงจันทร์มาใช้ 1 ใน 10 ส่วนเลย ” ปีศาจเลียริมฝีปากแล้วเอ่ยต่อ “มาเป็นอาหารของข้าซะดีๆ เจ้าไม่สามารถดิ้นรนหนีไปไหนได้แล้ว ฮาๆๆ”

หลีฟาง ทำหน้าเสียดายแล้วเอ่ย “สุดท้ายข้าก็ไม่สามารถออกไปทั้งเป็นๆได้สินะ แต่ข้านั้นคงทำให้เจ้าต้องผิดหวังแล้ว จงเปิดประตูมิติแห่งวิญญาณ”

หลังจากปีศาจได้ยินคำว่า “จงเปิดประตูมิติแห่งวิญญาณ” มันเข้าใจทันทีเลยว่ามันอดกินอาหารอันโอชะซะแล้ว เพราะ หลีฟาง ได้บูชายัญร่างกายของเขาเพื่อเปิดประตูมิติ ให้หนีออกไปจากที่นี่ได้ เป็นไพ่ตายของเขา ที่เขาบอกว่ามันจะไม่ได้กินเขาเป็นจริงมาตลอด

ร่างกายของ หลีฟาง เริ่มที่จะถูกเผาไหม้จนเหลือแต่วิญญาณ ควันไฟรวมกันกลายเป็นประตูมิติ และวิญญาณของเขาได้เข้าไปในประตูมิติ เขาได้ตั้งให้ไปยังดาวมังกรพิโรธ
เรียบเรียงและประพันโดย L