0 Views

หลังจาก หยุนรี้และหลานเสวียชิง จากไป “ประตูอสูรมาร น่าสนใจอย่างมาก สงสัยข้าต้องหาโอกาสไปเยือนบ้าง” ไม่นานหยุนรี้ก็เข้ามา

หลีฟาง ยิ้มให้นาง “เจ้าเก่งมาก ทำให้กายาไปถึงขั้น 3 ได้ภายในเวลาแค่เดือนกว่า ”

หยุนรี้ หน้าแดง “เป็นเพราะนายน้อยชอบทำให้ข้าโมโห”

หลีฟางยิ้ม “งั้นข้าจะให้รางวัลเจ้าเป็นกระบี่วิหคเพลิงระดับเทพที่แท้จริง จากนี้เจ้าต้องแข็งแกร่งให้มากขึ้น เมื่อข้าเปิดสำนักราชันหมื่นกระบี่เมื่อไหร่ จะต้องมีปัญหาตามมาแน่นอน” เขารู้ว่าถ้าเขาได้พื้นที่หุบเขากุหลาบจะต้องมีคนอยากได้มันแน่นอน ก่อนที่เขาจะไปที่นั่นเขาต้องมีกองกำลังที่แข็งแกร่งเสียก่อนไม่งั้นเขาจะรักษามันไว้ไม่ได้

กระบี่วิหคเพลิงบินออกมาจากประตูวิญญาณ ตัวกระบี่มีสีแดงเพลิง ยาว 150 ซม. กว้าง 5 ซม. “กี้” มีเสียงร้องของวิหคเพลิงทรงพลังอย่างมาก ถึงแม้ว่าวิหคเพลิงตัวนี้จะไม่ได้เป็นพญาวิหคเพลิง แต่มันก็ทรงพลังอย่างมากเพราะต้นกำเนิดของมันมาจาก ประตูตะวันอมตะ เขาได้มันพร้อมกับคัมภีร์ ตะวันอมตะ ซึ่งเป็นคัมภีร์ระดับพระเจ้าขั้นสูง กระบี่วิหคเพลิงบินไปอยู่ตรงหน้าหยุนรี้ จากนั้นหลีฟางก็ตัดการเชื่อมต่อกับกระบี่วิหคเพลิง

หยุนรี้คว้าจับกระบี่วิหคเพลิงรับรู้ได้ถึงพลังเพลิงที่ร้อนแรง “ทรงพลังอย่างมาก” จากนั้นนางก็หยดเลือดร่ายอาคมเชื่อมต่อกับกระบี่วิหคเพลิง นางกอดมันอย่างมีความสุข ตอนนี้นางเหมือนเด็กได้ตุ๊กตา นางนั่งลูบคลำไม่หยุด

หยุนรี้ยิ้มอย่างมีความสุข “ขอบคุณนายน้อยมากข้าจะเก็บรักษามันเป็นอย่างดี” นางดีใจมากเพราะเป็นกระบี่ที่หลีฟางมอบให้นางเป็นของขวัญ

หลีฟางยิ้มและกล่าวหยอกล้อนาง “กระบี่นี้เหมาะกับเจ้ามาก อย่าเอาแต่ห่วงเล่นตั้งใจฝึกล่ะ”

หยุนรี้ หน้ามุ่ย “ข้าไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะที่จะห่วงเล่น ท่านนี่กวนประสาทข้าได้ตลอดจริงๆ” จากนั้นนางก็หัวเราะเพราะนางรู้ว่าหลีฟางแค่หยอกล้อนาง

หลีฟางกล่าว “นี่เป็นคัมภีร์ระดับเทพสงคราม เอาไปให้ครอบครัวเจ้าฝึก” เขาเกือบลืมไปเลยว่าต้องเอาคัมภีร์ระดับเทพสงครามให้ หยุนฉี

หยุนรี้ยิ้มร่าเริง “ขอบคุณนายน้อย ข้าจะรีบเอาไปให้ท่านพ่อ พวกเขาจะต้องดีใจมากแน่ๆ” จากนั้นนางก็รีบเอาคัมภีร์ไปให้ หยุนฉี

หลังจาก หลานเสวียชิงกลับไป นางก็มาเที่ยวที่ตระกูล หยุน ทุกๆ 7 วันและหนักเข้านางก็มาทุก 3 วัน หลีฟาง หยุนรี้ หลานเสวียชิง คุยกันบ้าง ปรุงยาบ้าง บ่มเพาะบ้าง บรรยากาศกลายเป็นอบอุ่นมีแต่เสียงหัวเราะ บ้านของหลีฟางกลายเป็นมีชีวิตชีวาอย่างมาก

เวลานั้นผ่านไปไวเหมือนโกหก ตอนนี้เหลืออีก 5 วันประตูมังกรจะเปิด และวันนี้หลานเสวียชิง ก็มาอีกเช่นเคย

หลานเสวียชิง ยิ้มร่าเริง “นายน้อย พรุ่งนี้ก็ต้องออกเดินทางแล้ว พวกท่านจะไปกันอย่างไร”

หลีฟาง ยิ้ม “ข้ามีพาหนะแล้ว”

หยุนรี้ ถามด้วยความสงสัย “นายน้อยมีพาหนะด้วย ?”

หลีฟาง แกล้งทำหน้าเศร้า “เจ้าไม่เชื่อข้า ข้าเหมือนคนชอบโกหก?”

หลานเสวียชิง รีบกล่าวปลอบ “ข้าเชื่อนายน้อยนะ ” จากนั้นนางหันไปมองหยุนรี้ ทำหน้าจริงจัง “ทำไมเจ้าไม่เชื่อมั่นในนายน้อยของเจ้าเลย” นางต้องการจะแกล้งหยุนรี้

หยุนรี้ รู้สึกผิด “ข้าเชื่อนายน้อยนะ ข้าแค่สงสัยเฉยๆ”

หลานเสวียชิง รีบกล่าวอย่างจริงจัง “สงสัยก็ไม่ได้”

หลีฟางทำหน้าเคร้า “นี่ทำให้ข้ารู้สึกว่าเจ้าไม่เคยเชื่อในตัวข้าเลย”

หยุนรี้ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ “ข้าขอโทษ ข้าเชื่อใจนายน้อยเสมอ อย่าโกรธข้าเลยนะ” และตอนนี้หน้าของนางน่าสงสารมาก

หลานเสวียชิงในที่สุดก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ นี่ทำให้หยุนรี้รู้ตัวว่านางถูกแกล้ง “พวกเจ้าแกล้งข้าอีกแล้ว เดียวนี้เข้าขากันดีจังเลยนะ”

หลีฟางได้แต่ยิ้ม จากนั้นเขาก็มองไปที่หลานเสวียชิง “ข้ามีของขวัญจะมอบให้เจ้า เป็นกระบี่วายุเหมันต์ เหมาะกับเจ้ามาก” จากนั้นกระบี่วายุเหมันต์ ก็บินออกมาจากประตูวิญญาณ เป็นตัวกระบี่สีฟ้าคราม ยาว 180 ซม. กว้าง 5ซม. กลิ่นอายราวกับพายุหิมะถล่มกระจายไปทั่วห้อง นี่เป็นอาวุธระดับ เทพที่แท้จริง มันบินไปหยุดตรงหน้าหลานเสวียชิง จากนั้นหลีฟางก็ตัดการเชื่อมต่อ

หลายเสวียขิงคว้าจับกระบี่วายุเหมันต์นางรู้สึกถึงความหนาวเย็นและลมพายุ นางอุทาน “ทรงพลังเป็นอย่างมาก” จากนั้นนางก็หยดเลือดและร่ายอาคมเชื่อมต่อกระบี่วายุเหมันต์ นางกอดกระบี่อย่างมีความสุข ขอบคุณนายน้อยมากข้าจะเก็บรักษามันไว้เป็นอย่างดี นางกอดกระบี่อยู่นานกว่านางจะเก็บเข้าประตูวิญญาณ นี่เป็นของดูต่างหน้าเมื่อนางคิดถึงหลีฟางนางก็จะเอามันออกมาดู เวลาผ่านไปฟ้าเริ่มมืดได้เวลาเอื้อนเอ่ยอำลา

หลานเสวียชิงกล่าวอย่างยากลำบาก “ข้าคงต้องไปแล้ว”

หลีฟางยิ้ม “เดี๋ยวเราไปเจอกันที่ ประตูมังกร”

หยุนรี้ยิ้ม “ใช่ๆ เดี๋ยวเจ้าก็ได้เจอพวกเราแล้ว”

หลานเสวียชิงยิ้ม “แล้วเจอกันนายน้อยข้าขอตัวก่อน(แต่ข้าไม่ได้เอาหัวใจไปด้วยไปแต่ตัว)” นางอยากจะกอดเขาแต่นางไม่กล้า นางอิจฉาหยุนรี้ที่ได้เจอหลีฟางทุกวัน นางได้แต่รอวันที่หลีฟางจะไปรับนาง ตลอดเวลาที่นางได้คุยกับหลีฟางมาเกือบจะสองเดือนแล้ว ทุกวันมีแต่ความสุขและรอยยิ้ม นี่ทำให้นางอยากจะอยู่กับเขาตลอดไป นางได้แอบสาบานว่านางจะต้องแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุดเท่าที่นางจะทำได้ และนางจะได้หลุดพ้นจากอำนาจตระกูลของนางและมาอยู่ข้างกายหลีฟางตลอดไป

จากนั้นหยุนรี้ก็ออกไปส่งหลานเสวียชิง

ประพันธ์โดย L

กลุ่มฟรีลงถึงตอนที่ 37 แล้วนะครับ

FB : https://www.facebook.com/groups/158725318008139/ <

กลุ่ม VIP ลงถึงตอนที่ 53 แล้ว