0 Views
“ความสามารถของสไปเดอร์แมนไม่ใช่เรอะ!?”
เฉินเฟิงรู้สึกประหลาดใจ
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าความสามารถของยีนนี้เป็นอะไรที่ค่อนข้างโดดเด่นอย่างมากแม้แต่ภายในโลกใบนี้แต่ราคาของมันนั้นทำให้คนทั่วๆไปรู้สึกอยากเป็นบ้าได้เลย เฉินเฟิงมองดูไปที่ยีนอื่นๆด้วยเช่นเดียวกัน ที่นี่นั้นมียีนรูปแบบต่อสู้อยู่นับหมื่นและที่ราคาถูกที่สุดก็ไม่ตำกว่าหมื่นหยวนเข้าไปแล้ว
ส่วนสำหรับที่แพงที่สุดนั้นราคาของมันพุ่งขึ้นไปสูงถึงหลายแสนหยวนและยีนเหล่านั้นต่างก็เป็นยีนที่ได้รับความนิยมอย่างสูงทั้งนั้น
เฉินเฟิงรู้สึกตื่นตาตื่นใจไปกับการเดินเล่นครั้งนี้ของเขาจากนั้นไม่นานเขาก็รีบสงบจิตใจลงอย่างรวดเร็วและเริ่มอ่านกฏการแลกเปลี่ยน-ซื้อขายของชุมชนเสมือนจริงแห่งนี้
ที่แห่งนี้มีหนทางการขายยีนรีเอเจนต์อยู่4ทาง
ทางแรกคือหาคนที่ตั้งรับซื้อด้วยตัวเองเลย
ทางที่สองคือขายให้กับร้านขายยีนที่รับซื้อพวกมัน
ร้านขายยีนเล็กๆเหล่านี้จะมีหุ่นยนต์คอยดูแลจัดการอยู่ ยกตัวอย่างเช่นยีนของหมีป่าจะซื้อในราคา4500หยวนและจะขาย5000หยวน พวกเขาจะทำการค้าในลักษณะเช่นนี้ ความแตกต่างของราคานี้ก็สมเหตุสมผลแล้วสำหรับเหล่าผู้สร้างยีนธรรมดาๆโดยเฉพาะอย่างยิ่งเหล่าผู้คนที่ไม่ค่อยมีเวลาการทำการค้ารูปแบบอัตโนมัติเช่นนี้รวดเร็วและเรียบง่ายอย่างยิ่ง!
ทางที่สามคือไปวางฝากร้านขายยีนภายในชุมชนเสมือนจริงแห่งนี้ขายให้โดยจะมีค่าบริการ5%ต่อวันและสามารถตั้งราคาได้ด้วยตัวเองและไม่ว่าสินค้าจะขายออกหรือไม่ค่าบริการก็จะไม่มีการคืนเป็นอันขาด
ทางที่สี่คือตั้งร้านขายเอง
“ทางแรกดูค่อนข้างยุ่งยากและสิ้นเปลืองเวลาอย่างมากนอกจากนี้ราคาก็ต่ำตมอีกด้วย ทางที่สองก็สูญเสียมากเกินไป ความต้องการในการตั้งร้านอย่างทางที่4ก็สูงอีก ในช่วงแรกๆที่สามารถปล่อยสินค้าได้เพียงเล็กน้อยเราคงไม่อาจขายอะไรออกเป็นแน่”
“คงเลือกได้แต่ทางเลือกที่3แล้วล่ะถ้างั้น”
เฉินเฟิงจัดสินใจวางฝากให้ร้านอื่นๆขายให้
อย่างไรก็ตามจะทำเช่นนี้ได้เขาจำเป็นต้องซื้อเครื่องลำเลียงสิ่งของด้วย
เครื่องลำเลียงสิ่งของ – เป็นมิติใหม่แห่งเทคโนโลยีก็ว่าได้ กล่าวกันว่าผู้ก่อตั้งชุมชนเสมือนจริงอันเป็นตำนานนั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญที่มีความสามารถมิติอันลึกลับ! เขาทำแบบที่ผู้ก่อตั้งบริษัทสายรัดข้อมือเคยทำและใช้ความสามารถของเขาสร้างสิ่งสำหรับลำเลียงสิ่งของออกมา
ตราบใดที่สามารถซื้อเครื่องมือเหล่านี้มาได้ก็จะสามารถเคลื่อนย้ายสินค้าชิ้นเล็กๆมาได้ตามที่ต้องการแต่คนที่ไม่มีปัญญาซื้อเครื่องลำเลียงนั้นก็ทำได้เพียงแค่ใช้บริการคนส่งของเท่านั้น
ราคาของเครื่องลำเลียงนั้นอยู่ที่100000หยวน
เฉินเฟิงซื้อมันมาทันทีเพราะเขาไม่มีเวลาที่จะมาวิ่งรับ-ส่งของทุกๆวัน ในเมื่อเขาตั้งใจจะทำการค้าตลอดเวลาเครื่องลำเลียงก็เป็นสิ่งจำเป็น เฉินเฟิงซื้อเครื่องส่งของมาจากชุมชนเสมือนจริงแห่งนี้และใช้บริการขนส่งแบบด่วนจี๋เพื่อขนส่งสินค้ามาให้เขาสำหรับอย่างอื่นนั้นหลังจากที่ได้เครื่องส่งของมาแล้วค่อยไปซื้อด้วยตัวเองจะสะดวกกว่า
“เรียบร้อย!”
“พักซักหน่อยดีกว่า”
เวลาที่ใช้ในการรอนั้นเฉินเฟิงใช้ไปกับการพักผ่อนจากอาการนอนไม่พอของเขา
เขาโคตรจะเหนื่อยเลย!
เขาหัวปั่นเป็นอย่างมากโดยและไม่ได้พักมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เพียงพริบตาเฉินเฟิงก็จมลงไปในห้วงนิทราของเขาแล้วอย่างไรก็ตามตอนที่เขาตื่นขึ้นมาเขาก็พลันรู้สึกได้ว่าบางอย่างผิดแปลกไป
“อันตราย!”
หลายปีที่ผ่านมาประสาทสัมผัสที่มีต่ออันตรายของเฉินเฟิงนั้นกลายเป็นเฉียบคมอย่างมาก
ฉัวะ!
ภายในร่างกายของเขาคมดาบสายลมเริ่มก่อตัวขึ้นมาภายใต้จิตใต้สำนึกของเขาขณะที่เฉินเฟิงกระโดดขึ้นมา เขาจับจ้องไปในทิศทางที่เขารู้สึกได้ถึงอันตรายและพบกับสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์น่าหวาดหวั่นปรากฏขึ้นมาที่บริเวณด้านนอกหน้าต่างของเขา
กงเล็บที่แหลมคมและดวงตาที่เหมือนดั่งสายฟ้านั้นทำให้ลักษณะของมันดูน่าหวาดกลัวอย่างมาก
“ศัตรูรึ?”
ประกายเย็นเยียบฉายชัดอยู่บนดวงตาของเฉินเฟิง
คมดาบสายลมพร้อม!
ออร่าแห่งความโชคดีพร้อม!
แม้ว่าเจ้าตัวตรงหน้าเขาจะใหญ่โตอย่างมากแต่เฉินเฟิงก็ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวแม้แต่นิด คมดาบสายลมที่ปลดปล่อยออกมาบวกกับออร่าแห่งความโชคดีของเขานั้นสามารถทำให้เขาแสดงพลังที่เหนือกว่าพลังปัจจุบันของเขาออกมาได้มากโขเลยทีเดียว
แต่ในตอนที่เขากำลังจะปล่อยมันออกไปนั่นเองเงาร่างหนึ่งพลันปรากฏขึ้นมาบนเจ้านกตัวใหญ่ยักษ์นั่น
เสื้อผ้าเหล่านั้นที่ดูคุ้นตา…….
สัญลักษณ์นั่นก็ดูคุ้นเคย….
คนผู้นั้นยิ้มออกมาและนำกระเป๋าออกมาวางไว้ที่หน้าต่าง “นายท่านเรานำพัสดุมาส่ง”
สัสเอ้ยไอ้นี่แมร่งเป็นคนส่งของนี่หว่า!
“เข้ามาทางทางเข้าปกติไม่ได้รึไง?”
เฉินเฟิงถอนหายใจออกมา จะโทษเฉินเฟิงที่ไม่รู้ว่าไอ้นี่เป็นคนส่งของก็ไม่ได้เพราะแม้แต่ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมนั้นคนส่งของก็มักจะเดินเข้ามาทางทางเข้าหลัก ไม่เคยมีใครมาทางหน้าต่างและทำให้ลูกค้าหวาดกลัวอย่างนี้มาก่อนเลย!
“เราตะโกนมาจะครึ่งวันแล้วแต่ก็ไม่มีใครขานรับนี่ครับ” คนส่งของหัวเราะคิกคัก “เพราะงั้นเมื่อเราเห็นหน้าต่างเปิดอยู่เราจึงขึ้นมาดูเท่านั้นเอง”
เฉินเฟิงถอนหายใจอย่างยอมรับ
“กู้ – ”
นกยักษ์บินทะยานออกไป
คนส่งของที่ขี่อยู่บนหลังของนกยักก็บินจากออกไปไกลอย่างรวดเร็ว
“นกทะยานเมฆา”
เฉินเฟิงหรี่ตาลง
นั่นเป็นความสามารถของยีนนกทายานเมฆาระดับF นกทะยานเมฆามีความสามารถในการต่อสู้ทั่วๆไปแต่มีความเร็วที่สูงอย่างมากและคนส่งของส่วนมากก็จะผสานเข้ากับยีนชนิดนี้ นี่เป็นยีนรูปแบบแรงงานที่มีอยู่ทั่วไป
“ช่างเป็นโลกที่ลึกลับยิ่งนัก”
เฉินเฟิงคาดหวังกับโลกที่น่าอัศจรรย์นี้ไว้สูงทีเดียว
จากนั้น….
เขาเปิดกล่องขึ้นมาและเครื่องส่งของส่องสว่างก็พลันปรากฏออกมา
คนจนมักจะใช้บริการคนส่งของขณะที่คนรวยนั้นมักจะใช้เครื่องส่งของ ในยุคสมัยนี้แม้แต่การซื้อของออนไลน์ก็ยังทำให้เหล่าคนจนรู้สึกเจ็บปวดใจได้อย่างสาหัสอยู่ดี
เครื่องส่งของนั้นมีขนาดไม่ใหญ่มากและสามารถใช้จัดการกับสิ่งของชิ้นเล็กๆได้ดี
เมื่อได้เครื่องส่งของมาการซื้อวัตถุดิบทั้งหลายก็จะสามารถจัดการได้ในพริบตา การขายยีนรีเอเจนต์เองก็จะกลายเป็นเรื่องสะดวกสบายมากขึ้น ชีวิตของนักเรียนเฉินเฟิงในฐานะนักสร้างยีนได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว
เขาเข้ามายังชุมชนเสมือนจริงอีกครั้ง
เฉินเฟิงเลือกร้านที่มีผู้คนสัญจรไปมาค่อนข้างเยอะ ที่นี่เขาตั้งขายยีนหมีป่าออกไปและตั้งรับซื้อวัตถุดิบในการสร้างยีนหมีป่าเป็นจำนวนมากและเขาก็เข้าสู่วงจรการสร้างยีนอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง
ด้วยออร่าแห่งความโชคดีของเขาที่ทำงานแบบเต็มรูปแบบเฉินเฟิงก็เริ่มสร้างยีนออกมาอย่างบ้าคลั่ง
ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ในตอนที่เขาต้องรอให้ค่าความโชคดีฟื้นฟู สิ่งเดียวที่เขาทำก็คือการศึกษาค้นคว้า!
ศึกษาอย่างต่อเนื่อง!
สำหรับเขาแล้วความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมนั้นเป็นเหมือนกับหนังม้วนหนึ่งที่แม้ว่าเขาจะรู้พวกมันแต่เขาก็ไม่อาจเข้าใจพวกมันได้อย่างถ่องแท้ยิ่งไปกว่านั้นด้วยลักษณะที่เป็นคนเก็บตัวของเจ้าของร่างคนเดิมนั้นสิ่งที่เขารู้จึงมีไม่เยอะมากนักดังนั้นเฉินเฟิงจึงจำเป็นต้องทำความเข้าใจโลกใบนี้ด้วยตัวของเขาเอง
“บันทึกเสมือน – บันทึกเกี่ยวกับเรื่องราวของดวงดาว”
“บันทึกเสมือน – ยุคสมัยแห่งพันธุกรรม”
“บันทึกเสมือน – สิ่งที่ท่านอาจไม่รู้เกี่ยวกับสายรัดข้อมือดิจิตอล”
“บันทึกเสมือน – 5ปีจากการวิเคราะห์และ8ปีจากการออกล่า หนทางรอดจากสัตว์อสูรกลายพันธ์”
….
เฉินเฟิงอ่านบันทึกและคำแนะนำเกือบทุกอย่างที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงภายใต้การช่วยเหลือของระบบเสมือน เขาฝังตัวเองอยู่กับสิ่งเหล่านี้เป็นเวลานานอย่างมาก หลังจาก7วันผ่านพ้นไปตัวของเฉินเฟิงเองก็ได้เรียนรู้เกี่ยวกับโลกใบนี้มากขึ้นมากซะยิ่งกว่าเจ้าของร่างคนเดิมซะอีก! ในช่วงเวลา7วันที่ผ่านมานี้ตัวเขาแทบจะผสมกลมกลืนเป็นส่วนหนึ่งไปกับโลกใบนี้แล้ว
การผลิตยีนของเขาเองก็คืบหน้าไปอย่างรวดเร็วด้วยเช่นเดียวกัน
ค่าความโชคดีน่ะหรือ?
มันสามารถฟื้นฟูได้เพียงแค่24แต้มต่อวันเท่านั้นซึ่งมันห่างไกลจากคำว่าพอเยอะ
เขาซื้อวัตถุดิบมาและก็เริ่มสร้างพวกมันขึ้นมาทันที!
สูตรนี้เดิมทีแล้วแปลกตาสำหรับเฉินเฟิงอยู่มากแต่อย่างไรก็ตามหลังจากที่ผ่านความล้มเหลวและประสบความสำเร็จมานับครั้งไม่ถ้วนเขาก็ค่อยๆคุ้นเคยกับมันและความเชี่ยวชาญในสูตรการสร้างนี้ก็เพิ่มขึ้นมหาศาล! สำหรับผู้ที่ไม่เคยประสบความสำเร็จมาก่อนนี่เป็นดั่งช่องว่างที่ขวางกั้นเอาไว้! อย่างไรก็ตามตราบใดที่คนผู้นั้นสามารถทำสำเร็จแม้เพียงครั้งเดียวและได้ประสบกับความรู้สึกเช่นนั้นแล้วในภายหลังนั้นโอกาสสำเร็จก็จะเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน
มันเป็นความรู้สึกรูปแบบหนึ่งและก็เป็นอะไรที่สามารถเข้าใจได้ด้วยเช่นเดียวกัน
ด้วยการใช้ค่าความโชคดีในการสร้างยีนความเข้าใจในการผสมยีนของเฉินเฟิงจึงค่อยๆยกระดับขึ้นมา ความเข้าใจของเขาที่เดิมทีนั้นเรียกได้ว่า’ราบเรียบ’ก็ค่อยๆเริ่มเว้าลึกลงไป หลังจากที่ประสบความสำเร็จหลายๆครั้งเข้าเฉินเฟิงก็สามารถรับรู้ได้ถึงการพัฒนาของเขาได้อย่างเห็นได้ชัดและแม้แต่ตอนที่ล้มเหลวเขาก็ยังได้เรียนรู้บางสิ่งบางอย่างจากมันด้วย โอกาสสำเร็จในการสร้างยีนของเขายังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
หลังจากเวลาผ่านไปได้7วันในที่สุดเฉินเฟิงก็เชี่ยวชาญมันในที่สุด!
ตัวเลขระดับผู้สร้างยีนระดับเริ่มต้นของเขาในที่สุดจาก0ดาวก็เปลี่ยนเป็น1ดาวแล้ว!
“ในที่สุดเราก็ค่อยดูน่าจะถูกพิจราณาให้เข้าร่วมการแข่งขึ้นมาหน่อย” เฉินเฟิงคว่ำควรญอยู่ลึกๆ
ตรงจุดนี้ในที่สุดเฉินเฟิงก็เลือกที่จะจบการเก็บตัวของเขาเอาไว้ก่อน
และราคาที่เขาจ่ายออกไปนั้น……
เฉินเฟิงพลันรู้สึกเจ็บไข่ขึ้นมาเมื่อเขาเห็นเลข0ตัวกลมๆใหญ่ๆบนบัญชีธนาคารของเขา
เพื่อให้เข้าใจในยีนของหมีป่าให้ได้อย่างเต็มที่เขาได้ใช้เงินไปทั้งหมดกว่า40000หยวนซึ่งนี่ยังไม่รวมกับเงินที่ได้มาจากการขายยีนรีเอเจนต์ของหมีป่าที่เขาสร้างขึ้นมาอีกมิฉะนั้นแล้วเพียงแค่40000หยวนนั้นไม่พออย่างแน่นอน การสร้างยีนนั้นผลาญเงินไปมากกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้โข
นี่ขนาดว่าเขามีออร่าแห่งความโชคดียังขนาดนี้แล้วคนอื่นๆจะเป็นเช่นไรล่ะ?
การกลายเป็นนักสร้างยีนให้ได้นี่ยากเย็นแสนเข็ญจริงๆ
นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมเจ้าของร่างเดิมถึงได้ต้องการจะเข้ามหาลัยให้ได้ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เพราะภายในมหาลัยมีวัตถุดิบให้ใช้ในการทดลองได้แบบฟรีๆทำให้สามารถก้าวหน้าไปได้เรื่อยๆแม้ว่าจะไม่มีตังก็เหอะ!
“น่าเสียดายจริงๆ”
เฉินเฟิงรู้สึกเสียดายอยู่เล็กน้อย
อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่ได้หมดกำลังใจ ในเมื่อเขาพลาดการสอบเขาได้พลาดการสอบเข้าไปแล้วก็ไม่จำเป็นต้องไปกังวลถึงมันอีก สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้คือคำนวณเวลาที่ใช้ในการเชี่ยวชาญยีนหมีป่ามากกว่า อย่างไรก็ตามหลังจากที่คำนวณค่าความเสียหายและเวลาที่ผ่านมาดูแล้วเฉินเฟิงก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมา
“กล่าวอีกอย่างก็คือ”
“เราเพียงแค่เชี่ยวชาญสูตรระดับ1ดาวหลังจากที่ใช้เวลาไปถึง7วันบวกกับเงินเก็บทั้งหมด?”
เฉินเฟิงพลันรู้สึกปวดไข่ขึ้นมาอีกรอบ
เขายังขาดอีก19ดาวเพื่อให้ได้ถึง20ดาวเพื่อที่จะสามารถสมัครเข้าร่วมการแข่งขันได้!
มันห่างจากคำว่าไกลไปโขเลย!
“แบบนี้ไม่ดีแน่”
เฉินเฟิงขมวดคิ้วมุ่น
กำไรที่ได้จากสูตรระดับ1ดาวนั้นต่ำเกินไป!
ถ้าเขายังคงจมอยู่กับยีนทั่วไประดับ1ดาวแบบยีนหมีป่าเช่นนี้แม้ว่าเขาจะมีเงินให้ผลาญได้อย่างไม่จำกัดก็ตามเขาก็ไม่มีทางไปถึงระดับ20ดาวได้ทันเวลาที่กำหนดได้แน่นอน
“สูตรถัดไปของข้าต้องเป็นสูตรของสายต่อสู้”
เฉินเฟิงตัดสินใจอย่างแน่วแน่
ความยากต่ำที่สุดของยีนระดับต่อสู้ก็คือ2ดาวและถ้าเป็นพวกที่โดดเด่ดขึ้นมาหน่อยก็อาจจะมีระดับถึง3ดาว! เฉินเฟิงในปัจจุบันนั้นสามารถใช้ออร่าแห่งความโชคดีเพื่อพุ่งทะยานออกไปได้! ดังนั้นยิ่งสูตรนั้นยากเท่าไหร่ผลตอบแทนมันก็ดีเท่านั้น! เขาจำเป็นต้องเลือกสูตรที่สองของเขาอย่างระมัดระวังแล้ว
“ก่อนอื่นหาเงินเพิ่มก่อนแล้วกันแล้วค่อยไปซื้อยีนสายต่อสู้ระดับสูงๆมาลองดู” เฉินเฟิงคิดขึ้น
เงินเก็บในปัจจุบันของเขานั้นเพียงพอที่จะสร้างยีนรีเอเจนต์ของหมีป่าเท่านั้น
“เราควรต้องไปขายพวกนี้ก่อน”
เฉินเฟิงมาที่ชุมชนเสมือนจริงเหมือนดั่งเช่นเคยและมุ่งหน้าไปที่ร้านขายยีนที่เขาใช้บริการเป็นประจำและเตรียมที่จะกำหนดของที่ต้องการจะขาย ตอนนั้นเองเงาร่างใหญ่โตพร้อมด้วยสายตามุ่งร้ายก็ปรากฏขึ้นมาขวางทางเขาเอาไว้
“ไอ้หนูกล้าดียังไงถึงมาขายของในที่ของข้าวะ?”
ติดตามตอนใหม่ก่อนใครได้ที่เพจเลยครับ The Strongest Gene ยีนส์เทพ