0 Views

“สำเร็จ!”

เฉินเฟิงดีใจเป็นอย่างมาก มันเป็นยีนที่มีค่าคุณลักษณะสูงสุดจริงๆ!

ยากแค่ไหนที่จะทำให้ค่าคุณลักษณะเพิ่มมาซักแต้มน่ะหรือ? บอกได้เลยว่าคนจำนวนนับไม่ถ้วนที่เพียรพยายามอย่างหนักมานานยังทำได้เพียงแค่เพิ่มค่าคุณลักษณะได้แค่แต้มเดียวเท่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับคนธรรมดาทั่วๆไปแล้วหนึ่งแต้มสำหรับความแข็งแกร่งและหนึ่งแต้มของกายภาพที่เพิ่มขึ้นก็สามารถถีบราคาของยีนหมีป่าขึ้นจาก5000หยวนขึ้นเป็น10000หยวนได้แล้ว

“ชัวเลย….”

“ค่าคุณลักษณะสามารถเพิ่มขึ้นได้หลังจากที่ใช้ออร่าแห่งความโชคดีขณะที่อยู่ในขั้นตอนการค้นหาพันธุรกรรม(ยีน)!”

เฉินเฟิงรู้สึกดีใจอย่างมาก

หลายวันที่ผ่านมานี้เฉินเฟิงไม่ได้ใช้ออร่าแห่งความโชคดีเลยดังนั้นเขาจึงมีค่าความโชคดีเหลืออีกเพียบเมื่อเป็นเช่นนั้นเฉินเฟิงจึงใช้ค่าความโชคดี6แต้มไปกับการสร้างยีนหมีป่าที่มีค่าคุณลักษณะเต็มเปี่ยมออกมาอย่างสบายๆจากวัตถุดิบที่เหลืออีก6ชุดเท่าๆกัน

เฉินเฟิงขบคิดคำนวณ “ถ้าขายทั้งหมดนี่รวมกับพวกที่ขายออกไปเมื่อวานแล้วเราคงได้กำไรคร่าวๆประมาณ10000ล่ะมั้ง” (ทำไมแค่หมื่นเดียวนี่ไม่แน่ใจนะครับ)

วันถัดมา

เฉินเฟิงกลับเข้ามายังชุมชนเสมือนอีกครั้ง

ยีนรีเอเจนต์ทั้ง8อันที่เขาได้ลงทะเบียนขายไว้เมื่อวานได้ขายออกไปหมดสิ้นแล้ว เมื่อเขามาถึงด้านหน้าร้านค้าเสมือนจริงอีกครั้งเขาก็วางแผนที่จะลงทะเบียนยีนเพื่อขายเพิ่มอีกแต่ไม่คาดคิดเลยว่ากลับมีหน้าต่างแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาแทน

“ท่านถูกขึ้นบัญชีดำเอาไว้โดยร้านขายยีนร้านนี้ ท่านถูกห้ามไม่ให้ลงทะเบียนขายของที่นี่อีก”

หน้าต่างแจ้งเตือนเด้งปรากฏขึ้นมาทำให้เฉินเฟิงมึนงงและในเวลาเดียวกันนั้นคิงคองที่ได้รับการแจ้งเตือนเองก็เปลี่ยนกลายเป็นลำแสงและปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้งและเมื่อเขาได้เห็นฉากนี้เขาก็หัวเราะออกมาอย่างพึงพอใจ

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”

“ใครบอกให้เมื่อวานแกทำตัวดื้อด้านขนาดนั้นกันล่ะ? ข้าบิดาของเอ็งผู้นี้ได้ซื้อข้อจำกัดมาติดเอาไว้แล้วโว้ย! ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปไอ้ไก่อ่อนอย่างเอ็งไม่ต้องคิดจะมาเกาะร้านของตูขายของเลย!”

คิงคองพึงพอใจอย่างมาก

ก่อนนี้เขาโดนเฉินเฟิงทำให้โกรธจนเกือบจะอยากฆ่าตัวตายดังนั้นหลังจากที่สงบใจลงได้แล้วเขาจึงได้ใช้บริการเพิ่มเติมในตอนกลางคืนวันนั้นและรอเฉินเฟิงมาตลอดหลายวันเพียงเพื่อแค่อยากระบายความขุ่นข้องของตนเองเท่านั้น

“ไอ้นักสร้างยีนมือใหม่ไก่อ่อนอย่างเอ็งก็เป็นแค่ขยะเหมือนๆกับไอ้พลับพลาวายุฝั่งตรงข้ามถนนนั่นแหละวะ!”

“ต้องการมาเกาะร้านตูแดกเรอะ?”

“อย่าฝัน!” คิงคองกล่าวออกมาอย่างดูถูก

“โอ้” เฉินเฟิงกล่าวออกมาอย่างไร้อารมณ์และหันกายเดินจากไป

โอ้?

คิงคองเบิกตากว้าง มันตอบแค่ว่า’โอ้’เนี่ยนะ?

ไม่ใช่ว่าไอ้เด็กนี่ควรจะต้องระเบิดความโกรธออกมาหรอ? ตัวเขารอมาตลอดหลายวันและกระทั่งใช้บริการเสริมที่ทำให้เขาปวดใจนี่แต่กลับได้ตอบกลับมาแค่คำว่า’โอ้’เช่นนี้เนี่ยนะ?

ไม่ นี่มันแปลกเกินไปแล้ว!

“เจ้าสารเลวนี่มันจะต้องเก็บอาการอยู่แน่นอน มันจะต้องโกรธอย่างมากเป็นแน่หลังจากที่ถูกห้ามแบบนี้แต่มันไม่ต้องการที่จะแสดงความโกรธให้ข้าเห็นซะมากกว่าดังนั้นมันจึงแสร้งทำเป็นชิวๆสบายๆ อืมมม ต้องเป็นเช่นนี้แน่” คิงคองคิดขึ้น

ในเวลาเดียวกันนั้นเฉินเฟิงก็ย้อนกลับมา

“กลับมาอีกแล้วรึไง?”

คิงคองพลันรู้สึกดีขึ้นมาทันที “เป็นเช่นไรล่ะ? ยังรู้สึกโกรธอยู่ใช่ไหมล่ะ? ฮ่าฮ่า ข้าบิดาของเอ็งผู้นี้ชอบท่าทีปัจจุบันของเอ็งจริงๆว่ะทั้งๆที่โกรธอยู่แท้ๆแต่แสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเนี่ย”

“ไม่อ่ะผมแค่กลับมาถามอะไรนิดหน่อย” เฉินเฟิงกล่าวออกมาอย่างไม่แยแส “พลับพลาวายุที่คุณพูดถึงมันอยู่ตรงไหนหรอ?”

“ไอ้ร้านพลับพลาวายุขยะๆนั่นน่ะหรือ?”

คิงคองแค่นเสียงกล่าว “ฝั่งตรงข้ามนู่นไง คนดูแลร้านนู้นเองก็เหมาะกับเอ็งดีเหมือนกันเพราะพวกเอ็งทั้งคู่ต่างก็เป็นขยะชั้นต่ำเหมือนๆกันนั่นแหละ! นอกเหนือจากชอบวางท่าสุขุมแล้วพวกเอ็งทั้งคู่ก็ไม่ได้มีดีอะไรเลย!”

“โอ้”

เฉินเฟิงพยักหน้าและหมุนกายจากไป

‘โอ้’อีกแล้ว?

ตาของคิงคองเบิกกว้างพร้อมกับเปลวเพลิงที่คุกกรุ่นขึ้นมาภายในใจ

สัส!

เขาต้องการเอาคืนไอ้เด็กสารเลวนี่แล้วทำไมมันไม่โกรธเลยวะ มันไม่แม้กระทั่งคิดจะพูดกับเขาด้วยซ้ำ? นอกจากนี้ยังมาถามอีกด้วยว่าพลับพลาวายุนั้นอยู่ที่ไหน? ไม่ใช่ว่าไอ้เด็กเวรนี่คิดจะไปที่พลับพลาวายุจริงๆหรอกใช่ไหม?

มันคงไม่ได้โง่ถึงขั้นนั้นจริงๆใช่รึเปล่า?

แต่ถ้าไอ้หนูนั่นมันไปจริงๆก็จะเป็นดั่งการนำหายนะไปวางไว้ให้กับคู่แข่งของเขา……

“ฮ่าฮ่า” เมื่อเห็นเฉินเฟิงไปถึงฝั่งตรงข้ามแล้วคิงคองก็ตัดสินใจที่จะตามไปดู

ร้านขายยีนเล็กๆ พลับพลาวายุ

เมื่อคิงคองเข้ามาเขาก็เห็นเฉินเฟิงแตะไปที่อากาศว่างเปล่าเบื้องหน้าด้วยนิ้วของเขาหลายครั้งก่อนที่จะจากออกไป เขาเหลือบไปมองสภาพรอบๆกายแล้วก็เห็นว่าร้านขายยีนเล็กๆนี้จู่ๆก็มีสินค้าเติมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ภายในชั้นวางหลอดแก้วที่ว่างเปล่านั้นขวดยีนรีเอเจนต์ใหม่เอี่ยมอันแล้วอันเล่าปรากฏขึ้นมา

“เจ้าสารเลวนี่โง่จริงๆด้วย”

คิงคองโคตรจะมั่นใจ

มันฟังคำพูดของเขาแล้วแท้ๆแต่ก็ยังเลือกที่จะนำหายนะมาให้คู่แข่งของเขาเช่นนี้?

คิงคองเดาะลิ้น

เท่านี้ก็คงถือได้ว่าเขาได้เอาคืนแล้วล่ะมั้ง

“ฮ่าฮ่า!”

“เจ้าขยะวินด์แชนเตอร์นั่นอยากเห็นจริงๆว่าจะวางท่าสุขุมต่อไปได้ไหมหลังจากนี้”

คิงคองรู้สึกว่าจิตใจของเขาปลอดโปร่งอย่างมาก

อย่างไรก็ตามก่อนที่เขาจะจากไปเขาก็แตะไปที่ยีนหมีป่าเพื่อดูข้อมูลโดยไม่ได้ตั้งใจและเขาก็พลันติดสตั้นทันที ค่าคุณลักษณะสูงสุด? ราคาเริ่มต้นที่10000? เขาขยี้ตาอย่างแรงและมองอีกครั้งเพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้มองผิดไป ใช่แล้วมันเป็นยีนที่มีค่าคุณลักษณะสูงสุดที่มีราคาเริ่มต้นที่10000จริงๆ!

เป็นไปได้ยังไง?

คิงคองกลายเป็นโง่งมทันที

ฟุ่บ!

ฟุ่บ!

เขารีบตรวจสอบยีนรีเอเจนต์อันอื่นที่ลงทะเบียนไว้ที่นี่ทันทีและพวกมันก็เป็นยีนที่มีค่าคุณลักษณะสูงสุดทั้งหมดเรียงกันเป็นตับ! และคนที่เข้ามาที่นี่ก่อนหน้านี้ก็มีเพียงคนเดียวคือ เฉินเฟิง!

“สูงสุด…..ค่าคุณลักษณะสูงสุด?”

คิงคองกลายเป็นโง่งมอีกรอบ

ทั้งหมดมีค่าคุณลักษณะสูงสุด?

เป็นไปได้ยังไงวะ!

แม้แต่นักสร้างยีนระดับแกรนมาสเตอร์เองก็สามารถสร้างได้เพียงแค่พลังกาย2แต้มและความแข็งแกร่ง3แต้มหรือความแข็งแกร่ง2แต้มและพลังกาย3แต้มเท่านั้น ไม่เคยเลยที่จะออกมาเป็น3แต้มทั้งหมดแบบที่เขาเห็นในปัจจุบันเช่นนี้! ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมั่นใจอย่างมากว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนนั้นเจ้าหนูนั่นมันยังเป็นแค่นักสร้างยีนทั่วๆไปอยู่เลย

หรือว่า….

คิงคองพลันพ่นลมหายใจหนาวเหน็บออกมา

เจ้าหนูนี่จะเป็นคุณชายจากตระกูลร่ำรวยที่พึ่งจะเริ่มเรียนรู้เกี่ยวกับการสร้างยีนดังนั้นเขาจึงใช้เงินมหาศาลไปอย่างเต็มที่และสามารถมาถึงระดับสูงสุดเช่นนี้ได้ภายในเวลาไม่กี่วัน?

ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว….

หัวใจของคิงคองพลันรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา เขาได้ไล่ผู้ผลิตยีนรายใหญ่ไปซะแล้ว! ยิ่งไปกว่านั้นคิงคองยังเป็นคนที่ส่งให้เขามาที่ร้านของคู่แข่งด้วยตัวเองอีกด้วย?

ไม่

ความฝันนี่ต้องเป็นความฝันแน่นอน

“เจ้าสารเลวนั่นมันสามารถสร้างยีนที่มีค่าคุณลักษณะสูงเด่นเช่นนี้ได้จริงๆ?”

คิงคองปลอบขวัญตัวเอง

ต่อจากนั้นอีก2วันถัดมาคิงคองก็ต้องพบว่าทุกครั้งที่เฉินเฟิงมายีนหมีป่าที่มีค่าคุณลักษณะสูงสุดหลายอันก็จะปรากฏขึ้นมาที่ร้านนั่น – ทุกๆครั้งเลยด้วย! ที่ทำให้เขาเสียใจมากที่สุดคือเขากระทั่งเอาข้อจำกัดที่ตั้งห้ามเฉินเฟิงเอาไว้ออกอย่างลับๆแต่เฉินเฟิงก็ไม่เคยหวนกลับมาอีกเลย!

“อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า!”

คิงคองระเบิดความโกรธออกมา ทุกสิ่งจนถึงตอนนี้เป็นสิ่งที่เขาก่อทั้งสิ้น! ถ้าเขารู้ก่อนหน้านี้ว่าไอ้หนูนั่นมันมีพรสวรรค์ถึงเพียงนี้ล่ะก็….

“น่าโมโหจริงโว้ย!”

คิงคองทุบอกของตัวเองอย่างกราดเกรี้ยวและรู้สึกเสียใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ในตอนนั้นเองประตูของร้านก็พลันเปิดขึ้นพร้อมกับมีชายหนุ่มผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาในพลับพลาวายุแห่งนี้ “แปลก สองวันที่ผ่านมานี้ข้าติดธุระส่วนตัวในชีวิตจริงอยู่และไม่มีเวลาจะมาดูแลร้านซักเท่าไหร่ดังนั้นแล้วทำไมยอดขายถึงได้เยอะขึ้นแทนกันล่ะเนี่ย?”

เขาก็คือเจ้าของร้านนี้ วินด์แชนเตอร์นั่นเอง

“…”

“โอ้ คุณคิงคองก็อยู่ที่นี่ด้วยแฮะ ฮ่าฮ่า คุณคงไม่ใช่คนที่ทำให้ร้านของผมขายดีขึ้นมาเช่นนี้หรอกใช่ไหม?”

วินด์แชนเตอร์แค่นเสียงกล่าว

“….”

คิงคองรู้สึกขมขื่นในใจ

“โอ้ จริงด้วยช่วงเวลาทดลองการค้าของพวกเรายังเหลืออีก7วันใช่ไหม? มาดูกันว่าร้านใครจะได้ที่หนึ่ง! เดิมทีผมก็คิดว่าคงไม่มีโอกาสแซงหน้าคุณได้แล้วไม่คิดเลยว่าสองวันที่ผ่านมานี้การค้าของผมจะดีขึ้นอย่างฉุดไม่อยู่แบบนี้จนเกือบที่จะไล่คุณทันในเวลาสั้นๆนี้แล้ว ดูเหมือนว่าโชคของผมจะไม่เลวเลย”

วินด์แชนเตอร์หัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจ

“….” คิงคองปวดใจขึ้นมาอีกรอบ

“ฮึ่ม”

คิงคองแค่นเสียงและจากไป

วินด์แชนเตอร์ยังคงสับสนอยู่ แปลกมากเจ้าสารเลวคิงคองนี่ปกติมักจะทำตัวสูงส่งเหนือแผ่นฟ้าแม้ว่าจะแพ้ก็ตามมันก็จะไม่ใส่ใจเท่าใดนักแล้วเหตุใดวันนี้ถึงได้ตาขาวนัก? วินด์แชนเตอร์ไม่รู้เลยว่าคำกล่าวที่เขากล่าวออกไปก่อนหน้านี้ปักลงไปกลางใจของคิงคองเต็มๆ ธุรกิจของเขาดีขึ้นก็สืบเนื่องมาจากการกระทำของคิงคองจริงๆ!

ในเวลาเดียวกันนั้น

คิงคองก็กลับมาถึงร้านของเขาแล้วและพยายามฝืนสงบใจลง

น่าปวดใจนัก!

ทุกๆคำกล่าวที่เจ้าสารเลวนั้นกล่าวทุบลงมากลางใจของเขาทุกดอก! ดั่งหมุดหลายเล่มที่ตอกลงมากลางใจของเขาทำให้เลือดไหลเจิ่งนอง นรกเอ้ย ถ้าข้ารู้ก่อนว่าเจ้าหนูสารเลวนั่นเป็นนักสร้างยีนที่มีความสามารถเช่นนี้ล่ะก็….

เอาล่ะ เขาจะไม่ไปใส่ใจกับมันอีกต่อไป

คิงคองกัดฟันแน่น เขาทำได้เพียงขอให้พี่สาวของเขาช่วยเท่านั้น ถ้าให้เธอลงทะเบียนขายแบบไม่ระบุตัวตนก็ไม่ถือว่าเป็นการโกงแต่อย่างใด

‘ไอ้ร้านพลับพลาวายุสารเลวตูจะให้เอ็งดีใจไปก่อนซักวันสองวัน’ คิงคองขึ้นมาอย่างเกลียดชัง

ติดตามตอนใหม่ๆก่อนใครได้ที่ The Strongest Gene ยีนส์เทพ