0 Views

ตอนที่ 8

“ตรงนั้น”

เราพบปีศาจเป้าหมายแล้ว แต่ตอนนั้นขาของผมทั้ง 2 ข้างเริ่มที่จะหมดแรงลงซะแล้ว ปีศาจหมึกยักษ์กำลังวิ่งอาละวาดอยู่ริมชายหาด หนวดสีดำที่อยู่บนตัวของมันทำให้ดูเหมือนว่ามันมี 2 หัว

“ฉันพร้อมแล้ว”

ยูยอนอาพูดขึ้นระหว่างที่เธอกำลังหมอบแอบอยู่หลังพุ่มไม้ จินโฮซึงและฮาซูคิชักดาบและขวานของตนออกมาตามลำดับ

“เมื่อเราวิ่งเข้าไปหามัน พวกลูกหมึกจำนวนมากจะผุดออกมาจากหนวดของมัน และเมื่อเกิดเช่นนั้นขึ้น ให้พวกนาย 2 คนตั้งหลักรอและเตรียมตัวให้พร้อมจนกว่าฉันจะกำจัดพวกลูกหมึกทั้งหมดนั่นเสร็จ ตำแหน่งนักรบจำเป็นต้องประหยัดพลังเวทย์ของพวกเขาไว้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และหนวดของมันมีพลังทำลายล้างสูงมาก เพราะฉะนั้นเราจำเป็นต้องกำจัดส่วนนั้นของมันให้ได้ภายในดาบเดียว…”

ยูยอนอายังคงอธิบายไปอย่างต่อเนื่อง

ในความเป็นจริง  มันเป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะปล่อยให้ผมรับมือกับพวกลูกหมึก ปืนพกเป็นอาวุธที่มีพลังโมตีสูงในตัวอยู่แล้ว ดังนั้นมันจึงสามารถใช้กำจัดลูกหมึกจำนวนมากๆได้ในคราวเดียว ในทางตรงกันข้ามมันก็เป็นเรื่องยากที่จะโจมตีตรงส่วนของช่วงลำตัวหลักของมัน เว้นแต่จะโจมตีติดคริติคอลความเสียหายก็จะเกิดขึ้นมากตาม

อย่างไรก็ตาม ยูยอนอาไม่ได้พูดอะไรกับผมเลยแม้แต่คำเดียว

เพราะงั้นผมจึงทำได้แค่ยืนเฉยๆ

เพราะงั้นผมจึงทำได้แค่ยืนหาวนิ่งๆอยู่กับตัวเอง

“ไปกันเถอะ”

ในจังหวะที่สิ้นสุดคำพูดของยูยอนอา จินโฮซึงและฮาซูคิก็เริ่มออกวิ่ง จินโฮซึงเกร็งลำคอก่อนที่จะเปล่งเสียงคำรามออกมา

“ย๊ากกกกกก!”

“ย๊าก!”

ผมรู้สึกเหมือนหูจะดับ แต่มันก็ยังได้ยินปกติอยู่ ปีศาจหมึกหนวดดำก้มหัวของมันลงมาเล็กน้อยหลังจากที่มันเห็นพวกเราเข้า จากนั้นมันก็ใช้หนวดที่รูปทรงเหมือนปืนใหญ่ชี้ตรงทางพวกเรา

บู้ม!

เสียงฟ้าร้องดังสนั่นชึ้น และจำนวนเดียรัจฉานเป็นโหลๆก็ผุดออกมาจากหนวดหมึกยักษ์
บนท้องฟ้าก็ดำมืดไปด้วยก้อนเนื้อจำนวนมากที่กำลังตกลงมาเหมือนห่าฝน
ตามที่วางแผนไว้ จินโฮซึงและฮาซูคิหลบออกไปด้านข้าง ขณะที่ยูยอนอาคว้าแส้ของเธอออกมา ฟาดลงไปด้วยพลังเวทย์

แต่ผมหยิบปืนขึ้นมาก่อนที่ยูยอนอาจะเคลื่อนตัวซะอีก

“เฮ้ นายไม่ต้อง…”

ยูยอนอาพยายามที่จะหยุดผม แต่ผมกลับเพิกเฉยต่อเธอ

ตอนนี้เป็นโอกาสเดียวที่ผมจะได้แสดงความสามารถออกมาให้พวกเขาได้เห็น

ผมเริ่มใช้งาน Bullet Time

ทันทีที่เลือดในตัวของผมเริ่มสูบฉีดไปทั่ว การมองเห็นของผมเริ่มชัดเจนขึ้นกว่าเดิมและโลกหมุนช้าลง ผมมองเห็นและคาดเดาวิถีโครจรของลูกหมึกที่กำลังตกลงมาเหมือนห่าฝนได้ รูปแบบการเคลื่อนที่ 1 มิติทำให้พวกมันตกเป็นเป้าง่ายกว่าเป้าจิ้งหรีดที่ผมซ้อมเสียอีก

มีกระสุนมนตรา 20 นัดที่ได้รับการบรรจุแล้ว

มันง่ายมาก ผมแค่ต้องมองที่เหมาะที่จะยิงและลั่นไก และค่าโชคที่ผมเสริมเข้าไปก็ยิ่งทำให้สถานการณ์ที่ง่ายแบบนี้ง่ายขึ้นไปอีกเท่าตัว

กระสุนมนตราตัดผ่านอากาศไปอย่างเงียบๆทิ้งไว้เพียงร่องอากาศหมุนวนสีฟ้าที่กระสุนตัดผ่าน 1 นัด ต่อ 1 เป้า คลิปบรรจุกระสุดหมดลงอย่างรวดเร็ว แต่ก็กลับรีโหลดใหม่ในทันที

ผมยิงยิงอีก 20 นัด และยิงอีก 20 นัด

หลังจากที่ผมยิงไปทั้งหมด 60 นัดแบบไม่หยุด โลกก็กลับมาหมุนต่อเหมือนปกติ

“…ห๊ะ?”

เดียรัจฉานที่ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้าก็หายไปในพริบตา การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายในพริบตาเดียวนี้ถึงกับทำให้ยูยอนอาและอีก 2 คนอึ้งไปตามๆกัน

“มะ…มาเร็ว ลุยต่อ”

“อะ…โอเค”

“ครับ!”

หลังจากที่ขจัดความงุนงงออกไปอย่างรวดเร็ว ยูยอนอาก็ดุฮาซูคิและจินโฮซึง
และจากนั้นนักรบ 2 คนก็วิ่งตรงไปที่ส่วนของลำตัว แส้ที่ยาวของยูยอนอาฟาดออกไปและจับเข้ากับหนวดของหมึกยักษ์

ในขณะที่แส้หง่างามของเธอกระแทกเข้ากับหนวดของหมึก จิ้งหรีดก็ผุดออกมาจากพื้น

คริกกก—

จิ้งหรีดร้องเสียงดังระงมอยู่ตรงหน้าของยูยอนอา ผมยิงกระสุนชุดสุดท้ายที่อยู่ในลำกล้องออกไป โดนเข้ากับจิ้งหรีดทุกตัว กระสุนมนตราระเบิดอย่างรุนแรงและเลิดของจิ้งหรีดสาดกระเซ็นจนเปอะเปื้อนทั่วตัวของยูยอนอา

ก่อนที่ตัวของเธอจะเปื้อนไปด้วยเลือด ยูยอนอาก็ค่อยๆรวบรวมพลังเวทย์ของเธอ

เลือดที่เปื้อนตัวเธอยู่ก็ค่อยๆตกลงสู้พื้นหลังจากที่สัมผัสเข้ากับบาร์เรียเวทย์

“แหวะ…”

เธอไม่ได้ป้องกันได้จากทุกสิ่ง ยูยอนอาหันมาจ้องเขม็งใส่ผม แต่เธอรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาตำหนิผม เธอฟาดแส้ออกไปยังหมึกยักษ์อีกครั้ง

แส้ที่เหมือนที่เหมือนสัตว์ร้ายรวมพลังทำลายล้างเข้ากับดาบและขวานพุ่งเป้าไปยังหนวดของหมึก

***

จบภารกิจ ใช้เวลาไป : 9 นาที 40 วินาที

ยูยอนอากำจัดหนวดของมัน 8 หนวดออกได้อย่างยอดเยี่ยม เธอปฏิบัติหน้าที่ทั้ง 2 หน้าที่ได้อย่างครบถ้วน — การสนับสนุนตำแหน่งนักรบและปกป้องพลโจมตีระยะไกล

“…”

ตอนนี้การต่อสู้ได้จบลงแล้ว ยูยอนอาหลับตาลง
รอบๆข้อเท้าของเธอทั้ง 2 ข้าง และไหปลาร้าเปื้อนไปด้วยเลือดของจิ้งหรีดที่แห้งแล้ว หลังจากที่ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋ากางเกงและเช็ดคราบๆต่างๆบนใบหน้าออก

จากนั้นเธอก็เดินตรงมาที่ผม

“ขอโทษนะ”

สายตาของเธอยิ้มนะ แต่มันดูไม่เหมือนจะเป็นมิตรเลย ผมสบตากับเธอโดยไม่ที่จะตอบอะไร ความเกรี้ยวโกรธที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาของเธอเหมือนกับคมมีด ยูยอนอาเป็นผู้หญิงที่น่าหลัวคนหนึ่ง และเธอก็เกลียดที่เสื้อผ้าและตัวของเธออนั้นสกปรกไปกว่าสิ่งอื่นใด

“นายไม่จำเป็นต้องทำให้มันยุ่งยากก็ได้นะ ฉันจัดการกับจิ้งหรีดนั่นได้สบายมากจริงๆ แล้วก็สะอาดกว่านี้ด้วย”

“…”

“ก็เพราะเธอไง เสื้อผ้าฉันถึงได้สกปรกอย่างนี้”

ในขณะนั้นเอง นักรบ 2 คนที่ดูตายด้านก็เดินตรงเข้ามาหาผม

“ฟู่ว นั่นมันต้องขอบคุณนายมากจริงๆ ฉันเห็นมันนะ นายกำจัดลูกหมึกซะสิ้นซาก ใช่ไหม? ปืนต่างก็มีจุดดีของมันอยู่ เห้อ”

“นั่นมันน่าอัศจรรย์มาก!”

เป็นเสียงของจินโฮซึงและฮาซูคิที่ทั้งตัวของทั้งคู่เปื้อนไปด้วยเลือด
ดูเหมือนว่าจะกลัวที่ทำเสื้อของเธอเปื้อน ยูยอนอาค่อยๆก้าวออกไปอย่างช้าๆ

 

***

 

[ทีม 5 — เวลาทั้งหมด : 58 นาที 58 วินาที 16/100]

อันดับที่ 16 จาก 100 ทีม

ถึงแม้ว่าเธอจะจบลงด้วยอันดับที่สูงกว่าครึ่งจากทีมทั้งหมด สีหน้าของยูยอนอาก็ไม่ได้พูดได้ว่านี่มันดี

แต่เพราะเกรดนั้นตั้งอยู่บนพื้นฐานศักยภาพส่วนตัวบุคคลจะถูกอัดไว้ผ่านกล้องโดรน เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก ก็เป็นที่เข้าใจได้ว่า ทีมของคิมซูโฮและชินจงฮักได้อันดับที่ 1 และ 2 ตามลำดับ แต่เธอรู้สึกไม่พอใจเท่าที่ทีมของแชนายุนได้อันดับที่สูงกว่า

“โดรนจับภาพทุกอย่างไว้ พวกเขาจะส่งเข้าสมาร์ทวอทช์ของพวกนายทุกคน ดังนั้นจึงสามารถเอาไปวิเคราะห์ได้ว่าทำไมพวกนาย ช้า หรือ เร็ว ในการล่าปีศาจ ความเข้ากันได้ของทีมของพวกนายในการต่อสู้กับปีศาจ และหนทางที่พวกนายจะปรับปรุงตัวเพื่อครั้งถัดไป มันจะเป็นส่วนหนึ่งของเกรดพวกนาย”

คิมซูฮยอกได้แถลงออกมายาวนาน ยูยอนอาหันหน้าไปมองด้านหลังของเธอ ชายคนหนึ่งที่ดูเซื่องซึมเหมือนจะหลับ ทั้งหมดเป็นความผิดของเขาที่ทำให้ทีมของเธอมาช้า เพราะเขาขาดสตามิน่า ทำให้ไม่สามารถเข้าถึงปีศาจได้อย่างทันท่วงที แทนที่จะต้องใช้เวลาแค่ 10 นาทีในการจบภารกิจ กลับใช้ถึง 50 นาที

แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณเขาที่ทุกคนร่วมมือกันทำให้มันจบในอันดับที่ 16 กระสุนที่ถูกลั่นไกออกไปอย่างรวดเร็วนั้นกำจัดลูกหมึกทั้งหมดได้อย่างสิ้นซากเพียงแค่ 3 วินาที แต่เพราะยูยอนอาเตรียมตัวที่จะต่อสู้กับมันทั้งหมดใน 15 นาที นี่เลยพูดได้ว่าเขามีบทบาทสำคัญ

แต่แน่นอนว่าถึงยังไงเธอก็ยังคงเป็นบทบาทที่สำคัญที่สุดอยู่ดี ในฐานะที่เธอเป็นหนึ่งในคนที่เข้าพุ่งชนที่ตรงส่วนของลำตัวหลัก

“…”

ยูยอนอาควบคุมความรู้สึกที่เธอจะตำหนิใครบางคน แต่นั่นเพิ่มขึ้นเพียงความรู้สึกที่โง่เขลาอย่างความอิจฉาและริษยาที่เธอรู้สึกตรงต่อแชนายุน เธอไปเผชิญหน้าและจ้องมองไปที่หัวของแชนายุน ถ้าเธอไม่พบ เธออยากที่จะตีเข้าที่หลังหัวของเธอ

มือทั้ง 2 ข้างของยูยอนอาสั่นไปหมด เอื้อมตรงไปยังหัวของแชนายุน

แต่แทนที่จะทำอะไรที่รุนแรง เธอกลับลูบที่ไหล่ของแชนายุนเบาๆ

“นายุน เป็นไงบ้าง?”

“หืม? อ๋อ ก็อย่างที่เห็็น อันดับที่ 4 ไง น่าเสียดายจริงๆ ฉันอยากที่จะแซงหน้าชินจงฮักกับราเชลด้วยซ้ำ แล้วเธอล่ะ?”

“ฉัน…อันดับที่ 16”

“โอ้? ว้าว เธอได้ที่ 16 ด้วยปืนนั่นที่อยู่ตำแหน่งพลโจมตีระยะไกลน่ะหรอ?”

“เราได้เป้าหมายเป็นหมึกยักษ์หนวดดำ เราจำเป็นต้องกำจัดที่หนวดมันก่อน”

“และนั่นคือสิ่งที่เธอทำใช่ไหม?”

ยูยอนอาพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มที่สดใส

“ใช่”

 

***

 

ในช่วงดึกหลังจากที่จบสิ้นวิชาทั้งหมด ผมออกกำลังกายอยู่ในห้องฝึกซ้อม

เพราะผมกลับมาจากการวิ่ง ผมรู้สึกเหมือนผมกำลังจะตาย แต่มันมีบางอย่างที่ผมต้องทำ ผมตั้งใจกับการออกกำลังกายมาแล้ว 3 ชั่วโมง ขอบคุณจริงๆที่อุปกรณ์ออกกำลังกายทั้งหลายไม่ได้แตกต่างจากบนโลกเลย แต่ติดอยู่เรื่องเดียวก็คือน้ำหนักมันหนักกว่ามากๆ ตัวอย่างเช่น เครื่องบริหารกล้ามเนื้อขาเริ่มตั้งแต่ 15 กิโลกรัม จนถึง 500 กิโลกรัม

“เอื้อ”

หลังจากที่ออกกำลังกายเสร็จ ผมก็เดินงุ่มง่ามกลับไปที่ห้องแต่งตัวเหมือนกับซอมบี้และล้มพับลงบนที่นั่ง หลังจากที่ควบคุมลมหายใจอยู่สัก 5 นาที ผมก็หยิบแลปท็อปและเครื่องดื่มฟื้นฟูกำลังออกมาจากกระเป๋า

อย่างแรก ผมตรวจสอบผลลัพธ์ของวันนี้ด้วยแลปท็อป

[ปรับใช้โชค! เพิ่มความเม่นยำของคุณขึ้นอีกเท่าตัว! เมื่อเผชิญหน้ากับปีศาจในระดับต่ำลงไป]

[การโจมตีทั้งหมดเข้าเป้า! ประสิทธิภาพพรสวรรค์ของคุณเพิ่มขึ้น 20 %]

[ค่าการยอมรับเพิ่มขึ้น 0.03]

[ปรับใช้โชค! สายตาและหูของคุณเหมือนจะทำงานได้ประสิทธิภาพมากขึ้น]

[คุณได้รับ 27 SP]

ตามที่คาดเอาไว้ ผมดูเหมือนจะโชคดีกับการได้แสดงความแม่นยำในการฝึกการต่อสู่วันนี้ และขอบคุณไปยังยูยอนอาที่ทำให้ผมได้เฉิดฉายจนได้รับ SP เพิ่มมาบางส่วนด้วย

[ผลจากการออกกำลังกาย ค่าความแข็งแกร่งของคุณเพิ่มขึ้น 0.02]

[ผลจากการออกกำลังกาย ค่าสตามิน่าของคุณเพิ่มขึ้น 0.02]

[ผลจากการออกกำลังกาย ค่าพละกำลังของคุณเพิ่มขึ้น 0.02]

[มานาลี้ลับหลอมละลายเข้าผสมรวมกับเส้นใยกล้ามเนื้อที่ฉีกขาด! ค่าความแข็งแกร่ง ค่าสตามิน่า และค่าพละกำลังเพิ่มขึ้น 0.03!]

จำนวนของค่าสถานะที่ผมได้รับจากการออกกำลังกายนั้นมากกว่าที่ผมคาดเอาไว้เสียอีก

บางอย่างเหมือนกับนี่อาจจะเป็นไปไม่ได้บนโลกจริง การเห็นแจ้งและโชคต้องมีส่วนร่วม

แต่ด้วยความเจ็บร้าวไปทั่วทั้งตัวของผมตอนนี้ ทำให้ผมไม่มั่นใจว่าพรุ่งนี้ผมจะตื่นไหวหรือเปล่า?

แน่นอนว่าตอนนี้ผมมีวิธีจัดการอยู่ในหัวเรียบร้อยแล้ว

===

[เครื่องดื่มฟื้นฟูกำลัง]

—ฟื้นฟูร่างกายจากความล้า บรรจุมานาจำนวนหนึ่งในระดับปานกลาง

*SP ปัจจุบัน : 36

===

นี่คือเครื่องดื่มฟื้นฟูกำลังที่ทาง Cube จัดเตรียมไว้ให้

ผมวางแผนบนผลลัพธ์การปรับเปลี่ยนของมัน

แน่นอนว่าบางอย่างเช่น ‘ฟื้นฟูร่างกายจากความล้าเสร็จสมบูรณ์’ ไม่น่าจะเป็นไปได้ ถ้าหากว่าผมจะทำไปแล้ว มันก็อาจจะสูญเสีย SP ทั้งหมดของผมไปโดยใช่เหตุ แต่เนื่องด้วยจำนวนข้อจำกัดที่เหมาะสม ผมหวังว่าจะค้นพบผลิตภัณฑ์อย่างดีได้

ผมเพิ่มคำบรรยายของเครื่องดื่มฟื้นฟูกำลังเข้าไปอีก 1 บรรทัด

—ถ้า ‘คิมฮาจิน’ นอนหลับภายใน 2 ชั่วโมงหลังจากการใช้ เขาจะค่อยๆได้รับการฟื้นฟูความล้าทางกายภาพตลอดระยะเวลา 8 ชั่วโมง

ผมใส่ลงไปในข้อจำกัดข้อที่ 4

เฉพาะคิมฮาจินเท่านั้น

หลับภายใน 2 ชั่วโมงหลังจากการใช้

เฉพาะความล้าทางกายภาพเท่านั้น

ไม่ฟื้นฟูอย่างฉับพลัน แต่ฟื้นฟูอย่างช้าตลอดระยะเวลา 8 ชั่วโมง

[คุณสามารถบันทึกการตั้งค่าที่ถูกปรับเปลี่ยนโดยใช้ 0.5 SP]

เพราะเครื่องดื่มมีผลลัพธ์ที่คล้ายกันนี้อยู่แล้ว จำนวน SP ที่ต้องการใช้ก็ชัดว่าคือจำนวนที่ผมได้รับมาจากการออกกำลังกาย หลังจากการบันทึกผลลัพธ์ที่ปรับเปลี่ยน ผมกระดกเครื่องดื่มลงคอทันที

“อึกๆ”

ตอนนี้ผมต้องกลับไปนอนแล้ว

มิฉะนั้นที่ดื่มไปก็จะสูญเปล่า

“อ่า กระดูกผม”

ผมก็เดิมงุ่มง่ามไปข้างหน้าคล้ายซอมบี้ต่อ

 

***

 

ในชั่วโมงเดียวกันนั้น ยูยอนอากำลังวิเคราะห์วิดีโอบันทึกการฝึกซ้อมการต่อสู้ของวันนี้อยู่ ด้วยโดรนที่คอยบันทึกวิดีโอจำนวนหลายตัวของแต่ละทีมนั้น ทำให้เธอได้เห็นภาพจากในหลายๆุมุมมอง

“…อย่างน้อยเขาก็ไว”

เมื่อเธอดูมากขึ้น ความสงสัยของเธอก็ยิ่งทวีคุณมากขึ้นตาม

ลูกหมึกถูกยิงไปทั้งหมด 59 ตัว พลโจมตีระยะไกลกำจัดพวกมันทั้งหมดด้วยกระสุนก่อนที่มันจะตกลงถึงเสียด้วยซ้ำ โดยปกติหมึกยักษ์หนวดดำลูกๆของมันที่โดนยิงจะถูกดูดซึมกลับเข้าไปอีกครั้งเพื่อฟื้นฟูพลังงาน จากนั้นพวกมันก็จะปล่อยลูกหมึกออกมาเพิ่มอีก นี่เป็นเรื่องที่น่ารำคาญมาก ยูยอนอาจึงพร้อมสำหรับการต่อสู้อีกรอบ แต่ครั้งต่อไปการต่อสู้จะต้องจบลงใน 10 นาทีเท่านั้น

“ฉันจำไม่ได้ว่าเห็นเขาในตัวแทนโรงเรียนนายร้อยด้วย”

มากไปกว่านั้นเธอยังคิดถึงเรื่องคนแปลกหน้าที่ประหนึ่งเป็นพลโจมตีระยะไกลนี่ด้วย สตามิน่าของเขาต่ำกว่านักเรียนนายร้อยคนอื่นๆอย่างผิดปกติ และเขาทั้งยังเปลี่ยนอาวุธได้ทันทีอีกด้วย…

นั่นคือเท่าที่ยูยอนอารับรู้ได้จากบันทึกของเธอเกี่ยวกับคิมฮาจิน

เธอได้รับข้อความที่ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน

[ทำไรอยู่?]

ส่งมากจากชินจงฮัก ด้วยรอยยิ้มร่า ยูยอนอากดพิมพ์ลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรม

[กำลังวิเคราะห์วิดีโอจากวันนี้อยู่~]

[ทำไปทำไม?]

[ฉันจะรับช่วงต่อกิลด์ในอนาคตยังไงล่ะ เพราะงั้นฉันจึงต้องมองหาพรสวรรค์ที่มีแนวโน้ม]

[มันหาไม่ได้ในทีมเธอหรอก พวกนั้นมันก็ขยะดีๆนี่แหละ]

ยูยอนอาหัวเราะในใจ เขาพูดถูกและทั้งยังจองหอง ถ้าเป็นใครคนอื่นที่ไม่ใช่ชินจงฮักล่ะก็คงไม่พบใครที่มีพฤติกรรมที่น่าเกลียดน่าชังเท่านี้อีกแล้ว แต่ความจริงแค่ว่าเขาคือ ‘ชินจงฮัก’ ก็เปลี่ยนความจองหองและความโอหังของเขาให้เป็นความเก๋ได้ มันไม่ใช่การอธิบายเชิงตรรกะ แต่เหตุผลที่ว่ายูยอนอาชอบชินจงฮักนั้นไกลจากคำว่าตรรกะมากที่จะให้เป็นลำดับแรก

[แล้วไอหมอนั่นที่ใช้ปืนอ่ะ เป็นยังไงบ้าง?]

“ฮ่า ฮ่า”

เขาดูอยากรู้ไปซะทุกเรื่อง

เขาก็ดูมีมุมที่น่ารักๆเป็นกับเขาเหมือนกัน

[เขาโอเค เขาทำงานที่คุ้มค่าในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง นั่นน่ะสินายจะไปคาดหวังอะไรจากอันดับที่ 934 กันล่ะ]

2.78 วินาที ในช่วงเวลาสั้นๆที่ชายคนนั้นยิงปืนไป 60 นัดและเข้าเป้า 59 ยูยอนอาทำท่าลั่นไกด้วยนิ้วชี้ มันเป็นไปได้หรอที่จะลั่นไกได้ถึง 20 ครั้ง ใน 1 วินาที? หรือปืนพกนั่นมีปุ่มการยิงอัตโนมัติกันนะ?

ดิ๊ง ด่อง—

กริ่งดังขึ้นท่ามกลางความคิดของเธอ

[เอ้อ รูมเซอร์วิสของฉันมาแล้ว]

ยูยอนอากระโดดตรงไปที่ประตู

เมื่อเปิดประตู เธอก็พบกับพ่อบ้านที่แต่งตัวอย่างปราณีตรออยู่ข้างหน้า เธอมีความสุขที่ได้พบพ่อบ้านที่พ่อของเธอเป็นคนเลือกให้ไว้คอยรับใช้เธอ

“ขอบคุณนะคะ คุณเซชาน”

พ่อบ้านโค้งตัวด้วยความเคารพ

ยูยอนอาหยิบอาหารของเธอและกลับมาที่นั่ง

[ฉันกลับมาละ รอนานไหม?]

ยูยอนอาเปิดฝาครอบทรงโดมบนจานสีเงินสวยงามออก

[ไม่]

ข้างในนั้นเป็นอาหารธรรมดาทั่วไป ขนมพายชิ้นเล็กๆอยู่ระหว่างขนมปัง 2 ก้อนเป็นสัญลักษณ์ที่บ่งบอกถึงความเป็นสามัญชนทั่วๆไป และข้างๆก็มีเฟร้นช์ฟรายส์และโค้ก 1 ขวด

มันคือเซ็ทแฮมเบอร์เกอร์

[เธอสั่งอะไรมา?]

ชินจงฮักถามมาได้ถูกเวลา

ยูยอนอาตอบกลับ

[ก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่ตับห่านชิ้นเล็กๆชิ้นนึงเอง]