0 Views

ตอนที่ 7 – การฝึกซ้อมการต่อสู้ (1)

“Outcall” เป็นการระเบิดครั้งใหญ่ของพลังเวทย์มนตร์เมื่อ 50 ปีก่อนและสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโลก หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น สิ่งลึกลับมากมายก็ได้ปรากฏขึ้นบนโลก อย่างเช่น ทาวเวอร์, ดันเจี้ยน และปีศาจ ความวุ่นวายเหล่านี้สั่นสะเทือนไปยังรากเหง้าของเหล่ามนุษยชาติ โลกสีฟ้าใบเดิมของมนุษย์กลายเป็นนรก ปีศาจสังหารมนุษย์ ส่วนทาวเวอร์กับดันเจี้ยนสร้างปีศาจที่น่ากลัวเหล่านี้ออกมาไม่รู้จบอย่างกับเป็นโรงงานผลิตปีศาจ

ทั้งวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของมนุษยชาติหมดความหมายลงไปเมื่อภัยภิบัติที่เลวร้ายครั้งนี้ได้อุบัติขึ้น บ้านเมืองล่มสลายกฎที่เคยเป็นกฎหมายก็กลับไปสู่กฎเกณฑ์ของความป่าเถื่อน ผู้รอดชีวิตแห่งโศกนาฏกรรมครั้งนี้ดิ่งลึกลงสู่สัญชาตญาณของพวกเขา สูญเสียจิตสำนึกความเป็นมนุษย์ไป

แต่ภายในโลกที่เลวร้ายเฉกเช่นนรกนี้ได้ก่อกำเนิดวีรบุรุษขึ้นสุกสกาวเหมือนกับดวงดาว

ด้วยพลังที่เหนือชั้น พวกเขาสามารถช่วยแก้ไขความสับสนวุ่นวายเหล่านี้ โลกที่เคยล่มสลายลงถูกสร้างขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็ว พวกเขานำพรสวรรค์ที่สวรรค์ประทานให้ มาแก้ไขสถานการณ์จากหน้ามือเป็นหลังมือ จากความช่วยเหลือของพวกเขา เหล่ามนุษยชาติได้ฟื้นคืนจิตสำนึกที่สูญเสียไปโดยเข้าร่วมการเป็นวีรบุรุษด้วยเทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์ที่ได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ ‘ความก้าวล้ำด้านวิทยาศาสตร์’ และ ‘ความก้าวล้ำด้านวิศวกรรม’ ได้ถือกำเนิดขึ้นอีกครั้ง

 

* * * * *

 

และในที่สุด ทาวเวอร์, ดันเจี้ยน และปีศาจ กลายเป็นเป้าหมายหลักที่ต้องทำลายล้าง อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างในสิ่งเหล่านี้ยังคงมีความยิ่งใหญ่อยู่
ทาวเวอร์ ต้องใช้คนจำนวนมากและใช้เวลาในการพิชิตนานพอสมควร แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น มันขึ้นอยู่กับระดับความยากด้วย ดันเจี้ยนอาจจะสามารถพิชิตลงได้ง่ายดายแม้เพียงคนๆเดียว ตราบใดที่เขารู้ตำแหน่งของมัน
ทางเวอร์มอบรางวัลที่คุ้มค่าให้ บรรจุสมบัติอันล้ำค่าไว้ที่แม้แต่มนุษย์ก็มิอาจจะฝันถึง

แล้วชื่อของทาวเวอร์ที่กิลด์ Apostle of Saints ได้พิชิตมาเมื่อ 17 สิงหาคม 2023 มีชื่ออะไรบ้าง? และได้รับรางวัลอะไรบ้าง?

“คำถามเล็กๆน้อยๆเหล่านี้ไม่ได้ถามกันบ่อยครั้ง แต่ยังไงคุณก็ควรที่จะรู้เกี่ยวกับเรื่องประวัติการพิชิต ทาวเวอร์ และ ดันเจี้ยน ไว้ก็ดี”

คาบเรียนตอนเช้านี้คือ “ประวัติศาสตร์ก่อนการเกิด Outcall” ไม่กี่ประโยคที่ผมเขียนไว้ ตอนนี้กลายเป็นตำราเรียนที่มีจำนวนมากกว่า 400 หน้า สิ่งที่จำได้คือรางวัลที่ได้รับจากทาวเวอร์, ชื่อของปีศาจ, ตำแหน่งดันเจี้ยนในเกาหลี, ผู้พิชิตทาวเวอร์และดันเจี้ยน และคนอื่นๆอีกที่นับไม่ถ้วน

แม้ในฐานะผู้เขียน แต่มีข้อมูลมากเกินที่จะประมวลผลได้ ขอบคุณมากจริงๆ ที่มันไม่ได้ก่อให้เกิดปัญหามากมายกับตัวผม ขอบคุณทุก ‘ความเห็น และ การอ่าน’ ที่เป็นของขวัญให้ผม

[17 สิงหาคม 2023 กิลด์ Apostle of Saints ได้พิชิต Floods ทาวเวอร์ลง และได้รับอัญมณีมหาสมุทร]

เมื่อใดก็ตามที่ผมมองไปที่สิ่งหนึ่ง ผมก็จะได้รับข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องนั้นมา เพราะงั้นผมจึงไม่มีอะไรที่ต้องกังวล

“เห้อ…”

แต่ในขณะที่เด็กผู้หญิงที่กำลังนั่งอยู่ข้างหน้าผมนั้นกำลังเกาหัวด้วยความงุนงงและถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า
การนั่งมองตัวละครที่ผมสร้างขึ้นมานี้ ทำให้ผมหัวเราะออกมาแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้
แชนายุน เกลียดการนั่งเรียนเอามากๆ เธอมีความสามารถที่เป็นที่ 1 ในหมู่ของนักเรียนนายร้อยหญิง แต่เพราะการสอบข้อเขียนที่เป็นตัวฉุดเธอลง เธอจึงยอมแพ้ที่จะแย่งเก้าอี้ตัวที่เป็นที่ 1 จาก ราเชล แม้เธอจะพยายามกัดฟันสู้เพื่อเปลี่ยนแปลง แต่การสอบข้อเขียนก็ยังเป็นอุปสรรคที่หนักหนากับเธออยู่ดี

ในขณะนั้นเอง แชนายุน หันหน้ามาเหลือบมองที่ผม สายตาของเจอจ้องเขม็งมาที่คนที่นั่งอยู่ข้างหลังเธอ – ผมเอง บางทีเธออาจจะได้ยินเสียงหัวเราะของผมก็เป็นได้
ผมต้องแกล้งทำเป็นนิ่งสงบไว้โดยก้มหน้าหลบสายตาและจดจ่อกับเล็คเชอร์ที่จดอยู่ แชนายุน ทำเสียงไม่พอใจออกมาสั้นๆและหันหน้ากลับไป

บทเรียนยังคงดำเนินต่อไป
สถานที่ที่มีความเข้มข้นของมานาสูง, พฤติกรรมของปีศาจ, รายชื่อล่าค่าหัวของจิน…
หลังจาก 2 ชั่วโมงได้ผ่านไปและแล้วเสียงออดก็ดังขึ้น

“กลับไปทบทวนกับสิ่งที่พวกนายจดไปวันนี้ด้วยนะ ไม่เช่นนั้นล่ะก็ จะมาร้องไห้ตอนสอบเอานะ”

ศาสตราจารย์ที่มีผมสีเทากับแว่นกลมๆของเขา ทิ้งท้ายคำพูดนี้ไว้ก่อนจะออกไปจากห้อง

“โอ๊ย น่ารำคาญเสียจริง ทำไมฉันต้องมานั่งเรียนอะไรทั้งหมดนี่ด้วย? ข้อสอบข้อเขียนก็โครตน่าเบื่อ”

แชนายุน เริ่มบ่นออกมาในช่วงจังหวะที่ศาสตราจารย์ออกจากห้องไป อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของเธอเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม บางทีอาจจะเป็นเพราะคาบต่อไป

การฝึกซ้อมการต่อสู้กำจัดปีศาจ

ชื่อคาบเรียนก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นการฝึกซ้อมการต่อสู้กับปีศาจ ปีศาจที่ใช้ในบทเรียนเป็นหุ่นเชิดที่สร้างขึ้นมาจากมานา แต่รูปลักษณ์และพลังทำลายล้างของพวกมันนั้นเหมือนกับของจริง แน่นอนว่าพวกมันไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับปีศาจจริงๆแต่ก็ประมาทไม่ได้เพราะมีโอกาสสูงที่จะได้รับบาดเจ็บได้

ผมรู้สึกกลัว

“อีก 20 นาทีเจอกันที่สนามฝึก!”

น้ำเสียงหนึ่งดังขึ้นในห้องเรียน ผมหันไปมองตามเสียงนั้น
ใบหน้ารูปไข่ ดวงตาที่อ่อนโยน และเรือนร่างมีแต่มัดกล้ามที่ไม่ได้เข้ากันกับใบหน้าเลย เขาคือ โยยองฮาน ผู้สนับสนุนของ คิมซูโฮ
เราต่างรู้กันดีว่า คิมซูโฮ และ คิมจงฮัก ไม่ถูกกัน ครูฝึกที่เป็นคนดูแลห้องเรียนนี้จึงได้มอบหน้าที่ให้ โยยองฮาน เป็นหัวหน้าห้องแทน

“อะแฮ่ม”

ผมก็แค่หวังว่าจะไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนนะ

 

* * * * *

 

หลังจากพัก 20 นาที ทุกๆคนจากคลาส Veritas ก็มารวมกันที่สนามฝึก ที่นี่มี 100 คน ดูเหมือนจะเยอะไปหน่อยนะ เหล่านักเรียนนายร้อยต่างกำลังแบ่งปันเรื่องราว พูดคุยกันกับเพื่อนๆของพวกเขาอย่างสนุกสนาน แต่ผมตัวคนเดียวไม่มีเพื่อน แค่ผมคนเดียวที่ไม่มีเพื่อน

“บ้าเอ้ย…”

ขณะที่ผมกำลังหมกมุ่นอยู่กับความโดดเดี่ยว ครูฝึก คิมซูฮยอก ก็ปรากฏตัวขึ้น
เหล่านักเรียนก็รับยืนขึ้นตรงหน้าเขาทันที

“ฉันมั่นใจว่าพวกนายรู้อยู่แล้วว่าบทเรียนวันนี้คืออะไร ดังนั้น ฉันจะประกาศทีมโดยไม่มีคำอธิบายใดๆ เว้นเสียแต่ว่าจะมีบางอย่างที่พิเศษๆเกิดขึ้น ทีมนี้จะต้องเป็นทีมเดิมจนกว่ามิดเทอมนี้ผ่านไป”

ถึงขั้นตอนการรวมทีม นักเรียนต่างกระปรี้กระเปร่ากับความตื่นเต้นกับบทเรียนที่จะได้เจอ

หนึ่งทีมโดยปกติจะมีจำนวนสมาชิก 5 คน – นักรบ 2 คน, พลโจมตีระยะไกล 1 คน, ผู้สนับสนุน 1 คน และผู้เล่นสารพัดประโยชน์อีก 1 คน
โดยปกติตำแหน่ง นักรบ จะเป็นการโจมตีระยะใกล้ เช่น พลหอก หรือ นักดาบ พลโจมตีระยะไกลก็คือคนที่ใช้อาวุธโจมตีระยะไกล และผู้สนับสนุนก็คือบุคคลอย่างเช่น ยูยอนอา และ โยยองฮาน ผู้ที่ทั้งช่วยเสริมการโจมตีและสนับสนุนตำแหน่งผู้โจมตี 3 คนข้างต้น

สุดท้าย ผู้เล่นสารพัดประโยชน์โดยทั่วไปจะเป็นตำแหน่งนักเวทย์ แต่ตำแหน่งนี้จะถูกยกเว้นไว้ก่อนจนกว่าจะขึ้นปี 2 และเมื่อตำแหน่งนักเวทย์ถูกเพิ่มเข้ามาในทีม ผู้สนับสนุนจะมีบทบาทเพิ่มเติมในการปกป้องนักเวทย์ด้วย นักเวทย์ถือเป็นอีกตำแหน่งหนึ่งที่สำคัญเช่นกัน

ส่วนบทบาทของผมที่นี่น่ะหรอ ค่อนข้างจะไม่แน่นอนเท่าไรนัก บทบาทที่ได้รับจะขึ้นอยู่กับอาวุธที่เราได้เลือกและขณะที่ผมไม่ใช่ตำแหน่งนักรบ ผมก็บกพร่องเกินไปที่จะเป็นตำแหน่งพลโจมตีระยะไกล เพราะปืนมีระยะการโจมตีที่สั้นกว่าธนูมาก และปืนยังด้อยกว่าเมื่อเทียบกับอาวุธโจมตีระยะประชิดที่สามารถโจมตีจากระยะไกลได้ในระดับหนึ่ง

[พลโจมตีระยะไกล (โจมตีระยะไกล) 一 อันดับที่ 4 แชนายุน, อันดับที่ 9 อิม ยองจิน… อันดับที่ 934 คิมฮาจิน, อันดับที่ 945 โอจียุน]

อย่างไรก็ดี ผมได้รับมอบหมายหน้าที่เป็นตำแหน่ง พลโจมตีระยะไกล

คิมซูฮยอก ประกาศอีกครั้ง

“สมาชิกในทีมจะถูกคัดสรรอย่างเป็นธรรม นักเรียนที่อยู่อันดับล่างจะถูกจับคู่ให้อยู่กับนักเรียนที่อันดับสูง”

คาบเรียนการฝึกซ้อมที่ Cube ได้รับการควบคุมดูแลจากปัญญาประดิษฐ์ที่ได้พัฒนาโดยนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ ทำให้ไม่มีช่องว่างสำหรับการคอรัปชั่นหรือการชักจูงจากผู้อยู่เบื้องหลัง
ซึ่งผมก็ได้เห็นผลลัพธ์ที่น่าสมเพชนี้ด้วยตาของผมเอง

[ทีม 1]
[คิมซูโฮ / คิมลัง]
[ซองซึงอุน / พายน์]

[ทีม 2]
[เดเมียน / โรเซ่น]
[ชุนลี / แชนายุน]


[ทีม 5]
[จินโฮซึง / ฮาซูคิ]
[คิมฮาจิน / ยูยอนอา]
“…”

ดูทีมของผมสิ ผมพูดอะไรไม่ออกเลย
ยูยอนอา
ยูยอนอา อยู่ทีมเดียวกับผม ในนิยายเรื่องนี้ เธอเป็นตัวละครที่ทั้งรักและก็เกลียดที่สุด
เมื่อมองไปรอบๆ ผมก็ไปสบตากับเธอเข้า ดวงตาของเธอเป็นประกายเหมือนกับอัญมณีจ้องมองมาด้วยความรังเกียจและดูหมิ่น แต่นั่นก็เพียงชั่วครู่ เพียงแค่ผมกระพริบตาหนึ่งครั้ง ความรู้สึกไม่เป็นมิตรในดวงตาของเธอก็หายไป
น่าแปลกใจก็ตรงที่เธอเดินมาหาผมพร้อมด้วยรอยยิ้ม ผมที่ยาวสลวยของเธอพลิ้วไหวไปมาตามช่วงจังหวะการเดิน ริมฝีปากที่สวยของเธอขยับไปมาอย่างอ่อนโยน

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

“เอ่อ อื้ม ฉัน…”

“คุณโฮซึง”

แต่ผมกลับไม่ใช่หนึ่งในคนที่ ยูยอนอา เดินเข้ามาทักทาย การที่ได้สบตากับเธอมันเป็นเพียงแค่ความคิดงี่เง่าในหัวของผมเอง เธอกำลังยืนคุยกับนักเรียนชายที่ยืนอยู่ข้างหลังผม

“เอ่อ สวัสดี”

“เราไม่เคยอยู่ทีมเดียวกันมาก่อนใช่ไหม?”

เธอพูดอย่างสุภาพเกินไปสำหรับเด็กที่อายุ 17 ปีแล้ว นั่นเป็นสิ่งที่ ยูยอนอา ชอบที่รักษาระยะห่าง

“ใช่? เอ่อ ใช่ ฮ่าๆ”

หลังจากที่แลกเปลี่ยนกัน 2 3 ประโยค จินโฮ ก็ทลายความวิตกกังวลลง ยูยอนอา เป็นคนที่พูดคุยด้วยยากและไม่ใช่แค่เพราะภูมิหลังและบุคลิกที่บ้าบอของเธอ ยูยอนอา และ ชินจงฮัก เป็นคู่รักกันอย่างเป็นทางการแต่ไม่เป็นทางการ ในจุดนี้ มันน่าจะเป็นเรื่องการรักเขาข้างเดียวจาก ยูยอนอา

“อ้าว คุณฮาซูคิ ก็มาด้วย”

“สวัสดี…”

ตามที่ได้แนะนำชื่อเธอไป ฮาซูคิ เป็นเด็กนักเรียนนายร้อยจากญี่ปุ่น เธอเดินผ่านไปพร้อมกับดวงตาที่เหมือนจะร้องไห้ ยูยอนอาเหลือบมองเธอด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นว่า

“มีใครอื่นอีกไหม?”

“ฉันเอง”

ยูยอนอาไม่ชอบคนที่ขาดความมั่นใจและความเชื่อมั่นในตัวเอง เพราะงั้นผมเลยก้าวออกมาข้างหน้าอย่างมั่นใจ ทั้ง ฮาซูคิ และ จินโฮซึง ต่างจ้องมองมาที่ผม

“เอ่อ…”

ฮาซูคิ ทำหน้าสงสัยราวกับไม่รู้ว่าผมคือใคร

“อ๋อ หนุ่มน้อยผู้เลือกใช้ปืนนี่เอง”

เมื่อ จินโฮซึง พูดถึงผมข้างต้นไป ผมก็รีบเช็คสีหน้าท่าทางของ ยูยอนอา ทันที เธอไม่ได้สีแสดงความรู้สึกใดๆออกมา แต่นั่นกลับทำให้ยิ่งน่ากลัวมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก
และตอนนั้นเอง ครูฝึก คิมซูฮยอก ก็ตะโดนดังลั่น

“ไม่มีเวลาให้มามัวเจ๊าะแจ๊ะกันนะ พวกนายน่าจะได้พิกัดและข้อมูลของปีศาจที่จะต้องสังหารในสมาร์ทวอทช์ที่ข้อมือแล้ว รีบเช็คได้แล้ว!”

จำนวนทีมทั้งหมด 25 ทีม ถ้ารวมคลาสอื่นๆที่ร่วมทีมด้วยแล้ว ทั้งหมดก็ 100 ทีมพอดี
ภารกิจของพวกเราก็คือมุ่งหน้าไปยังพิกัดที่ได้รับและกำจัดปีศาจที่นั่น
ตัวกำหนดอันดับหลังจบภารกิจขึ้นอยู่กับว่าเรามี ความเร็ว และ ความปลอดภัย แค่ไหนที่จบภารกิจได้

เริ่มได้一
ทันทีที่เสียงประกาศดังลั่นของครูฝึกดังขึ้น ยูยอนอา ก็ฉายภาพพิกัดจากสมาร์ทวอทช์ขึ้นมา

[ปีศาจหมึกหมวดดำ ละติจูด 37 องศา 31 ลิปดา 32 ฟิลิปดา เหนือ]
ชื่อของปีศาจที่พิกัดของมันอยู่ตรงนั้น
ยูยอนอา รีบพูดออกมาอย่างรวดเร็ว

“ไปกันเถอะ เราคุยไปขณะที่กำลังเคลื่อนพลไปได้”

 

* * * * *

 

ผมกำลังวิ่งผ่านสนามฝึกไป นอกเหนือจากมหาสมุทรที่เป็นสีเหลืองทองอร่ามแล้วเห็นทีก็จะเป็นเจ้าปีศาจหมึกหมวดดำ
แต่การวิ่งนี่มันโครตจะยากมากสำหรับผมที่มีค่าสถานะด้านกายภาพอันน้อยนิด ทำให้รองเท้าที่ผมสร้างขึ้นมาเมื่อคืนดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ไปเลย
ระยะเวลาภารกิจ 1 ชั่วโมงนั้นนานมากพอที่จะทำให้สตามิน่าของผมนั้นจะหมดเกลี้ยง
และในที่สุด ผมก็ล้มลงขณะวิ่ง ทีมต้องหยุดชะงักเพราะผม

“ไม่เป็นไรนะ สิ่งที่สำคัญกว่าก็คือจะล้มปีศาจได้หรือไม่ได้ก็แค่นั้น”

จินโฮซึง ที่ยืนมองผมหายใจหอบอยู่บนพื้นพูดออกมาพร้อมกับยื่นขวดน้ำให้ผม

“เขาพูดถูก ชัดเจนว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นประจำเมื่อต้องทำงานร่วมกับพวกนักเวทย์”

ฮาซูคิ เองก็ยังปลอบผมด้วยการพูดภาษาเกาหลีที่ยังไม่ค่อยแข็งแรงของเธอ
ผมรู้สึกขอบคุณมากจริงๆ แต่ผมก็ต้องหันไปเช็คปฏิกิริยาของ ยูยอนอา ด้วยเป็นสำคัญ
ตรงกันข้ามกับที่ผมคาดไว้จริงๆ เธอไม่ได้ดูมีทีท่าว่าจะมีอาการไม่พอใจแต่อย่างใด เธอแค่กำลังนั่งอยู่บนพื้นด้วยท่าทางที่สงบเสงี่ยม และกำลังอ่านข้อมูลของปีศาจหมึกหมวดดำบนสมาร์ทวอทช์
ผมจึงดึงข้อมูลที่จำเป็นออกมาจากในหัวด้วย

===
[ปีศาจหมึกหมวดดำ]
一ปีศาจระดับ low-intermediate
一คุณสมบัติพิเศษ
*ตรงลำตัวไม่แข็งแกร่ง แต่จะมีลูกหมึกตัวน้อยๆจำนวนมากผุดออกมาจากหนวดที่ติดอยู่กับหัว การผุด 1 ครั้งจะมีลูกหมึกออกมา 12 ตัว มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยที่จะเอาชนะมันได้ ลูกหมึกสามารถดูดเลือดมนุษย์ได้และเปลี่ยนร่างกายของพวกมันให้เป็นมัมมี่ในเพียงแค่เสี้ยววินาที พวกมันถูกจัดให้อยู่ในระดับ low-intermediate
一กลยุทธ์
*กำจัดเหล่าลูกหมึกให้สิ้นซาก หรือเลือกทำลายหนวดสีดำตรงส่วนลำตัวที่เป็นแหล่งสร้างพลังเวทย์มนตร์
一จุดอ่อน
*หนวดสีดำ
一จุดแข็ง
*แรงดูดที่ทรงพลังและลูกหมึก
===

บางทีนี่อาจเป็นเพราะผมเองที่เป็นคนเขียนการตั้งค่าของปีศาจหมึกหมวดดำ รายละเอียดเกี่ยวกับปีศาจตัวนี้เลยผุดขึ้นมาในหัวของผม

“ฉันจะจัดการกับพวกลูกสมุนมันเอง พวกเธอ 2 คนไปจัดการกับส่วนลำตัวของมัน”

ในไม่ช้า ยูยอนอา ก็ปิดสมาร์ทวอทช์และออกคำสั่งกับ ฮาซูคิ และ จินโฮซึง
อื้อ ฉันเข้าใจแล้ว
ยูยอนอา กระทำเหมือนกับผมไม่ได้อยู่ตรงนี้ ผมรู้สึกไม่ต่างอะไรกับมวลอากาศ ซึ่งนั่นคงเป็นเหตุผลเธอจึงไม่ได้มีปฏิกิริยาใดๆต่อผมเลย

“…ไปกันได้แล้ว”

จากการกระทำของเธอที่ทำร้ายจิตใจ ผมฝืนตัวเองลุกขึ้นยืน ต้องขอบคุณรองเท้าคู่นี้จริงๆ สตามิน่าของผมฟื้นฟูขึ้นมาจำนวนหนึ่งแล้ว

“นายไหวเปล่าเนี่ย?”

“ไหวสิ ฉันไปก่อน ฮึ้บ!”

ผมวิ่งนำกลุ่มไป เมื่อเทียบกับตอนที่ผมอยู่บนโลก ผมว่าผมเร็วกว่านี้
แต่อีก 10 วินาทีต่อมา
ผมพบว่าตัวเองวิ่งห่างไกลออกมาจาก 3 คนนั้นมากๆ