0 Views

บทนำ : เรื่องราวภายในนิยาย

[คิม ซูโฮ]

ช่วงอายุ 17-27 ปี ในเรื่อง

เป็นคนเที่ยงธรรม ซื่อสัตย์และเป็นคนขยัน แม้ว่าเขาจะดูเป็นผู้ชายธรรมดาทั่วไป แต่ลึกๆเขาช่างเป็นคนที่พิเศษและมีพรสวรรค์ เนื่องด้วยความอัจฉริยะจึงทำให้เขากลายเป็นที่รู้จักในโรงเรียนนายร้อย เขาตั้งมั่นในหลักความถูกต้องและนิสัยเที่ยงตรงเหมาะสมที่จะเป็นพระเอก และเขายังเก็บงำความลับสุดยอดไว้อย่างหนึ่งที่มิอาจเปิดเผยให้ใครรับรู้ได้

[ชิน จงฮัก]

ช่วงอายุ 17-27 ปี ในเรื่อง

ทายาทรุ่นที่ 4 ของบริษัทจินซอง หนึ่งในกลุ่มบริษัทที่ทรงอิทธิพลมากที่สุดซึ่งนับว่าเป็นอันหนึ่งในเกาหลี ในฐานะที่เป็นทายาทตระกูลของบริษัทให้ยักษ์ จงฮักจึงเป็นคนที่หลงตัวเองและหัวสูง เนื่องด้วยบุคลิกภาพของเขาและความรู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยกว่า คิม ซูโฮ นั่นจึงทำให้เขากลายเป็นพวกตัวร้าย

จาก 2 บทข้างบนนั่น เป็น 2 ตัวละครหลักของนิยายเรื่องนี้

แม้ว่าในนิยายเล่มนี้จะมีตัวละครอีกมากมาย จะให้เขียนบทบาทของตัวละครเหล่านั้นลงไปด้วยคงเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยาก ภายในนิยายยังมีตัวละครอื่นๆอีกนับไม่ถ้วน เว้นเสียแต่ว่าตัวละครมี ‘บทบาทสำคัญ’ เช่น นางเอก หรือ ผู้ช่วย จะตั้งชื่อให้กับตัวละครนั้นก็คงไม่จำเป็น

…ทำไมผมต้องมาพูดอะไรทั้งหมดนี้ด้วยน่ะหรอ?

一วีรบุรุษผู้เป็นตัวแทนของสมาคมโรงเรียนนายร้อย สาขากรุงโซล ประจำปีการศึกษา 2024 คิม ซูโฮ อันดับ 1 ของรุ่น

เป็นเพราะเรื่องราวในนิยายของผมนั้นเคยเกิดขึ้นตรงหน้าผมไงล่ะ…

คิม ซูโฮ ถูกขานชื่อให้ขึ้นไปบนเวที เขาเดินขึ้นไปด้วยใบหน้าที่แข็งทื่อราวกับว่าเขารู้สึกกังวลใจอยู่

พวกเราต่างอยู่ในอาคารหอประชุมขนาดใหญ่ ที่บรรจุจำนวนนักเรียนนายร้อยมากกว่า 300 ชีวิตและผู้ชมอีกนับพันต่างจับจ้องสายตาไปที่คนๆเดียว คิม ซูโฮ

“ว้าว เขาคือ คิม ซูโฮ หรอเนี่ย?”

“เขาหน้าตาดีเลยทีเดียวนะ~”

ผู้หญิงจำนวนหนึ่งต่างมองเขาด้วยการชื่นชมและความรัก

“…นี่คงเป็นเหตุผลว่าทำไมผู้คนต่างพูดว่าพรสวรรค์นั้นเป็นเรื่องสำคัญ ใครจะสนกันล่ะว่าคุณพยายามมาอย่างหนัก? ยังไงคนเช่นเขาก็ลงเอยด้วยการเป็นที่ 1 อยู่ดี”

“ไอหนุ่มคนนั้นช่างโชคดีจริงที่มาพร้อมกับพรสวรรค์”

และเป็นเรื่องปกติที่เขาจะพบกับเรื่องอิจฉาริษยาจากพวกวัยรุ่นหนุ่มสาว

“เกรดของเขาเป็นที่กล่าวขานกันว่าสูงที่สุดในรอบ 10 ปีที่ผ่านมา”

“อื้อใช่ ฉันได้ยินมาจากปากเขาเลย แถมเรื่องพรสวรรค์ก็ยังเป็นที่พูดถึงไปทั่วอีกด้วย ใช่ไหมล่ะ? อะไรอีกล่ะนั่น…ดาบศักดิ์สิทธิ์งั้นหรอ?”

บรรดาสมาคมที่มาเข้าร่วม ต่างมาเพื่อที่จะพบนักเรียนนายร้อยที่ดีที่สุดในรอบประวัติศาสตร์ที่มีมา
พวกเขามองลงมาจากที่นั่งที่อยู่สูงภายในอาคารหอประชุมขนาดใหญ่ ถึงกระนั้นก็ตาม ผมยังคงได้ยินเสียงของพวกเขา แม้พวกเขาจะห่างออกไปอย่างน้อยก็ 1 กิโลเมตร แต่ตราบใดที่ผมยังมองเห็นพวกเขาจากตรงนี้ นั่นหมายความว่าผมก็ได้ยินพวกเขาอย่างชัดเจน
ไม่ใช่แค่คำพูดเท่านั้นที่ผมได้ยินชัดเจน แต่ผมทั้งยังเห็นใบหน้าของพวกเขาเกือบทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้าผมอย่างชัดเจนอีกด้วย บางที…นี่อาจจะเป็น ‘พรสวรรค์’ ของผมก็เป็นได้

“ใช่ ในเรื่องเกี่ยวกับดาบนั้น เขาได้รับการคุ้มครองจากคนทั่วโลก”

“ฮืม…นั่นเป็นคำอธิบายที่ค่อนข้างจะครุมเครือไปหน่อยนะ แต่ผมเดาว่าข้อมูลจากโรงเรียนก็คงเป็นแบบนั้นกันทั้งหมด”

“พวกเราเรียกว่าหมากบนตัวเจ้าเด็กนั่น เพราะงั้นอย่าไปแตะต้องเขา”

ผมจำใบหน้าของผู้ที่กระซิบได้
ยุน ซองอา ผู้ช่วยคนสำคัญของตัวละครหลักและเป็นหนึ่งในนางเอกที่เกือบจะกลายจะคนรักของตัวละครหลัก แค่เมื่อทั้งคู่เข้ากันได้ดี – ในความเป็นจริงแล้ว เมื่อตัวละครหลักเข้ากันได้กับตัวนางอีกหลายๆคน – ผมคงจะต้องหยุดนิยายไว้ชั่วคราวก่อน ดังนั้น ทั้งคู่จะไม่มีวันได้กลายเป็นคู่รักกัน

“หมากงั้นหรอ? หมากอะไรกัน? เมื่อพูดถึงนักเรียนนายร้อย มันน่าไม่มีอะไรแบบนี้เลยนะ”

ด้วยคำพูดที่เย็นชาของสมาคมอื่น ยุน ซองอา ยิ้มให้อย่างอ่อนหวานและพูดแย้งออกมา

“นั่นคงเป็นเหตุว่าทำไม ‘กบในกะลา’ ไม่สามารถหลุดออกจากอันดับ 2 ได้สักทีใช่มั้ยคะ?”

ฉันรู้จักใบหน้าของ ยุน ซองอา น่าประหลาดใจที่เธอดูเหมือนรักแรกของผมตอน ม.ปลาย นั่นก็ดูเป็นไปได้เพราะผมคิดถึงเธอเมื่อตอนที่ผมอธิบายตัวละครของ ยุน ซองอา แม้ว่าเธอจะเป็นคนที่ผมชอบก็ตามแต่

“…งั้นฉันขอท้าเลยได้ไหม?”

“ผมล้อเล่นหน่า แน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น ผมยังคงมีเวลา 3 ปีเพื่อไป ก่อนเราจะสามารถแอบจับตามองพวกเขาได้”

“เป็นเวลา 2 ปีแล้ว”

“คุณก็รู้ว่าการติดต่อกับพวกเขาก่อนที่พวกเขาจะเรียนจบน่ะ มันผิดกฎหมาย ใช่ไหม?”

“นั่นเป็นเพียงเรื่องที่คุณต้องไปค้นหาเอาเอง”

ยุน ซองอา และชายคนหนึ่งต่างจ้องมองกันและกัน ด้วยการจ้องมองไม่ละสายตายิ่งทำให้บรรยากาศรอบๆที่นั่ง VIP เริ่มครุกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ
ด้วยเหตุนี้การต่อสู้เพื่อ คิม ซูโฮ จึงได้เริ่มขึ้น

一ปีการศึกษา 2024 ชิน จงฮัก อันดับ 2 ของรุ่น

ในขณะที่ตัวละครหลักอื่นๆต่างลุกขึ้น
เขาเป็นทายาทของตระกูลจินซอง รูปลักษณ์ของเขาพอสูสีกับ คิม ซูโฮ
ผู้ชมต่างค่อยๆขยับเช่นเดียวกับเมื่อตอนที่ คิม ซูโฮ เดินขึ้นมาบนเวที แต่สิ่งที่ไม่เหมือนก็คือความอิจฉาริษยา ที่ คิม ซูโฮ นั้นไม่มี เขามีแค่เพียงการชื่นชมและความรักที่หลายๆคนมอบให้ เมื่อพูดถึง คิม ซูโฮ พวกเขามักจะคิดว่า ‘ทำไมเขาดีกว่าเรา?’ แต่เมื่อพูดถึง ชิน จงฮัก แล้วนั้น ‘เขาดีกว่าเรามาตั้งแต่เกิดเลย’
ราวกับต้องการที่จะแสดงออกให้เห็นถึงความมีชาติตระกูลของเขา ชิน จงฮัก เดินขึ้นมาบนเวลาทีด้วยความใจเย็น

คิม ซูโฮ และ ชิน จงฮัก
ทั้งคู่ยืนข้างกัน ต่างจ้องสายตากันและกัน
ดูเหมือนกับมีกระแกไฟฟ้าแลบออกมาจากดวงตาของทั้งคู่

ไร้ซึ่งข้อสงสัยใดๆ ทั้งคู่เป็นตัวละครจากนิยายเล่มนี้

แล้ว…ผมอยู่ที่ไหนน่ะหรอ?

ผมไม่ได้อยู่บนเวทีหรอก แต่กลับไปนั่งอยู่ตรงที่นั่งที่ไกลที่สุดในอาคารหอประชุมนี้ ผม ‘ไม่ใช่ส่วนหนึ่งในกว่า 3000 คนที่อยู่ในอาคารนี้’  แต่หากเป็นจำนวน ‘3000 คน’ ที่ไม่มีสมาคมมามาดูด้วยเลยต่างหาก

“ชุนดง นายอยู่อันดับที่เท่าไร? ผมอันดับที่ 2900”

ข้างๆผม เด็กหนุ่มที่ตัวคล้ายกับลูกหมูถามขึ้นมา ชื่อตัวละครของเขาคือ ‘คิม โซ ฮุบ’ นั่นหมายความว่าเขามีบทบาทในท้ายที่สุดของเรื่อง ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นแค่ชายหนุ่มธรรมดาที่ไม่ได้มีทักษะร่างกายอะไรที่ต่างออกไปจากคนอื่นทั่วไป แต่พรสวรรค์ที่ช่างโดดเด่นของเขาก็คือเรื่องของการเก็บรวบรวมข้อมูลต่างๆ

“ชุนดง – ซัง งั้นหรอ?”

“…ผมก็ไม่รู้สินะ”

ผมไม่รู้ว่าผมเคยเป็นใคร ผมไม่รู้แม้กระทั่งว่า ทำไมผมถึงชื่อ ชุนดง
หากบางอย่างได้เกิดขึ้น ไม่ใช่ผมหรอที่เป็น 1 ใน 2 คนที่ควรจะได้ไปยืนบนเวทีนั่น?

“โถ่ ไม่เอาหน่า ถ้านายไม่รู้…”

“ก็ผมไม่รู้จริงๆ”

เป็นอีกครั้งที่ผมไม่รู้ โลกใบนี้คือนิยายที่ผมเขียน แต่ผมกลับอยู่ในร่างกายของตัวละครที่ผมไม่เคยเขียนขึ้นมาก่อน นอกเหนือจากการเป็นนักเรียนนายร้อยในโรงเรียนนายร้อยแห่งนี้ ผมเป็นตัวละครที่สุดแสนจะธรรมดาและไม่ค่อยจะเข้าสังคมสักเท่าไร เป็นประเภทของตัวละครที่ไม่น่าจะมีชื่อหรือในนิยายด้วยซ้ำ หรือกล่าวอีกอย่างได้ว่า…ผมคือ ตัวประกอบ ตัวหนึ่งนั่นเอง

…ไม่สิ ผมเป็นแค่เศษฝุ่นละอองต่างหาก