0 Views

“อ๊ากกก !” เหยินปาเชียนตะโกนออกมาในขณะที่เขาปีนขึ้นต้นไม้ ตัวปากระโจนมาที่ด้านล่างของลำต้นแล้วใช้แรงถีบกระโดดขึ้นมา

 

ถึงแม้ว่าเหยินปาเชียนได้ปีนขึ้นไปบนต้นไม้ 2 เมตรแล้ว แต่ก้นของเขาก็ยังมีรอยข่วนของตัวปาตัวหนึ่งอยู่ดี

 

เมื่อเห็นกิ่งไม้ที่หนากว่าเล็กน้อยอยู่เหนือเหยินปาเชียน เขาจึงพลิกตัวไปนั่งบนนั้น ตัวปาหลายตัวที่อยู่ข้างใต้เขายังคงพยายามกระโดดขึ้นต้นไม้อย่างถึงที่สุด

 

ข่าวดีอย่างหนึ่งคือตัวปานั้นไม่รู้วิธีปีนต้นไม้ ถึงแม้ว่าพวกมันจะใช้ประโยชน์จากลำต้นเพื่อกระโดดให้สูงขึ้น พวกมันก็ยังคงไม่สามารถสัมผัสเหยินปาเชียนซึ่งอยู่เหนือพื้นดินประมาณ 3 เมตรได้

 

การที่เหยินปาเชียนนั่งบนกิ่งไม้ เขารู้สึกแสบร้อนแผ่ซ่านไปทั่วแก้มก้น “แม่งเอ๊ย เกือบตายแล้วมั้ยล่ะ”

 

เหยินปาเชียนสบถแล้วมองไปที่ตัวปาข้างใต้เขา ราวกับว่าพวกมันฉุดตัวเมียอย่างไรอย่างนั้น

 

ทีนี้พวกแกก็จับชั้นไม่ได้แล้ว สมน้ำหน้า

 

เหยินปาเชียนดึงหน้าไม้ออกจากหลัง บรรจุลูกธนูหนึ่งลูก ทำการเล็งแล้วเหนี่ยวไก จากนั้นเสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วบริเวณโดยรอบ ลูกธนูได้ทะลวงทะลุร่างของตัวปาตัวหนึ่ง

 

การตายของตัวปาตัวนั้นทำให้ตัวปาตัวอื่นโมโหมากยิ่งขึ้น พวกมันพาดตัวไปกับลำต้นของต้นไม้ แต่ไม่สามารถปีนขึ้นมาได้

 

“เจ้าพวกโง่เอ๊ย พวกแกหนีไปไม่ดีกว่าเหรอ !” เหยินปาเชียนพลิกตัวด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับใช้หน้าไม้เล็งไปที่ตัวปา แกกล้าดียังไงมาจับตูดชั้น ! ไม่ว่ายังไงชั้นจะต้องแก้แค้นให้ได้ ! แกคิดหรอว่าแกสามารถจับตูดชั้นแบบเมื่อกี้ได้น่ะ ?

 

ในตอนที่เขาฆ่าตัวปาตัวที่ 3 ตัวปาที่เหลืออีก 3 ตัวก็แสดงท่าทีถอยกลับไปในที่สุด

 

พวกมันคำรามใส่เหยินปาเชียนก่อนที่จะถอยกลับไป

 

เหยินปาเชียนยกหน้าไม้ขึ้นมา ทำการเล็งแล้วเหนี่ยวไก ลูกธนูพุ่งผ่านอากาศ แต่คราวนี้มันโดนแค่ขาของตัวปาเท่านั้น ตัวปาตัวนั้นส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับเดินกะเผลกไปพร้อมกับลูกธนูที่ขาของมัน

 

หลังจากที่ตัวปาได้จากไป เหยินปาเชียนก็ถอนหายใจผ่อนคลาย เขาจับบาดแผลที่ก้น ทำให้มือของเขาเปื้อนเลือด บาดแผลนั้นเจ็บปวดมากจนเขาไม่กล้านั่งลง เขาทำได้แค่นั่งบนกิ่งไม้โดยใช้แก้มก้นข้างเดียวเท่านั้น

 

การปีนต้นไม้เป็นทักษะที่จำเป็นเพื่อความมั่นใจในการอยู่รอดในป่า

 

โชคดีที่เขามักจะได้ไปหาปู่พร้อมกับพ่อในชนบทอยู่เสมอเมื่อครั้งที่เขายังเด็ก เขามักจะปีนขึ้นไปบนต้นไม้เพื่อขโมยไข่นก เพราะฉะนั้นเขาจึงมีทักษะในการปีนต้นไม้ที่แข็งแกร่ง

 

มิฉะนั้นเขาคงจะถูกตัวปาฆ่าตายไปแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะมีปืนพกก็ตาม

 

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ตาย ร่างกายของเขาก็จะเต็มไปด้วยความบาดเจ็บ ก้นของเขาอาจจะไม่ใช่ส่วนที่ได้รับบาดเจ็บเพียงส่วนเดียวเท่านั้น

 

 

 

หลังจากที่ตัวปาได้จากไป เหยินปาเชียนก็รู้สึกไม่อยากรีบลงจากต้นไม้ เขากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่

 

ถ้าเราคิดไม่ผิด กลิ่นคาวเลือดสามารถดึงดูดสัตว์ป่าได้สินะ ?

 

ทำไมเราไม่ผ่าซากตัวปาทั้ง 3 ตัวนี้ และดูว่าเราสามารถดึงดูดสัตว์ป่าที่นี่ได้บ้างมั้ย ?

 

อย่างไรก็ตาม เขาไม่รู้ว่าจะหาตัวเป้ยได้ที่ไหน ถ้าหากว่าเขาสามารถล่อมันมาหาตนได้ก็จะดีที่สุด ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด ถ้าหากว่าเขาไม่สามารถล่อมันมาหาตนได้ เขาก็จะอยู่บนต้นไม้ต้นนี้จนกว่าจะถึงเที่ยงวันพรุ่งนี้ มันยังปลอดภัยกว่าการเขาวิ่งไปทั่วภูเขา

 

ยิ่งเหยินปาเชียนคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าแผนการนี้เป็นไปได้มากขึ้นเท่านั้น เขาเริ่มรู้สึกสบายใจขึ้นมาแล้ว

 

ถ้าหากเขาใช้แผนนี้ มันก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะอยู่รอดจนถึงบ่ายวันพรุ่งนี้

 

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สามารถหาตัวเป้ยเจอ เขาก็สามารถฆ่าสัตว์ที่ถูกล่อมาที่นี่ แล้วรายงานกลับไปยังจักรพรรดินีได้

 

ในตอนนี้ เขาจมอยู่กับความสุขที่ได้คิดแผนออก ซึ่งเป็นแผนที่ทำให้เขาฆ่าเวลาจนถึงเที่ยงวันพรุ่งนี้ ก้นของเขาหายเจ็บแล้ว มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าของเขาเพราะเขารู้สึกสดชื่นและผ่อนคลาย และในตอนนี้ เขาขาดแค่เพลง “Pomp and Circumstance” เพื่อเติมเต็มความรู้สึกมีความสุข

 

“เราจะผ่าซากตัวปาแล้วปล่อยให้เลือดของพวกมันไหลออกมาก่อน เราจะได้เอาลูกธนูกลับมาด้วย” เมื่อคิดขึ้นมา เหยินปาเชียนก็ปีนลงมาจากต้นไม้ เขาดึงซากตัวปาออกไปจากต้นไม้ทีละตัว จากนั้นเขาก็ดึงลูกธนูออกจากซากตัวปา แล้วเอาใส่กลับเข้าไปในกระบอกใส่ลูกธนูโดยไม่ได้เช็ด ต่อมาเขาก็หยิบมีดรบออกมาผ่าท้องของตัวปา การทำเช่นนี้ทำให้กลิ่นคาวเลือดของพวกมันแรงยิ่งขึ้น

 

เหยินปาเชียนกัดฟัน เขาทำทุกอย่างเสร็จแล้วจึงปีนขึ้นไปบนต้นไม้ ในตอนแรก เขาปีนขึ้นไปบนต้นไม้ 4 เมตร แต่แล้วเขาก็รู้สึกว่าจุดนั้นไม่ค่อยสะดวกสักเท่าไหร่ ดังนั้นเขาจึงปีนลงมาที่จุดเดิมก่อนหน้านี้

 

ในตอนนี้ เขาเพียงแค่ต้องรอบางสิ่งเข้ามาติดกับ

 

เพื่อใช้เวลาว่างที่มีให้เป็นประโยชน์ เหยินปาเชียนฉีกเศษผ้าออกจากชุดแล้วพันแผลที่ก้น มันไม่ง่ายเลยที่จะพันแผลให้ร่างกายส่วนนี้ เขารู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่สัมผัสแผล

 

ด้วยความยากลำบากอย่างมาก เหยินปาเชียนทำแผลเสร็จแล้ว ยังไม่มีสัตว์ป่าเข้ามาติดกับเลย แต่เขาได้ยินเสียงกรีดร้องอันน่าสังเวชในที่ห่างไกล

 

“สงสัยจังเลยว่าใครที่ซวยขนาดนั้น ?” เหยินปาเชียนชื่นชมในความโชคร้ายของบุคคลนั้น นั่นไม่ใช่ชนเผ่าอย่างแน่นอน น่าจะเป็นหนึ่งในขุนนางจากแคว้นอื่น อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอะไรเลย แต่ละคนได้รับอนุญาตให้พาผู้ติดตามไปได้ นอกจากนี้ บริเวณนี้ยังเป็นขอบภูเขา ไม่น่าจะมีสัตว์ป่าที่แข็งแกร่งแถวนี้

 

“เอ๊ะ ? เสียงของชายคนนี้ช่างทรงพลังอะไรปานนั้น ? เค้าไม่หายใจหลังจากที่กรีดร้องตั้งสองนาทีแน่ะ เสียงของเค้าทรงพลังมากกว่าเสียงของ Luciano Pavarotti ซะอีก” เหยินปาเชียนพึมพำกับตัวเองพร้อมกับยักคิ้ว นั่นเป็นเพราะเสียงกรีดร้องนั่นกำลังมุ่งหน้ามายังทิศทางของตน

 

นอกจากนี้ ความเร็วของเสียงกรีดร้องนั้นเข้ามาใกล้เขาเร็วมาก เมื่อเขาได้ยินเสียงกรีดร้องครั้งแรก มันฟังดูราวกับว่าอยู่ห่างออกไป 300 เมตร ตอนนี้เสียงนั้นห่างออกไปไม่ถึง 100 เมตร

 

เหยินปาเชียนไม่เพียงแต่ได้ยินเสียงกรีดร้องอันน่าขนพองสยองเกล้าของชายคนนั้นเท่านั้น แต่เขายังได้ยินเสียงของสัตว์ขนาดมหึมาที่กำลังคำรามไปทั่วผืนป่า เหยินปาเชียนได้ยินเสียงต้นไม้ล้มด้วย

 

“โครมมม” เมื่อร่างมนุษย์โผล่เข้ามาในสายตาของเหยินปาเชียน เขาก็เห็นต้นไม้ข้างหลังชายคนนั้นล้มระเนระนาด

 

จากนั้นก็มีหมูป่าขนาดมหึมาสูง 2 เมตรที่โผล่เข้ามาในระยะสายตาของเหยินปาเชียน เขี้ยวที่โผล่ออกมาจากปากของหมูป่านั้นมีความยาวครึ่งเมตร คล้ายกับดาบยาว 2 เล่มที่ทะลุผ่านปากของมัน หมูป่าจ้องเขม็งไปที่หนิงไฉ่เฉินพร้อมกับพุ่งเข้ามาแล้วไล่ตามเขา

 

“หมูป่าบ้าอะไรตัวใหญ่ขนาดนี้วะเนี่ย ? นี่คิดว่ามันดูยังกับรถถังทรงหมูป่ามากกว่าอีกนะเนี่ย !” เหยินปาเชียนตกใจกับขนาดตัวของหมูป่า

 

หมูป่านับว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่เป็นปัญหาบนภูเขา โดยเฉพาะหมูป่าที่โตเต็มวัย แม้แต่เสือก็ไม่กล้าที่จะยั่วยุหมูป่าที่โตเต็มวัย

 

ผิวหนังของหมูป่านั้นหนามาก ใต้ผิวหนังมีชั้นไขมันที่หนา โดยปกติแล้ว ฟันของสัตว์กินเนื้อจะไม่สามารถทำความเสียหายแก่หมูป่าได้ ในทางกลับกัน เขี้ยวของหมูป่าสามารถควักอวัยวะภายในของสัตว์กินเนื้อออกมาได้อย่างง่ายดาย

 

มีคำกล่าวโบราณที่ว่า “เสือนั้นแข็งแกร่งกว่าหมี และหมีก็แข็งแกร่งกว่าหมูป่า” พลังการฆ่าของหมูป่าซึ่งมักจะมีน้ำหนักประมาณ 600 ชั่งนั้นเทียบได้กับพลังของเสือที่ดุร้าย

 

คงไม่ต้องบอกว่าพลังการฆ่าของหมูป่านี้สามารถเทียบได้กับเสือ มันตัวสูง 2 เมตร และมีโครงสร้างร่างกายเหมือนรถเกลี่ยดิน ขณะที่มันพุ่งไปข้างหน้า พื้นดินก็สั่นสะเทือน เหยินปาเชียนสามารถรู้สึกได้ว่าพื้นดินสั่นสะเทือน ถึงแม้ว่าเขาจะกำลังนั่งอยู่บนต้นไม้สูงก็ตาม

 

ด้วยหนังและชั้นไขมันของหมูป่า ทำให้เหยินปาเชียนเชื่อว่าแม้แต่กระสุนปืนของเขาก็สามารถสร้างความเสียหายไม่ได้มากนัก เว้นเสียแต่ว่าเขาจะยิงตาหรือจุดสำคัญ

 

คนที่ถูกหมูป่าไล่ตามพร้อมกับร้องเสียงหลงนั้น เป็นคนที่เขารู้จัก เขาก็คือหนิงไฉ่เฉินนั่นเอง ขณะที่กำลังวิ่งซิกแซก เขาก็ปล่อยเสียงกรีดร้องอันน่าขนพองสยองเกล้าออกมา

 

ต้องยอมรับว่าเขานั้นห้าวหาญมากที่ได้ยั่วยุสัตว์ป่าดังกล่าวในขณะที่เขาอยู่คนเดียวในป่า

 

โดยปกติแล้ว ถ้าหากว่ามีคนพบหมูป่าตัวใหญ่ พวกเขาอาจไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะหลีกเลี่ยงมันได้ด้วยซ้ำ

 

เหยินปาเชียนเพียงแค่เหลือบมองก่อนที่เขาจะสูดอากาศเข้าลึก ๆ แล้วกลั้นหายใจ เขาพยายามมองไปยังที่อื่น เขากล้าที่จะมองไปยังทิศทางของหมูป่าและหนิงไฉ่เฉินผ่านขอบตาเท่านั้น การทำเช่นนี้จะป้องกันไม่ให้หมูป่ารู้สึกถึงตัวเขาได้

 

แต่แล้ว หนิงไฉ่เฉินก็วิ่งเลี้ยวหักศอกมายังต้นไม้ที่เหยินปาเชียนอยู่อย่างไม่คาดคิด ทำให้เหยินปาเชียนเกือบจะสบถเสียงดังออกมา

 

ถ้าหากหนิงไฉ่เฉินวิ่งผ่านจุดที่ของเหยินปาเชียนอยู่ หมูป่าจะตามเขาไปและทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า รวมถึงต้นไม้ที่เหยินปาเชียนอยู่ด้วย เหยินปาเชียนได้ประสบกับปัญหาใหญ่เข้าซะแล้วสิ

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

ติดตามอัพเดทนิยายตอนใหม่ล่าสุดได้ทาง

Facebook Fanpage: R-Zan Fanpage