0 Views

“ผมเป็นมือใหม่สำหรับอาวุธปืนพวกนี้ สิ่งที่ผมต้องการคือปืนพกที่มีประสิทธิภาพที่มีแรงถีบไม่เยอะจนเกินไป แล้วก็ต้องการปืนที่มีความแม่นยำสูงกว่ามาตรฐานโดยเฉลี่ยด้วยน่ะครับ”

 

“เน้นระยะยิงมั้ย ?” ชายคนนั้นถามออกมา

 

“ผมกะจะยิงเล่นในป่า คิดว่าระยะ 10 เมตรก็น่าจะเพียงพอแล้วล่ะครับ” เหยินปาเชียนอธิบาย เขาจงใจใช้คำว่า ‘เล่น’

 

ชายคนนั้นลุกไปหยิบปืนพกสีดำจากชั้นวางแล้ววางไว้บนโต๊ะ “นี่คือ QSZ-92-5.8 น่าจะตอบสนองความต้องการของคุณได้ เมื่อไม่กี่วันก่อน มีใครบางคนได้จัดปืนพกกระบอกนี้ไว้ในรายการปืน 10 อันดับแรก ถึงมันจะเป็นแค่ข่าวลือ แต่ปืนพกกระบอกนี้ก็ค่อนข้างดีเลยล่ะ แถมยังมีราคาถูกด้วยนะ จุดอ่อนเพียงอย่างเดียวก็คือปลอกกระสุนปืนอาจติดขัดในบางครั้งน่ะ”

[QSZ-92-5.8 ผลิตในประเทศจีน เป็นปืนกึ่งอัตโนมัติ ออกแบบโดยนอริงโก้ ใช้กระสุนขนาด 5.8 มม.]

 

“นอกจากรุ่นนี้แล้ว ยังมีรุ่นอื่นอีกมั้ยครับ ?” เหยินปาเชียนรู้สึกกลัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าปลอกกระสุนปืนอาจติดขัดได้ ถ้าหากถึงเวลาที่เขาต้องการความช่วยเหลือแล้วปลอกกระสุนปืนดันติดขัดขึ้นมา ถึงแม้ว่าเขาอยากจะร้องไห้ เขาก็จะไม่มีโอกาสนั้นอีกต่อไป

 

“CZ83 จากสาธารณรัฐเช็ก ปลอดภัย ไว้ใจได้ มีขนาด 9 มม. กับ 7.62 มม.” ชายคนนั้นหยิบปืนอีกกระบอกมาวางบนโต๊ะ

[CZ83 เป็นปืนพกกึ่งอัตโนมัติขนาดกะทัดรัด ผลิตขึ้นสำหรับทหารเชโกสโลวาเกีย โดย CZ83 กระบอกนี้เป็นรุ่นที่จำหน่ายให้กับพลเรือนของ CZ82 รุ่นดั้งเดิม สามารถใช้กระสุนขนาด 7.62 มม. หรือ 9 มม. ได้]

 

“ทั้งสองขนาดแตกต่างกันยังไงบ้างครับ ?” เหยินปาเชียนถามออกมา

 

“ขนาด 9 มม. จะมีประสิทธิภาพดีกว่านิดหน่อย แต่ระยะยิงสั้นกว่าน่ะ”

 

เหยินปาเชียนสนใจ CZ83 ผู้ชายส่วนใหญ่มักจะสนใจในสองสิ่ง ไม่รถยนต์ก็ปืน แน่นอนว่าเหยินปาเชียนก็ไม่ต่างกัน ในอดีต เขาไม่เคยคิดว่าว่าตนจะมีโอกาสได้ครอบครองปืนพกเป็นของตนเอง

 

“เอาปืนพก 9 มม. นี่กระบอกนึง แรงถีบของปืนพกกระบอกนี้เยอะมั้ยครับ ?” เหยินปาเชียนถามออกมาทันที ยังไงซะ เขาก็ไม่คุ้นเคยกับเรื่องปืนสักเท่าไหร่ ตราบใดที่มีประสิทธิภาพ แรงถีบไม่เยอะจนเกินไป โดยรวมปลอดภัยและไว้ใจได้ ก็เป็นอันยอมรับได้ นอกจากนี้ เขาก็ยังรู้สึกสบายใจเมื่อได้ถือครองปืนพกอีกด้วย

 

“สำหรับคุณผู้ชาย นี่คือรายละเอียดสำคัญครับ” ชายคนนั้นขำ

 

หลังจากนั้นสักพัก เหยินปาเชียนก็ตั้งท่ายิงแล้วก็ดีดข้อมือขึ้น “แรงถีบของมันน่าจะประมาณนี้”

 

จากนั้น เหยินปาเชียนก็ซื้อของอื่นอีกหลายอย่าง ซึ่งรวมถึงหน้าไม้ กระสุนปืน ซองกระสุนสำรอง ลูกธนู กระบอกเก็บเสียง ระเบิดมือ 3 ลูก แล้วก็มีดรบยาวประมาณ 20 ซม. ด้วย

 

เหยินปาเชียนถามเกี่ยวกับสิ่งที่เข้ามาในใจ เขาไม่คิดว่าพวกเขาจะขายระเบิดและเสื้อเกราะกันกระสุนที่นี่ โดยเฉพาะระเบิดซึ่งไม่สามารถหาซื้อได้ง่าย ๆ

 

“พวกลูกคนรวยมักชอบของสดใหม่ ถ้าไม่มีใครแนะนำคุณล่ะก็ คุณคงจะไม่มาที่นี่หรอก” คำพูดที่ฟังดูไม่เต็มใจของชายคนนั้นทำให้เหยินปาเชียนเข้าใจว่าลูกค้าของที่นี่คือคนประเภทนี้ แรกเริ่มเดิมที เขายังคิดอยู่เลยว่ามันคงจะคล้ายกับซีรีส์ในทีวี ที่ลูกค้าหลักคือพวกใต้ดิน เขาประหลาดใจที่ลูกค้าส่วนใหญ่กลับเป็นคนรวยซะอย่างนั้น

 

อย่างไรก็ตาม เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว การขายอาวุธปืนเหล่านี้ให้กับพวกคนรวยย่อมดีกว่าขายให้กับพวกใต้ดินอย่างแน่นอน ประการแรก พวกเขามีโอกาสที่จะก่ออาชญากรรมน้อย แถมพวกเขายังมีเงินเป็นจำนวนมาก และเป็นกลุ่มคนที่ปลอดภัยกว่าที่จะขายให้ คนรวยนั้นเพียงแค่รักสนุก และเกรงกลัวต่อการฝ่าฝืนกฎหมาย บ่อยครั้งที่พวกเขาสามารถกลบเกลื่อนร่องรอยได้เช่นกัน

 

เหยินปาเชียนจ่ายเงินแล้วนำสิ่งของกลับไปที่รถ ขณะที่เดินไปที่รถ เขารู้สึกกลัวและกังวลมาก เพราะกลัวว่าจะขับเข้าไปในด่านตรวจที่กำลังตรวจคนเมาแล้วขับ

 

ที่ผ่านมา เขาไม่ต้องกังวลว่าจะขับเข้าไปในด่านตรวจ แต่ในตอนนี้ เขาได้พกพาสิ่งของต้องห้ามไว้ในรถ ถ้าเหยินปาเชียนถูกจับได้ล่ะก็ คำว่า ‘ฉิบหาย’ ก็ไม่เพียงพอที่จะอธิบายสถานการณ์ของเขาได้

 

เหยินปาเชียนไม่สามารถจินตนาการได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหากเขาเดินทางไปกลับอีกโลกในขณะที่ถูกคุมขังอยู่ในสถานกักกัน เขามั่นใจว่าจะไม่มีจุดจบที่สวยอย่างแน่นอน แน่ซะยิ่งกว่าแน่

 

โชคดีที่เหตุการณ์อันเลวร้ายนั้นไม่ได้เกิดขึ้น

 

เหยินปาเชียนนำอาวุธปืนทั้งหมดกลับมายังอพาร์ตเมนต์ หลังจากนั้น เขาก็มุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาลเพื่อหายาสลบที่สามารถใช้กับหน้าไม้ได้

 

 

 

สองวันต่อมา เขาได้ฝึกฝนการยิงปืนในสนามยิงปืนอย่างเต็มที่

 

ในขณะที่เหยินปาเชียนกำลังฝึกยิงปืนอยู่ในประเทศจีน องค์จักรพรรดินีกำลังนั่งจิบไวน์อยู่ในพระราชวัง หลังจากนั้นไม่นาน เจ้าชายที่เจ็ดก็ได้เข้าเฝ้านาง

 

“รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบกับองค์จักรพรรดินีแห่งต้าเย่า” เจ้าชายที่เจ็ดกำมือไว้ในฝ่ามืออีกข้างหนึ่ง อีกฝ่ายคือองค์จักรพรรดินีแห่งต้าเย่า และเขาคือเจ้าชายแห่งมหาจักรวรรดิเซี่ย ด้วยเหตุนี้ มารยาทของเขาที่มีต่อนางจึงไม่ถือว่ามากเกินงาม

 

สายตาของนางจ้องเขม็งไปที่หน้าของเจ้าชายที่เจ็ดตั้งแต่เขาเดินเข้ามา

 

“ทำไมรึ องค์จักรพรรดินีแห่งต้าเย่าคุ้นหน้าข้างั้นสินะ ?” เจ้าชายที่เจ็ดยิ้มออกมา

 

องค์จักรพรรดินีใช้นิ้วของนางแตะบนโซฟาไม้แล้วไม่ได้พูดอะไรออกมา แล้วนางก็เหยียดตัวเล็กน้อย

 

“เจ้าไม่ใช่เค้า วิธีการพูดของเจ้านั้นแตกต่างออกไป” จักรพรรดินีจิบไวน์แล้วตอบกลับ

 

“ข้าคือเจ้าชายที่เจ็ดแห่งมหาจักรวรรดิเซี่ย” เจ้าชายที่เจ็ดตั้งใจแนะนำตัว

 

“ใครก็ได้ ไปเอาที่นั่งมาให้แขกหน่อยสิ” เสียงอันเยือกเย็นของจักรพรรดินีเปล่งออกมา และทันใดนั้น ก็มีคนวางที่นั่งไว้ตรงกลางพระราชวัง เจ้าชายที่เจ็ดไม่ได้แสดงพิธีการแล้วนั่งลงบนที่นั่ง

 

“เจ้ามีเรื่องอันใดถึงได้ต้องการพบข้า ?”

 

“ข้าต้องการแลกเปลี่ยนอะไรบางอย่างกับองค์จักรพรรดินีแห่งต้าเย่าน่ะ เกล็ดมังกร 7 แผ่น แลกกับเลือด 1 ขวด” เจ้าชายที่เจ็ดยิ้มกว้าง นี่คือวัตถุประสงค์ของเขาที่ได้มายังต้าเย่า ส่วนการเฉลิมฉลองวันเฉลิมพระชนมพรรษาขององค์จักรพรรดินี เขามิได้สนใจเลย ถ้าไม่ใช่เพราะสิ่งที่เขาต้องการแลกเปลี่ยนนั้นมีความสำคัญมาก เขาก็คงจะไม่มุ่งหน้ามายังถิ่นทุรกันดารแห่งนี้

 

ไม่ว่าจะเป็นเกล็ดมังกรหรือขวดเลือดก็ตาม มูลค่านั้นก็สูงมากตามที่เขากังวล

 

จักรพรรดินีมิได้ไตร่ตรองแม้แต่เล็กน้อยแล้วตอบเจ้าชายที่เจ็ด “ไม่พอหรอก”

 

ถึงแม้ว่าเกล็ดมังกรจะมีมูลค่าสูงมาก และจักรพรรดินีสามารถใช้มันได้ก็ตาม แต่ก็ไม่เพียงพอสำหรับนางที่จะแลกกับเลือด 1 ขวด จักรพรรดินีรู้ว่าเลือดที่เขาต้องการนั้นคือเลือดบริสุทธิ์ของกิเลน

 

เนื่องจากเลือดของกิเลนไม่ได้บริสุทธิ์ซะทีเดียว กิเลนจะสูญเสียพลังงานชีวิตเยอะมากเพื่อสกัดเลือดบริสุทธิ์จากกิเลน 1 ขวด แถมยังไม่รู้ว่าจะใช้เวลานานเท่าไหร่กิเลนจึงจะฟื้นตัวได้

 

“เกล็ดมังกรเหล่านี้ไม่ได้มาจากมังกรตัวเดียวกันกับที่พระราชวังของมหาจักรวรรดิเซี่ย มันถูกพบในสภาพแวดล้อมและในเวลาเดียวกันที่พบมังกร กลิ่นอายของมังกรตัวจริงที่ได้สูญพันธุ์ไปแล้วนั้น มีอยู่ในมังกรพวกนี้”

 

“เจ้าเป็นคนที่กำลังขอร้องข้าให้ช่วยสินะ” จักรพรรดินีถูกโน้มน้าว แต่นางก็ยังไม่ได้ผ่อนปรน

 

ถึงแม้ว่าเกล็ดมังกรจะมีประโยชน์ แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่องค์จักรพรรดินีต้องการอย่างแน่นอน มันเกินพอที่จะพิสูจน์ความสำคัญของขวดเลือดให้กับอีกฝ่ายหนึ่งได้ เพราะเจ้าชายอย่างเขาอุส่าห์เดินทางไกลกว่าพันไมล์มายังต้าเย่าเพื่อสิ่งนี้

 

เจ้าชายที่เจ็ดได้คาดการณ์แล้วว่าเหตุการณ์ดังกล่าวจะเกิดขึ้น และเขาก็ไม่แปลกใจเลย จากนั้น เขาก็พยักหน้าแล้วเสนอ “ข้าจะเพิ่มหยดเลือดมังกรตากแห้งซึ่งถูกค้นพบในเวลาเดียวกับเกล็ดมังกรด้วย”

 

องค์จักรพรรดินีเพียงแค่พยักหน้า

 

ถ้าเหยินปาเชียนได้ยินเรื่องการแลกเปลี่ยนระหว่างทั้งสองคน เขาอาจจะตกใจได้ นอกจากนี้ เขาคงจะประเมินค่าใหม่อีกครั้งว่าเขารู้สึกอย่างไรเกี่ยวกับโลกนี้ด้วย

 

ก่อนหน้านี้ เมื่อเขาเพิ่งมายังโลกนี้ เขาก็ได้เห็นกิเลน แล้วเขาก็ไม่มีโอกาสได้เห็นมันอีกเลย ปัญหานี้ถูกฝังไว้ที่ก้นบึ้งของหัวใจเขา เขาประหลาดใจที่มีมังกรในมหาจักรวรรดิเซี่ย มันพิสูจน์ได้ว่าโลกนี้ลึกซึ้งกว่าสิ่งที่เขาเชื่อมาตลอด

 

“แล้วก็มีคนที่ข้าต้องการด้วย” เจ้าชายที่เจ็ดพูดอีกครั้ง

 

จักรพรรดินีขมวดคิ้ว

 

“ไม่ใช่ชนเผ่า เป็นคนที่ไม่ได้มีความสำคัญกับท่านเลย” เจ้าชายที่เจ็ดกล่าวเพิ่มเติม

 

องค์จักรพรรดินีระลึกถึงหน้าของผู้ที่เหมือนกับเจ้าชายที่เจ็ดแล้วหัวเราะลั่นออกมาทันที “ที่จริงแล้ว ข้าชอบใบหน้าของเจ้ามาก ข้ารู้สึกดีทุกครั้งที่ได้เห็น งั้นเจ้าทิ้งหัวของเจ้าไว้กับข้าที่นี่ แล้วค่อยพาเค้าออกไป คิดว่าไงล่ะ ?”

 

เจ้าชายที่เจ็ดตกตะลึงเล็กน้อย เขาไม่เคยคิดเลยว่าบุคคลนั้นจะมีความสำคัญในสายตาขององค์จักรพรรดินีแห่งต้าเย่า เขาคิดว่าชาวต่างดินแดนจะไม่สำคัญเมื่อเทียบกับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านาง นั่นคือการคำนวณที่ผิดพลาดของเขา

 

“เนื่องจากองค์จักรพรรดินีแห่งต้าเย่าทรงปรารถนาที่จะเก็บเค้าไว้ ข้าจะลืมเรื่องนี้ไปก็แล้วกัน ข้อตกลงยึดตามนี้” เจ้าชายที่เจ็ดตอบกลับด้วยรอยยิ้มอันสดใส

 

อย่างไรก็ตาม คำตอบขององค์จักรพรรดินีทำให้เขาไม่สามารถขยับตัวได้ชั่วขณะ

 

“ไม่เอา ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ข้าล่ะเกลียดผู้ที่สอดรู้สอดเห็นคนของข้ายิ่งนัก นี่เห็นแก่เจ้าที่เป็นเจ้าชายแห่งมหาจักรวรรดิเซี่ยนะ ไสหัวไปซะ !” องค์จักรพรรดินีพูดออกมาพร้อมกับโบกแขนเสื้ออันใหญ่ขณะที่นอนอยู่บนโซฟา เจ้าชายที่เจ็ดรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายแห่งความน่ากลัวปะทะเข้าหน้าของตนในทันที

 

 

 

หลังจากนั้นสักพัก เจ้าชายที่เจ็ดก็กลับไปยังที่พักที่ทางต้าเย่าจัดไว้ให้ คิ้วของเขาตึง และเขาก็รู้สึกถึงความโกรธปนกับความสับสน

 

ข้อตกลงนี้ตกลงกันแล้วในตอนแรก

 

แต่ในท้ายที่สุด มันก็ล้มเหลวอันเป็นผลมาจากการที่เราพยายามขอตัวเหยินปาเชียนเนี่ยนะ

 

มันเกิดขึ้นได้ยังไงกันเนี่ย ? ไม่ว่าเขาจะพยายามครุ่นคิดเท่าไหร่ก็ตาม เขาก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดองค์จักรพรรดินีถึงได้ตัดสินใจเช่นนั้น

 

นั่นคือความจริงที่เกิดขึ้นกับเกล็ดและเลือดตากแห้งของมังกรที่สูญพันธุ์ไปแล้ว

 

ตราบใดที่เรื่องนี้มีความเกี่ยวข้อง มันก็น่าจะเป็นสมบัติอันล้ำค่ามากที่สุดสำหรับองค์จักรพรรดินีแห่งต้าเย่า

 

“ใต้เท้า ท่านไม่ได้ตกลงกันหรือเจ้าคะ ?” หญิงสาวผู้งดงามนามว่าซิ่วอู่ถามอย่างนุ่มนวลพร้อมกับเดินเข้ามาหาเขา

 

เจ้าชายที่เจ็ดไม่สนใจเธอแล้วเดินตรงเข้าไปในบ้านพัก ในหัวของเขาเต็มไปด้วยคำถามว่าทำไม และทำไม องค์จักรพรรดินีถึงได้ตัดสินใจเช่นนั้น

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

ติดตามอัพเดทนิยายตอนใหม่ล่าสุดได้ทาง

Facebook Fanpage: R-Zan Fanpage