0 Views

เหยินปาเชียนเดินตามชิงหยวนเข้าไปในพระราชวัง

 

จักรพรรดินียังคงนอนอยู่บนโซฟาเช่นเคย

 

ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่เขาได้เจอกับองค์จักรพรรดินี นางมักจะอยู่ในท่านี้เสมอ นางคงจะชอบนอนราบจริง ๆ

 

เหยินปาเชียนไม่คิดที่จะจดสิ่งที่น่าจะเป็นปัญหา ซึ่งก็คือความกว้างของโซฟาที่มีความกว้างเป็นพิเศษ คนธรรมดาที่ได้มานั่งบนโซฟาตัวนี้จะไม่สามารถพิงได้อย่างแน่นอน นอกจากนี้ ระยะก็ห่างเหลือเกิน การลุกขึ้นนั่งแบบนี้จะต้องไม่สะดวกสบายอย่างแน่นอน

 

การค้นพบปัญหานี้ทำให้เหยินปาเชียนคิดอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ทำให้ความคิดนี้หายไปอย่างรวดเร็วและเล่าเรื่องสามก๊กให้จักรพรรดินีฟังต่อ

 

เมื่อเล่าเรื่องติดต่อกันถึงสองตอนด้วยกัน ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลง จักรพรรดินีก็บอกให้เขาหยุดได้

 

“หมู่นี้เจ้าจะหายไปทุก ๆ สามวัน เจ้าไปทำอะไรมา ?” จักรพรรดินีเหล่ดวงตารูปอัลมอนด์ของนางและถามอย่างเฉื่อยชา

 

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้นจากปากของจักรพรรดินีแล้ว หัวใจของเหยินปาเชียนก็เต้นไม่เป็นจังหวะ ทันใดนั้น หลังและหน้าผากของเขาก็เปียกโชกไปด้วยเหงือ

 

ถึงแม้เขาจะรู้ว่าวันนี้ต้องมาถึง แต่เขาก็ยังอยากจะปิดบังความเป็นจริงนี้ไว้ให้นาน ๆ นั่นเป็นเพราะการที่เขาหายตัวไปทุก ๆ สามวันเป็นสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายให้ชัดเจนได้ ซึ่งเขาค้นพบมาโดยตลอด ยิ่งเขาอยู่ในจุดที่สูงขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งรับประกันความปลอดภัยของเขามากขึ้นเท่านั้น

 

ก่อนหน้านี้ เขาได้ค้นพบว่าชาวต้าเย่าเป็นคนป่าเถื่อนและตรงไปตรงมา เขารู้สึกโล่งใจไปบ้าง และคิดว่าตัวตนของเขาคงจะไม่ได้ถูกค้นพบในเร็ว ๆ นี้หรอก

 

ตอนที่เขาถูกกักขังอยู่ในคุก เขาไม่ได้ถูกใครค้นพบเลย เขาไม่คิดว่าจะมีใครเข้าใจเรื่องผิดปกตินี้ ถึงแม้ว่าเขาจะหายตัวไปเพียงสองครั้งก็ตาม

 

ถึงแม้ว่าจักรพรรดินีจะแสดงความเฉื่อยชาออกมา เหยินปาเชียนก็สงสัยนิดหน่อยว่าหากเขาตอบไม่ดีล่ะก็ เขาอาจจะถูกลากออกไปตัดหัวได้

 

“ทั้งสองคนออกจากห้องนี้ซะ” จักรพรรดินีโบกมือไปที่คนรับใช้ที่อยู่ข้างนาง

 

จากนั้น ห้องโถงพระราชวังทั้งห้องก็เข้าสู่ความเงียบสงบ

 

จักรพรรดินีกำลังนอนอยู่บนโซฟาขณะที่ใช้มือข้างหนึ่งเพื่อรองรับศีรษะของนาง นางกำลังรอคำตอบของเหยินปาเชียน

 

เหงื่อที่ไหลลงมาจากหน้าของเหยินปาเชียนอย่างต่อเนื่อง เขาถามตัวเองอย่างไม่ลังเล “เอาไงดีวะเนี่ย ? พวกเราควรจะบอกไปตรง ๆ ดีมั้ย หรือว่าจะแต่งเรื่องโกหกขึ้นมาดีนะ ? พวกเราจะบ่ายเบี่ยงคนข้างหน้าโดยไม่ให้ความลับหลุดไปยังไงดีล่ะเนี่ย ?”

 

เหยินปาเชียนลังเลอยู่เป็นเวลานาน อย่างไรก็ตาม เขาก็ได้เตรียมพร้อมที่จะเล่าเรื่องโกหกไร้สาระแล้ว เมื่อไหร่ที่เขาไม่สามารถปิดความลับไว้ได้อีกต่อไป เขาก็จะยอมสารภาพเมื่อนั้น

 

“ฝ่าบาท…”

 

“ช่างมันเถอะ ข้าไม่อยากได้ยินคำโกหกตอแหลของเจ้า ข้ารู้ว่าเจ้ามีความลับอยู่ ทุกคนย่อมมีความลับของตัวเอง แต่มันก็เป็นที่น่าแปลกใจตอนที่เจ้าปรากฏตัว โดยปรกติแล้ว เจ้าก็จะมีความลับมากกว่าคนอื่นเช่นกัน”

 

ความน่าสงสัยในภูมิหลังของเจ้านั้นไม่สำคัญหรอก ไม่ว่าประเทศจีนที่ว่านั้นจะอยู่ที่ไหนก็ตาม ข้าก็ไม่เกี่ยวข้องด้วยอยู่แล้ว

 

แต่เจ้าจะต้องพิสูจน์คุณค่าของเจ้า ตราบใดที่เจ้ามีความสามารถและข้าจะสามารถใช้ประโยชน์จากเจ้าได้ ไม่ว่าอะไรที่เจ้าต้องการ ข้าก็สามารถให้เจ้าได้

 

“เจ้ากลับไปได้แล้ว !”

 

เมื่อเหยินปาเชียนกำลังจะพูด จักรพรรดินีก็บอกเขาให้ออกไปในทันที

 

เหยินปาเชียนไม่รู้ว่าเนื้อหาการพูดคุยนี้เป็นสิ่งที่น่ายินดีหรือน่าเศร้ากันแน่

 

ข่าวดีก็คือความคิดเห็นขององค์จักรพรรดินี เกี่ยวกับภูมิหลังและการหายตัวไปของเขาทุก ๆ สามวันของเขา จักรพรรดินีจะไม่ถามหาความจริงอีกต่อไป ในอนาคต เขาอาจจะลดการป้องกันลง

 

ถึงแม้ว่าจะหายตัวไปอย่างกะทันหัน แต่จักรพรรดินีไม่น่าจะพูดอะไรมากตราบใดที่เขาแสดงความสามารถและคุณค่าในตัวเขาออกมาได้ เขาอาจไม่จำเป็นต้องใช้สมองไปกับการพยายามปิดที่อยู่ของเขาเป็นความลับอีกต่อไป

 

ส่วนข่าวร้ายก็คือ ใครล่ะที่บอกว่าแคว้นต้าเย่ามีแต่นักกล้ามเท่านั้น ? ดูเหมือนว่าจักรพรรดินีจะดูเขาออก แม้กระทั่งตอนที่เขาต้องการที่จะเล่าเรื่องโกหก นางก็รับรู้ได้ทันที

 

ทำให้เหยินปาเชียนรู้สึกกลัวนิดหน่อย

 

ก็เหมือนกับการเล่นเกม ทันทีที่ชาวพื้นเมืองในเกมบ่งชี้ว่าคุณไม่ได้เป็นคนในโลกของพวกเขา มันเป็นความรู้สึกที่ทำให้ผู้คนแตกตื่นได้

 

 

 

เขากลับไปที่สวนสัตว์และได้สร่างเมาโดยสายลมยามค่ำคืน เขารู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย

 

เขาไม่คำนึงถึงสิ่งที่นางกล่าว จักรพรรดินีไม่ได้ถามหาความจริงในสถานการณ์นี้ ก็ถือว่าเป็นข่าวดีทีเดียว

 

อย่างไรก็ตาม เขาต้องขยันมากขึ้นในอนาคต

 

เขาเพิ่งจะกลับไปที่ห้องของเขา ในตอนที่เถียนเถี่ยนและกุ๋นกุ่นเข้ามากอดขาของเขาพร้อมกัน เขาได้ยินเสียงร้องเบา ๆ และพวกมันก็ไม่ยอมคลายกรงเล็บเลย

 

เหยินปาเชียนนั่งคุกเข่าและลูบหัวเจ้าตัวน้อยทั้งสอง ถึงเขาเพิ่งจะประสบกับอาการใจสั่นมาหมาด ๆ แต่เขาก็สงบสติอารมณ์ลงได้ไม่มากก็น้อย

 

เขาไปตักน้ำใส่กะละมังใบเล็กให้เจ้าตัวน้อยทั้งสองพร้อมกับนำใบไผ่มาให้พวกมันด้วย เจ้าตัวน้อยทั้งสองนั่งอยู่ในกองใบไผ่แล้วก็คว้าใบไผ่มากิน

 

เหยินปาเชียนกลับมาที่ห้องของเขาเพื่อนอนหลับพักผ่อน

 

เขาคิดถึงคำพูดของจักรพรรดินีซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งเขาหลับไป

 

 

 

ในวันที่สอง เขาตื่นขึ้นมาแล้วก็มองไปที่มันเทศ มันดำเนินการเสร็จแล้วและก็กำลังรอการเจริญเติบโต

 

เหยินปาเชียนได้พบผู้ดูแลฉีเป็นคนแรก แล้วผู้ดูแลฉีก็พาเขาไปดูที่ดินแต่ละแปลงซึ่งอาจใช้ปลูกมันเทศได้

 

บริเวณใกล้สวนสัตว์ มีพื้นราบเรียบและว่างเปล่าซึ่งก่อนหน้านี้ได้ทำการปลูกแล้ว มีผักและผลไม้ที่ได้ปลูกไว้อยู่ข้างบน อาหารส่วนใหญ่ที่คนงานได้กินก็มาจากสิ่งที่ถูกปลูกในสวนสัตว์แห่งนี้ โดยปกติแล้ว จะมีผู้สูงอายุและผู้หญิงส่วนหนึ่งที่ดูแลที่ดินแปลงนี้ พวกเขาเป็นคนในครอบครัวของคนงานนั่นเอง

 

“ท่านคิดยังไงกับที่นี่ ? ผักพวกนี้โตเต็มที่แล้ว ข้าจะให้คนไปถอนมันออก” ผู้ดูแลฉีได้พูดก่อนที่เขาจะพาไปยังที่ดินอีกแปลง “เดินต่อไปอีก พวกเราไม่ต้องการที่ดินแปลงใหญ่ขนาดนั้นหรอก ที่ดินซักหมู่ก็เพียงพอแล้วล่ะ” เหยินปาเชียนพูดออกมา

 

เมื่อเดินต่อไปครึ่งรอบแล้ว พวกเขาก็ได้เห็นที่ดินบนพื้นลาดเอียง พื้นที่นั้นมีขนาดประมาณ 1 หมู่โดยตำแหน่งนั้นอยู่ห่างไกลเล็กน้อย คุณภาพของดินนั้นก็ไม่ถือว่าดีซักเท่าไหร่ แต่เหยินปาเชียนก็ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย อย่างไรก็ตาม ความจำเป็นที่จะต้องใช้ดินคุณภาพดีสำหรับการปลูกมันฝรั่งก็ไม่สูงมากนัก นอกจากนี้ มันก็ดีกว่าที่ที่ห่างไกลอีกหน่อย

 

“เราจะใช้ที่นี่แหละ”

 

“ที่ดินแปลงนี้ก็พอใช้ได้อยู่หรอก แต่ผลผลิตอาจจะน้อยหน่อยนะ” ผู้ดูแลฉีโน้มน้าวใจเขา

 

“ไม่ต้องกังวลไป ที่นี่ค่อนข้างดีเลยล่ะ” เหยินปาเชียนยิ้มออกมา ตำแหน่งของที่ดินแปลงนี้ค่อนข้างห่างไกลไปอีก แต่ในทางตรงกันข้าม มันกลับเหมาะสมเลยทีเดียว ไม่มีใครสนใจในสิ่งที่พวกเขาจะปลูก

 

“ที่ดินทั้งสองแปลงจะใช้ได้ดีมั้ยนะ” เขานึกถึงเครื่องเทศที่เขานำมาและชี้ไปยังแปลงที่ดินใกล้ ๆ

 

ผู้ดูแลฉีมองไปยังทางที่เขาชี้ เขาทุบหน้าอกของตัวเองและพูดออกมา “ไม่มีปัญหา ถึงสวนสัตว์จะมีที่ดินไม่มากนัก แต่พวกเราก็สามารถแบ่งปันที่ดินให้ได้”

 

เมื่อยืนยันตำแหน่งที่ดินแล้ว ผู้ดูแลฉีก็รีบออกไปจัดการเรื่องของร้านน้ำแข็งใส

 

ส่วนอีกสองร้านได้โอนกรรมสิทธิ์ให้พวกเขาแล้ว ตอนนี้เขาต้องจัดการทั้งสามร้านให้เป็นระเบียบ แล้วเขาก็ได้ไปหาช่างไม้เพื่อทำเคาน์เตอร์บาร์และเก้าอี้ด้วย

 

เหยินปาเชียนได้ถ่ายทอดวิธีการผลิตน้ำแข็งให้กับผู้ดูแลฉีแล้ว มันง่ายมากตราบใดที่เขารู้แหล่งหาดินประสิวล่ะก็ไม่มีปัญหาเลย

 

ส่วนการทำน้ำแข็งใสหน้าผลไม้ก็ยิ่งง่ายเข้าไปอีก

 

การติดตามผลของงานนี้ไม่ควรจะให้เหยินปาเชียนมีส่วนร่วมอะไรอีก ซึ่งเขาได้รับส่วนแบ่งเงินไปแล้ว

 

เขาได้เลือกที่ดิน แต่มันเทศก็ยังไม่งอกเลย เหยินปาเชียนนั้นไม่มีอะไรทำและได้ตัดสินใจที่จะถามหาคนงานที่รู้จักช่างไม้ เหยินปาเชียนบอกให้เขาทำเก้าอี้ที่ดูแปลกตาในสายตาของอีกฝ่าย

 

เหยินปาเชียนตั้งใจจะทำโซฟาที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากโซฟาของจักรพรรดินีที่เขาได้เห็น ด้วยโซฟาแบบนี้จะช่วยให้ทุกคนที่ได้นอนรู้สึกสบายขึ้นกว่าโซฟาหลังเดิมอย่างแน่นอน

 

โดยปรกติแล้ว สิ่งของดังกล่าวจะถูกส่งไปยังจักรพรรดินีก่อน หลังจากนั้น เขาถึงจะสามารถทำให้ตัวเองได้

 

 

 

หลังจากนั้นไม่นาน เขาไปที่สวนสัตว์และเริ่มมองหาวัสดุที่จะทำใส้ใส่ในเบาะโซฟา ผ้าฝ้าย ขนนก และวัสดุที่อื่น ๆ ที่ใช้ได้

 

แม้ว่าต้าเย่าจะไม่มีผ้าฝ้าย แต่ก็มีขนนกมากมายในสวนสัตว์ ขนนกจำนวนมากถูกเก็บทิ้งทุกวัน ทั้งหมดจะถูกเผาเป็นขยะ

 

เมื่อได้สั่งการให้คนเก็บขนนกไว้ให้เขาแล้ว เหยินปาเชียนก็ไปตามหาหนังสัตว์ที่ถูกฟอกแล้ว แต่แล้วเขาก็ได้รู้ว่าชาวต้าเย่านั้นไม่รู้วิธีการฟอกหนังสัตว์เลย หนังถูกลอกออกมาจากสัตว์แล้วก็ตากแห้ง จากนั้น ก็นำไปมัดรวมกันแล้วขายให้กับร้านค้าที่สะสมมัน

 

โดยปรกติแล้วราคาจะต่ำมาก แต่เมื่อต้องการซื้อหนังสัตว์ที่ฟอกแล้วจากพ่อค้า ผู้คนนั้นถึงกับต้องผงะเมื่อเห็นราคา

 

หนังแพะธรรมดา ๆ ซึ่งเป็นแพะขนาดมหึมาที่ลากรถม้านั้น เงิน 1 ตำลึงจะซื้อได้ 3 แผ่น แต่หนังสัตว์ที่ฟอกแล้วแผ่นเดียวกลับขายด้วยเงินถึง 10 ตำลึงเลยทีเดียว

 

ผลกำไรนั้นทำให้คนแทบบ้าเพียงแค่นึกถึงมัน

 

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมพ่อค้าต่างแคว้นจึงแห่กันเข้ามาในต้าเย่า ถึงแม้ว่าอากาศจะร้อนแรงและไม่มีอะไรน่าสำราญใจเลย ครั้งเดียวหรือแม้แต่สิบครั้งก็ตาม ผลกำไรก็ทำให้ผู้คนส่วนใหญ่เต็มใจรับความเสี่ยง

 

เหยินปาเชียนนึกขึ้นได้ว่าเขามีเวลาอีกเพียงหนึ่งวันก่อนที่เขาจะกลับไปยังดาวโลก เขาไม่วิตกกังวลแต่อย่างใด เมื่อเขากลับไปยังดาวโลก เขาคงจะเล่นเน็ตและค้นหาวิธีการฟอกหนังสัตว์ในตอนที่เขากลับไปที่นั่นแล้ว

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

ติดตามอัพเดทนิยายตอนใหม่ล่าสุดได้ทาง

Facebook Fanpage: R-Zan Fanpage