0 Views

เหยินปาเชียนคิดอยู่เสมอว่าตนนั้นเป็นคนขี้ขลาด

 

แต่ทว่า คนขี้ขลาดจะอายุยืนบ้างไม่ได้เหรอ ?

 

ทุก ๆ วัน เขาจะได้ยินคนที่คิดมักใหญ่ใฝ่สูงและต้องการเสี่ยงตาย และเมื่อพวกเขาเกิดเสียชีวิตขึ้นมาจริง ๆ พวกเขาก็จะทำหน้าที่เป็นเครื่องเตือนใจให้กับคนที่ยังมีชีวิตอยู่

 

ครั้งหนึ่งเคยมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เสื้อผ้าถูกช่างฉีกโดยไม่ได้ตั้งใจ แม้หลังจากที่ช่างขอโทษหล่อนแล้ว หล่อนก็ยังปฏิเสธที่จะให้อภัยเขาอยู่ดี ในที่สุดพ่อของหล่อนก็เข้ามาร่วมด้วย เขาทุบตีช่างคนนั้นแม้หลังจากที่ได้คุกเข่าลงและขอร้องให้เขาเมตตาแล้ว เป็นที่รู้กันว่าการคุกเข่านั้นเป็นเรื่องใหญ่ในประเทศจีน แต่ทว่า พ่อของหล่อนก็ยังไม่เต็มใจที่จะให้อภัยเขา และเขาก็ทำลายแม้กระทั่งร้านค้าของช่าง ท้ายที่สุดช่างก็เกิดคลั่งขึ้นมาแล้วได้ฆ่าเขา

 

ทุกครั้งที่เหยินปาเชียนได้เห็นข่าวประเภทนี้ ความระมัดระวังของเขาก็จะเพิ่มขึ้น การใช้ชีวิตอย่างคนขี้ขลาดนั้นดีกว่ามาก

 

บ่ายวันนี้ เมื่อเขาได้ยินว่าปี๋ชื่อจะนำโชคร้ายมาสู่ผู้ใดก็ตามที่พบเจอมัน เขาก็ทำตามคำแนะนำที่ตนได้รับและระงับความอยากรู้อยากเห็นของตนทันที ถึงแม้ว่ามันจะดูสวยงามราวกับดอกไม้ เขาก็ไม่ต้องการเห็น

 

จะว่าไป ไอ้ตัวเล็กตรงหน้าเราตอนนี้คืออะไรล่ะเนี่ย ?

 

หัวของเหยินปาเชียนเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

 

มันมีสีแดงเข้ม ค่อนข้างคล้ายกับสุนัขจิ้งจอก และดวงตาที่มีขนาดเท่ากับเม็ดถั่วก็ดูเจ้าเล่ห์

 

สิ่งสำคัญที่สุดคือ มันมีปีกคู่หนึ่งอยู่บนหลังของมัน คล้ายกับค้างคาว

 

เมื่อครู่นี้ ในขณะที่เหยินปาเชียนกำลังฝันกลางวันอยู่ในห้องของตัวเอง สัตว์ตัวน้อยตัวนี้ก็กระโดดข้ามหน้าต่างเข้าไปในห้องของเขาทันทีทันใด จากนั้นมันก็เริ่มเข้ามาแข่งจ้องตากับเขา

 

“ชั้นอุส่าหลีกเลี่ยงแกแล้ว และก็ไม่ได้มีความเป็นศัตรูระหว่างกัน ทำไมแกถึงทำอย่างนี้ล่ะ ?” เหยินปาเชียนตีหน้าซื่อ

 

เหยินปาเชียนรู้สึกว่าเขาต้องค้นหาสิ่งที่สัตว์ตัวนี้ต้องการจากตน มันไม่ได้มาที่นี่เพียงแค่มามองเขาแน่ ๆ ใช่มั้ยล่ะ ?

 

ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นสัตว์ร้าย แต่สัตว์ป่าก็ย่อมมีความฉลาดด้วยเช่นกัน

 

แม้แต่อีกาก็ยังมีสติปัญญาระดับเด็ก 8 ขวบ

 

สัตว์อย่างเพียงพอนและจิ้งจอกมีระดับสติปัญญาที่สูง เพราะฉะนั้น สัตว์ตัวนี้ไม่ได้โง่แน่ ๆ ใช่มั้ยล่ะ ?

 

“แกจะเอาสิ่งที่แกชอบไปก็ได้นะ ถือเป็นของขวัญจากชั้นก็แล้วกัน” เหยินปาเชียนลองพูดเสี่ยงโชค

 

เห็นได้ชัดว่าเหยินปาเชียนคิดไกลเกินไป อีกฝ่ายนั้นขาดสติปัญญาที่สมบูรณ์ของมนุษย์ ดังนั้นมันจึงไม่เข้าใจสิ่งที่เหยินปาเชียนพูด ดวงตาขนาดเท่าเม็ดถั่วยังคงจ้องมองเหยินปาเชียน

 

เอ๊ะ ? เหยินปาเชียนรู้ได้ในทันทีว่าสัตว์ตัวนี้ไม่ได้จ้องมองตน มันกำลังจ้องมองมือของเขา หรือไม่ก็อะไรบางอย่างที่อยู่ข้างเขา

 

เนื่องจากดวงตาขนาดใหญ่ที่สัตว์ตัวนี้มี ในขณะที่มันเผชิญหน้ากับเหยินปาเชียนโดยตรง เขาจึงคิดไปโดยไม่รู้ตัวว่ามันกำลังจ้องมองตนอยู่ เมื่อเวลาผ่านไป ในที่สุดเหยินปาเชียนก็ได้รู้ว่าสัตว์ตัวนี้ไม่ได้จ้องมองตน

 

แต่ทว่า มันกำลังจ้องมองไปที่… ถุงลูกอมครีมตรากระต่ายขาวที่อยู่ข้างมือของเขาเนี่ยนะ ?

 

เหยินปาเชียนหยิบถุงลูกอมครีมตรากระต่ายขาวแล้วโยนไปทางซ้ายและทางขวา ดวงตาขนาดเท่าเม็ดถั่วของสัตว์ตัวนี้ก็ขยับไปทางซ้ายและทางขวาเช่นกัน

 

“ชั้นจะให้แกเป็นของขวัญ อย่าลืมแกะถุงก่อนกินลูกอมล่ะ” เหยินปาเชียนไม่รู้ว่าสัตว์ตัวนี้เข้าใจในสิ่งที่ตนพูดหรือไม่ แต่ถึงกระนั้นก็โยนถุงลูกอมครีมตรากระต่ายขาวไปข้างมันแล้ว ทันใดนั้นเอง เงาก็พุ่งผ่านสายตาของเขา สัตว์ตัวนั้นหยิบถุงขนมด้วยปากและเปลี่ยนเป็นเงาสีแดงหายเข้าไปในฉากกลางคืนด้านนอกหน้าต่าง

 

เหยินปาเชียนเกาหัว เมื่อครู่นี้ เขาได้กินลูกอมครีมตรากระต่ายขาวไป 2 ชิ้นในขณะที่เขากำลังฝันกลางวัน สัตว์ตัวนั้นถูกลูกอมครีมตรากระต่ายขาวล่อใจรึยังไง ?

 

มองอีกแง่หนึ่ง เหยินปาเชียนรู้สึกว่าสิ่งนี้เป็นไปไม่ได้ วัวสองตัวได้ถูกพาขึ้นเขาไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ภูเขานั้นอยู่ไกลจากเขามากเหลือเกิน แม้แต่พระเจ้าก็ไม่สามารถได้กลิ่นลูกอมจากระยะไกลได้ใช่มั้ยล่ะ ?

 

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ลูกอมครีมตรากระต่ายขาวก็ช่วยให้สถานะการณ์ดีขึ้นอีกครั้ง

 

หลินเฉี่ยวเล่อ จักรพรรดินี และ…สัตว์ตัวนั้นถูกเรียกว่าปี๋ชื่อสินะ ?

 

ความยั่วยวนใจของลูกอมครีมตรากระต่ายขาวนั้นฉุดไม่อยู่เลย

 

หลังจากที่คิดถึงสิ่งนี้ เหยินปาเชียนก็ปิดหน้าต่าง เขาไม่สนใจแม้ว่ามันจะทำให้ห้องของเขาร้อนอบอ้าวก็ตาม

 

 

 

หลังจากที่วูบหลับไป เหยินปาเชียนก็ฝัน เขาฝันว่าภูเขาสั่นไหวและพื้นดินสั่นสะเทือน จากนั้นเสียงคำรามของสัตว์ร้ายก็ดังก้องมาจากพื้นที่ห่างไกล ขณะที่เขากำลังสืบหาความจริงอยู่ เขาก็ได้ยินเสียงดังสนั่นหวั่นไหวมาจากบริเวณรอบตัวเขาในทันที จากนั้นบ้านไม้ที่เขาอยู่ก็ถล่ม

 

เถิงจี้และเถาจี้หยวนรู้สึกว่าพื้นดินสั่นสะเทือน และพวกเขาก็วิ่งออกจากห้องมาอย่างรวดเร็ว ขณะที่พวกเขากำลังจะดึงเหยินปาเชียนออกจากห้อง พวกเขาก็ได้ยินเสียงดังสนั่น บ้านไม้ที่เหยินปาเชียนอาศัยอยู่ก็พังทลายลงโดยฉับพลัน

 

ทั้งคู่ต่างรู้สึกว่าจิตใจของพวกเขาเริ่มตึงเครียด สำหรับภารกิจนี้ จะมีอะไรเกิดขึ้นกับใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่เหยินปาเชียน

 

โชคไม่ดีเลยที่ตอนนี้เขาเป็นคนที่ตกที่นั่งลำบาก

 

“ช่วยเค้า…ช่วยเค้าเร็ว !” แขนขาของเถาจี้หยวนเริ่มชาในขณะที่สีหน้าของเขาดูหวาดผวา

 

เถิงจี้รีบไปยังบ้านที่ถล่มและยกหลังคาไว้โดยไม่ต้องพูดอะไรเลย

 

เขายกชิ้นส่วนของหลังคาขนาดใหญ่ที่ถูกทำลายด้วยมือข้างเดียวแล้วโยนทิ้งไป

 

“ช่วยเค้า…ช่วยใต้เท้าเหยินเร็ว !” เถาจี้หยวนตะโกนไปยังพลทหารม้าติดปีกสุดพลังเสียง

 

“ใต้เท้าเหยิน ! เป็นอะไรมั้ย ? ใต้เท้าเหยิน ?” เถิงจี้ตะโกนไปยังกองไม้ที่ยับเยิน

 

คนอื่น ๆ เข้ามาช่วยเขา พวกเขาโยนชิ้นไม้ที่ยับเยินไปด้านข้างแล้วขุดไปยังตำแหน่งเตียงของเหยินปาเชียน

 

ณ ตอนนี้ หัวของเหยินปาเชียนเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย คานที่ค้ำบ้านไม้แตกและถล่ม ปลายอีกด้านของคานถูกค้ำขึ้นด้วยผนังของบ้านที่ถล่ม ตั้งเป็นสามเหลี่ยม มันเกิดขึ้นจนเขาอยู่ใต้สามเหลี่ยมและไม่ได้รับบาดเจ็บ

 

ถึงกระนั้น หัวใจของเขาก็ยังเต้นเร็วอยู่ดี เขาเพิ่งจะประสบกับแผ่นดินไหวงั้นเหรอ ? ถ้าหากว่าเขาไม่ได้โชคดีล่ะก็ เขาคงจะตายคาที่ไปแล้ว

 

 

 

ขณะที่เหยินปาเชียนคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็ม้วนตัวขึ้น ยังคงนิ่งอยู่กับที่ในความมืด

 

เมื่อเขาได้ยินเสียงตะโกนข้างนอก เขาก็เริ่มตะโกนตอบกลับไป

 

หลังจากสิ่งที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด ในที่สุดเหยินปาเชียนก็ถูกขุดออกมาจากซากปรักหักพังพร้อมกับฝุ่นและสิ่งสกปรกทั่วร่างของเขา เมื่อเขาเห็นท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวและคบเพลิงรอบตัวเขาแล้ว ความรู้สึกปลอบโยนก็พุ่งเข้ามาในหัวใจเขา

 

“ใต้เท้าเหยิน ท่านนี่โชคดีจริง ๆ เลย ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าท่านจะไม่ได้รับบาดเจ็บเลย” ในที่สุดเถาจี้หยวนก็รู้สึกโล่งอกหลังจากที่ตรวจดูร่างกายของเหยินปาเชียนโดยละเอียด

 

เถิงจี้และคนที่เหลือทำใจให้สบาย

 

“ข้าเองก็คิดว่าข้าโชคดีเหมือนกัน” เหยินปาเชียนตอบกลับไปพร้อมกับถอนหายใจโล่งอก

 

“นอกจากบ้านไม้ทุกหลังเหล่านี้ ก็มีแต่เหมืองเท่านั้นที่ถล่ม โชคดีจังเลยที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับข้า มันคงแย่มากเลยล่ะ”

 

“ก่อนหน้านี้ ตอนที่ท่านบอกว่าจะโชคไม่ดีถ้าได้เจอปี๋ชื่อเข้า ข้าไม่เชื่อท่าน ตอนนี้ข้าเชื่อแล้วจริง ๆ” เหยินปาเชียนพูดต่อ

 

“ใต้เท้าเหยินไปเห็นปี๋ชื่อมางั้นรึ ?” เถาจี้หยวนพูดออกมาด้วยความประหลาดใจ เหยินปาเชียนไม่ได้ออกมาจากบ้านไม้เลย เขาจะไปเจอปี๋ชื่อได้อย่างไรกัน ?

 

“มันมีสีแดง มีปีกคู่นึงอยู่บนหลังของมัน และดวงตาของมันเล็กมากใช่มั้ยล่ะ ?” เหยินปาเชียนอธิบาย “ก่อนที่ข้าจะเปิดไฟเมื่อครู่นี้ จู่ ๆ มันก็วิ่งเข้ามาในห้องข้าผ่านทางหน้าต่าง มันจ้องมองข้าซักพักก่อนจะวิ่งหนีไป”

 

เมื่อได้ยินคำพูดของเหยินปาเชียน ทุกคนต่างมีสีหน้าประหลาดใจ พวกเขาทุกคนเดินถอยหลังไปหนึ่งก้าว จากนั้นพวกเขาก็มองดูเขาด้วยความรังเกียจ ราวกับว่าเขาเป็นมูลสัตว์ที่ไม่สามารถขจัดได้

 

เถาจี้หยวนเริ่มพูดด้วยสีหน้าหวาดผวา “ใต้เท้า ตัวที่ท่านเห็นน่ะเรียกว่าปี๋ชื่อ ปี๋ชื่อธรรมดาทั่วไปจะมีสีเทาและแสดงถึงภัยพิบัติ ตัวที่ท่านเห็นนั้นหายากมาก และมันแสดงถึงความโชคร้ายที่มาพร้อมกับพร”

[“ปีก” และ “สีแดง” ในภาษาจีนเรียกว่า “ซื่อ” ก่อนหน้านี้ “ซื่อ (翅 Chì)” ของปี๋ชื่อธรรมดาทั่วไป (吡翅: Bǐ Chì) คือ “ปีก” ในขณะที่ “ซื่อ (赤 Chì)” ของปี๋ชื่อสีแดง (吡赤: Bǐ Chì) คือ “สีแดง”]

 

“มันคือความโชคร้ายที่มาพร้อมกับพรจริงด้วยแฮะ” เหยินปาเชียนเห็นด้วยเมื่อเขาคิดถึงสิ่งที่เขาได้พบเจอเมื่อครู่นี้

 

ถ้าหากเขาไม่ได้เจอสัตว์ตัวนั้น เขาคงคิดว่าบ้านของเขาจะไม่ถล่ม นอกจากบ้านมากมายหลายหลัง บ้านของเขาเป็นเพียงหลังเดียวที่ถล่ม

 

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าบ้านของเขาจะถล่ม แต่เขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บ

 

ถ้อยคำที่ว่า “ความโชคร้ายที่มาพร้อมกับพร” เป็นสิ่งที่เหมาะสมในกรณีนี้

 

“แต่ทว่า ผู้คนที่อยู่รอบตัวท่านจะประสบแต่ความโชคร้าย” เทาจิ่วหยวนพูดต่อ

 

“ห่ะ…”

 

“ท่านหมายความว่าไง ?”

 

“สำหรับท่านแล้ว ท่านจะพบกับความโชคร้ายที่มาพร้อมกับพรในช่วงเวลานี้ แต่ทว่า สำหรับคนที่อยู่รอบตัวท่าน พวกเค้าจะประสบแต่ความโชคร้ายและไม่ได้รับพรน่ะสิ” เถาจี้หยวนมีสีหน้าอึดอั้นตันใจ

 

เหยินปาเชียนมองไปรอบตัว ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดทุกคนถอยห่างจากตน แถมเขายังรู้ด้วยว่าเหตุใดเถาจี้หยวนและเถิงจี้จึงมีสีหน้าหวาดผวา

 

เขาจะนำไปสู่ชีวิตที่ยากลำบาก ซึ่งผู้คนรอบตัวเขาจะต้องตายนับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปหรือเนี่ย ?

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

ติดตามอัพเดทนิยายตอนใหม่ล่าสุดได้ทาง

Facebook Fanpage: R-Zan Fanpage