0 Views

 

ถึงบุคลิกของฮันเซ่วจะดูบริสุทธิ์และไร้เดียงสาแต่จิตใจเธอตอนนี้ก็โกรธไม่ต่างจากเย่เชียนนัก

เธอยากที่จะตัดสินใจเพื่อทำอะไรแต่เมื่อเธอตัดสินใจแล้วเปลี่ยนใจเธอนั้นยากยิ่งเสียกว่า เย่เชียนจึงสัญญาว่าจะกลับไปพักผ่อนแล้วปล่อยให้เธอเป็นคนดูแลพ่อ อีกอย่างที่พ่อบาดเจ็บเพราะถูกทุบตีเขาจะต้องกลับบ้านไปพักเอาแรงและตามหาคนรวยที่ทุบตีพ่อเขาแล้วนำมาซึ่งความยุติธรรมที่พ่อเขาควรได้รับถึงแม้ว่าเขาจะเรื่องนับไม่ถ้วนที่จะคุยกับพ่อแต่เวลาตอนนี้ไม่พอที่จะมานั่งใช้ เขาต้องรีบกลับไปพัก พอพ่อพูดจบเย่เชียนก็ออกจากโรงพยาบาลไปทันที

เขาออกจากบ้านไปแปดปีไม่รู้ว่าที่จะหาเบาะแสอีกต่อไปการจะหาคนรวยนั่นถ้าแค่อธิบายเพียงหน้าตาคงเป็นไปได้ยากเย่เชียนไม่ได้หัวแข็งและเป็นเด็กน้อยที่คิดไม่เป็น แปดปีที่เป็นทหารรับจ้างเขาได้เรียนรู้อะไรๆมามาก

เมื่อกลับถึงบ้านเขาตัดสินใจอาบน้ำหลังจากนั้นจึงใช้ความจำของเขาวาดภาพเหมือนของคนรวยนั่นออกมาใช้เวลาไม่นานเขาก็ลงรายละเอียดเท่าที่จะทำได้ออกมาเขารู้สึกพอใจกับงานชิ้นนี้

หากจะหาข่าวสารสองตัวเลือกที่ดีคือตำรวจและนักเลงข้างถนน เป็นธรรมดาที่เขาจะไม่เข้าหาตำรวจเพราะคงไม่ได้ข้อมูลที่เปิดเผยมากนักเขาจึงเลือกอีกตัวเลือกหนึ่งดีกว่าแต่คงไม่ง่ายนักถ้าไม่จ่ายเงินเพื่อข้อมูลนั้น

สี่ทุ่ม เย่เชียนแต่งตัวสบายๆออกจากบ้านเรียกแท็กซี่ให้ขับพาไปใกล้ๆบาร์ที่เป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยผู้คนและมากด้วยสิ่งเหลวไหลเย่เชียนรู้สึกได้ว่าการตามหาคนปล่อยข้อมูลมันไม่ยากนัก

ไม่นานรถก็มาจอดหน้าประตูทางเข้าเย่เชียนมองรอบๆเขารับรู้ได้ว่าถึงจะเป็นบาร์ที่เล็กแต่ธุรกิจไปได้สวย

มีทั้งชายทั้งหญิงที่กำลังส่ายสะโพกโยกย้ายกันเต็มไปหมดกับเพลงดัง เย่เชียนตรงเข้าข้างในตัดสินใจหาที่นังแล้วสั่งเบียร์เย็นหนึ่งแก้ว เขาค่อยกวาดสายตาไปรอบๆอย่างช้าๆและเห็นผมหลากหลายสี รอยสักหลากหลายดีไซน์บนร่างกายวัยรุ่นเขาไม่อยากนึกช่วงเวลาที่เร่ร่อนของเขา ณ ตอนนั้น เขามักอยู่สถานที่ที่คล้ายกับบาร์เป็นๆประจำวันๆไม่ดื่มก็มีแต่ต่อสู้ถึงเขาจะไม่ย้อมผมและไม่มีรอยสักก็ตาม เขาไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบนั้นเพราะมันจะทำให้พ่อเขาเจ็บปวดและเขาคงรู้สึกผิดแต่เขาต้องกลับมาชั่วอีกครั้งในวันนี้

บาร์เทนเดอร์ของบาร์เป็นสาววัยรุ่นดูแล้วน่าจะอายุ 25 26 ปี เธอมีใบหน้าที่ขาวและงดงามเต็มไปด้วยเสน่ห์น่าลุ่มหลง หน้าอกเธอเหมือนคลื่นยักษ์ที่จะระเบิดให้ทุกเมื่อ

ตั้งแต่เย่เชียนเข้ามาบาร์เทนเดอร์สาวก็มองเขามาพักหนึ่งแล้วเธอทำงานที่นี่ได้ 2-3 ปีแล้วแต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพบกับคนที่ดูเป็นชายชาตรี โดยเฉพาะตาคู่นั้นมันลุ่มลึกไร้ที่สิ้นสุดดุจดั่งทองฟ้า

“สุดหล่อนายมาที่นี่ครั้งแรกเหรอ? ฉันไม่เคยเห็นนายมาก่อนเลย?” บาร์เทนเดอร์สาวพูดออกมาเธอเลิกคิ้วขึ้นจงใจโน้มตัวมาข้างหน้า หน้าอกคู่ยักษ์เด้งไปมาสำหรับการเคลื่อนไหวนี้

เย่เชียนรู้ว่าบาร์เทนเดอร์สาวคนนี้ไม่ได้มีอำนาจในวงการใต้ดินแต่คนเหล่านี้ได้เปรียบที่รู้จักคนเยอะบางทีถ้าจะตามหาคนคงต้องได้รับความช่วยเหลือจากเธอแม้กระนั้นเองหากเขาเป็นฝ่ายเข้าหาเธอก็อาจจะไม่ช่วยเหลือแต่นี่เธอเป็นฝ่ายเข้าหาก่อนเขาเพียงแค่ต่อบทสนทนาเท่านั้น

เย่เชียนไม่วางท่าเป็นสุภาพบุรุษเขาพยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่ ฉันพึ่งกลับมาวันนี้เอง ดูเหมือนว่าร้านบาร์จะไปได้สวยนะแต่ฉันเกรงว่าที่คนมากที่นี่เยอะอาจจะเป็นเพราะเธอมากกว่า? ฉันไปบาร์มาตั้งหลายที่แต่ไม่ยักกะเจอบาร์เทนเดอร์แบบเธอ”เย่เชียนไม่เสียเวลาเยินยอเธอมากไปเขาเพียงแค่ยิ้มขึ้น

พอได้ฟังที่เย่เชียนพูดบาเทนเดอร์ผู้แสนน่ารักก็เคอะเขินและพูดตอบกลับอย่างดูมีความสุขและตื่นเต้น “สุดหล่อดูเหมือนนายจะรู้วิธีประจบคนนะ เจ้าของบาร์ที่นี่ชื่อ ฮูเก่อ ไม่มีใครกล้ามีปัญหากับเขาพวกเราที่นี่เลยอยู่กันอย่างสันติเพราะเรื่องนี้”

เย่เชียนไม่รู้จักฮูเก่อและดูเหมือนเขาไม่ได้เป็นสมาชิกของ triad* แต่ถ้าทำธุรกิจประเภทบาร์เป็นไปได้ว่ามีความเกี่ยวข้องกัน

*(แปลไม่ออก help me please)

เย่เชียนยิ้มแล้วพูด “สุดสวย…ฉันสามารถถามหาคนจากเธอได้หรือเปล่า?”

“เอาสิ ใครละที่นายตามหา พูดถึงเรื่องข่าวสารข้อมูลแล้วฉันหลายทางที่จะได้มันมา”

เย่เชียนนำภาพแนวตั้งที่เขาเป็นคนวาดออกมา “ฉันตามหาชายคนนี้”

บาเทนเดอร์สาวมองและถามกลับ “เขาชื่ออะไรล่ะ?”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันรู้แค่ว่าเขามาที่นี่เมื่อวานและทำร้ายคนแก่ที่สนามบิน ไม่มีทางที่ตามหาเขาเลยเหรอ?”เย่เชียนถาม

บาร์เทนเดอร์สาวนิ่งไปครู่หนึ่ง “ไม่มีปัญหาแต่นายต้องให้เวลา ทิ้งเบอร์ไว้ฉันจะหาข่าวดีไปให้นายเอง”

“เยี่ยม!”เย่เชียนรับปากกาจากบาร์เทนเดอร์สาวและเขียนเบอร์เขาลงไป
“ราคาสองพันนะ ถ้ามีเรื่องยุ่งยากเกิดขึ้นจะขึ้นเป็นสามพันนายต้องจ่ายล่วงหน้าหากฉันไม่สามารถตามหาได้ก็ไม่มีคืนเงินนะจ๊ะ”บาร์เทนเดอร์สาวพูดอย่างคล่องแคล่วถึงเธอจะไม่ใช่คนในวงการใต้ดินแต่เธอได้รับการพิจรณาจากฮูเก่อ เธอช่วยงานเขาและคนของเขาในด้านธุรกิจและทุกครั้งนั้นเธอจะได้ค่าคอมมิชชั่น 10% ถึงแม้มันจะไม่มากแต่ก็เป็นรายได้พิเศษอย่างหนึ่งจากการช่วยผู้คน การช่วยคนๆเดียวและการช่วยทุกคน ไม่ว่าอะไรก็ตามที่เขาต้องการและเธอก็ชอบการวางตัวของเย่เชียนที่ดูง่ายๆธรรมดาไม่มีการวางกล้ามแต่อย่างใด

เย่เชียนไม่ต่อรองใดๆเขาควักเงินสองพันออกมากจากกระเป๋าแล้วพูดว่า”ที่เหลือเธอรับไว้ละกัน”

บาร์เทนเดอร์ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆเธอยิ้มแล้วพูดกลับ “แต๊งกิ้วบอส รอฟังข่าวดีได้เลย”

เย่เชียนพยักหน้าแล้วพูดต่อ “ฉันจะกลับล่ะ” จากนั้นเขาก็ลุกออกไป

“บอส! ฉันชื่อ เสี่ยวหลงนู” บาเทนเดอร์สาวตะโกน

เย่เชียนอดขำไม่ได้เขาหันกลับไป “ฉันจะจำไว้” เขาพูดแล้วก็ออกจากร้านไป เสี่ยงหลงนูเธอเหมือนดั่งนางฟ้า เย่เชียนคิดว่าพวกเขาทั้งสองไม่มีสิ่งใดที่คล้ายกันเลยถ้าจะมีล่ะก็คงเป็นเรื่องที่เขาทั้งสองไม่เวอร์จิ้นแล้ว