0 Views

เย่เชียน ฮันเซ่ว พี่ใหญ่ และ น้องสามต่างเป็นเด็กกำพร้าหากพ่อไม่เก็บมาเลี้ยงแล้วล่ะก็ ก็คงไม่ต่างจากเด็กข้างถนน

พ่อไม่ใช่คนร่ำรวยอะไร เขาประเภททำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูครอบครัว

พ่อมักเก็บเด็กกำพร้ามาอยู่อาศัยกับเขา เย่เชียนพบชายแก่ตั้งแต่ยังเด็กจึงต่างจากคนอื่นๆที่อยู่อย่างไร้กฏเกณฑ์(เรร่อน)

ตั้งแต่ยังเด็กเขาเข้าใจได้ว่าพ่อเลี้ยงดูพวกเขาอย่างไร ตอนจบชั้นประถมศึกษา เขาจึงตัดสินใจลาออกมาหาเงินเพื่อช่วยพ่อและสนับสนุนครอบครัว อย่างไรก็ตามแปดปีต่อมาเขาดันไปแทงหนึ่งในสามคนลูกพี่ใหญ่ของระแวกนี้ เขาไม่มีทางเลือกจึงต้องออกจากบ้านและใช้ชีวิตอย่างหลบๆซ่อนๆกลัวว่าจะถูกฆ่า

สองปีต่อมาฮันเซ่วก็ได้พ่อรับเลี้ยงดู เธอเคยอาศัยอยู่กับพ่อแม่ในเมืองยากจนแห่งหนึ่งแต่พวกเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์ พ่อสงสารเด็กคนนี้จึงให้การอุปถัมภ์ เธอมีผลการเรียนดีกว่าเด็กคนอื่นๆและเธอใช่เวลาว่างมาช่วยพ่อรีไซเคิลขยะที่บ้าน

มีชายอาวุโสเดินเข้ามาท่าทางตื่นตกใจ เขาพูดออกมา ” เซ่ว เซ่ว มีข่าวร้าย ตาแก่หยางถูกทำร้ายตอนนี้อยู่โรงพยาบาล” หลังจากพูดจบเขาสังเกตเห็นคนแปลกหน้าอยู่ในบ้านเขาเหลือบมองอย่างระมัดระวังเขาจำได้ว่าไม่เคยเห็นหน้าชายคนนี้

เมื่อได้ยินว่าพ่อเข้าโรงพยาบาลเขายืนขึ้นด้วยท่าทางเย็นชาและหันไปถามชายอาวุโสว่า ” ลุงจ้าว พ่ออยู่โรงพยาบาลไหนครับ?”

ฮันเซ่วตอนนี้ตื่นตกใจน้ำตาไหลอาบใบหน้า เมื่อเธอคิดว่าเด็กอย่างเธอควรทำอะไรตอนนี้เธอก็น้ำตาตกและมองอย่างหมดหนทางและพูดกับเย่เชียนว่า “พี่สอง พวกเราจะทำอย่างไรกันดีคะ?”

พอได้ยินฮันเซ่วเรียก ลุงจ้าวก็ถามขึ้นมาทันที “เธอคือเสี่ยวเอ๋อ?”

เย่เชียนพยักหน้า “ใช่ครับลุงจ้าว ผมเสี่ยวเอ๋อเอง” จากนั้นเขาก็ตบบ่าฮันเซ่ว “อย่ากลัวไป พี่สองของเธออยู่นี่แล้ว”

“แล้วตกลงพ่ออยู่โรงพยาบาลที่ไหนครับ”

“โรงพยาบาลเหริ่นมิน”ลุงจ้าวตอบ

เย่เชียนไม่มีเวลาทักทายอย่างเป็นทางการ เขาขอบคุณแล้วรีบออกไปกับฮันเซ่ว “พี่สองพวกเรามีเงินนิดเดียวเองคงไม่พอใช่ไหมคะ?” ฮันเซ่วพูดขึ้นอย่างกระวนกระวาย

เย่เชียนเหลือบมองเล็กน้อยแล้วพูด “อย่าห่วงไปเซ่ว พี่สองมีทางน่า” พูดถึงเรื่องเงินเย่เชียนไม่เคยขาดมันในกระเป๋าของเขามีบัตรธนาคารสวิสอยู่มีเงินฝากในนั้นอยู่ร้อยล้านแต่เขาไม่อยากใช้มัน ทว่าเขาจะต้องใช้มันแน่กับเรื่องนี้

พี่ชายของเขาออกจากบ้านเพื่อไปใช้ชีวิตที่หรูหราต่างจากเขาที่อยากใช้แบบสามัญธรรมดา ณ ตอนนี้เขามีเงินอยู่ หนึ่งหมื่น ถ้าไม่พอเขาก็จะใช้บัตรธนาคารสวิสอย่างไม่ลังเล

ฮันเซ่วกลั้นน้ำตาขณะที่ดึงเงินออกจากกระเป๋าของเธอ พวกเขานั่งแท๊กซี่ตรงดิ่งมายังโรงพยาบาลเหริ่นมินด้วยเวลาร่วมชั่วโมงกว่าจะถึงทางเข้า

เยเชียนจ่ายให้เงินให้คนขับหนึ่งพันหยวนและวิ่งเข้าโรงพยาบาลโดยไม่แม้แต่จะรอเงินทอน

ไม่เจอกันนานตั้งแปดปีเย่เชียนอยากพบพ่อเพื่อให้เขาวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับตนเองแต่ทว่ากลับได้รับข่าวที่พ่อถูกทำร้ายและนำส่งโรงพยาบาลทำให้ใจเขาตอนนี้โกรธเกรี้ยวเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะแก้แค้นแต่ตอนนี้ชีวิตพ่อสำคัญกว่า

เมื่อเห็นนางพยาบาลเขาที่ห้องพักของพ่อและตรงไปทันทีไม่นานก็ถึงหน้าประตู เย่เชียนเห็นมือของพ่อที่เต็มไปด้วยผ้าพันแหละและพลาสเตอร์ยาน้ำตาเขาถึงกับไหลรินอาบใบหน้า

“พะ..พ่อ… ” เย่เชียนได้แต่ปล่อยน้ำตาทั้งที่เขามีคำพูดที่อยากพูดนับพันแต่มันไม่ออกมาแม้แต่คำเดียว

หยางเจียนเก่อเปิดตาคู่ที่หมองคล้ำของเขามองเด็กหนุ่มด้านหน้าจากนั้นก็ตกใจและร้องไห้ออกมา “เสี่ยวเอ๋อ กลับมาแล้วเหรอ?”

“ครับ!” เย่เชียนพยักหน้าแต่ก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกมา

หยางเจียนเก่อยิ้มบางๆและพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ดีแล้วที่เจ้ากลับมา…เจ้ากลับมาแล้ว…ข้านั้นสบายดีเจ้าไม่ต้องห่วง”

“ใครเป็นคนทำพ่อบาดเจ็บ?”เย่เชียนถาม

“เสี่ยวเอ๋อลืมมันไปเถอะ พวกเขาเป็นพวกคนรวยและมีอำนาจ อย่าไปยั่วพวกเขา ถ้าเจ้าทำ เจ้าจะจัดการพวกเขาอย่างไร อีกอย่างพวกเขาก็จ้ายมาสองพันหยวนสำหรับค่ารักษาพยาบาลแล้วข้าคิดว่าเจ้าควรลืมเกี่ยวกับเรื่องนี้เสียดีกว่า” เขารู้ว่าเย่เชียนเป็นคนอย่างไร ถ้าเขาพูดเกี่ยวกับคนพวกนั้นเขารู้ว่าเย่เชียนจะต้องตามหาและล้างแค้นอย่างแน่นอน

อ้างอิงจากประสบการณ์เหตุการณ์ที่น้องสามขแงเขาถูกทำร้าย เย่เชียนจึงไปแทงหนึ่งในนั้นทำให้เขาต้องหลบหนีอย่างหมดทางเลือก

เย่เชียนรู้ว่าพ่อคิดอะไรอยู่ในใจเขาจึงจงใจพูดให้ดูว่าเขาเฉยๆ “พ่ออย่าห่วงไป ผมกลับมาเพื่อใช้ชีวิตธรรมดาๆไม่ต้องการปัญหาใดๆผมรู้ว่าควรทำอย่างไร”

“เฮ้อ…” พ่อเขาถอนหายใจแล้วพูดต่อ “ข้าเก็บขยะอยู่ข้างนอกสนามบินแต่ว่ามีผู้ชายคนหนึ่งทำกระเป๋าเงินหล่นข้าจึงเก็บคืนเขาแต่เขาคิดว่าข้าเป็นขโมยจึงชกเข้ามา ตอนนี้เขารู้แล้วว่าตนเองผิดจึงจ่ายค่ารักษาให้”

ไม่น่าล่ะทำไมชายแก่ที่สนามบินจึงดูคุ้นๆที่แท้ก็พ่อเขานี่เอง ร่างชายคนนั้นค่อยๆปรากฎขึ้นมาหัวใจของเขาเริ่มร้อนรุ่มตั้งแต่พ่อของเขาถูกทำร้ายเข้านึกทางเอาคืนอยู่หลายทาง

จำเลยที่น่าสงสารโดนทุบตีแต่กลับได้เงินแค่สองพันหยวนเพราะพวกมันไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้

เงินสำหรับเย่เชียนมิได้สำคัญอะไรเลยเขาเพียงต้องการความยุติธรรมสำหรับพ่อของเขา

“ไร้มนุษยธรรมสิ้นดีทำคนอื่นบาดเจ็บแต่จ่ายสองพันก็จบ นี่ประชาชนต้องกับกฏหมายแบบนี้กันต่อไปหรือคะ?”ช่วยไม่ได้ที่ฮันเซ่วจะโกรธมากๆแต่ท้ายที่สุดแล้วเธอก็เป็นแค่สาวนน้อยที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสาจึงทำได้เพียงอดกลั้น

“เซ่ว หนูอยู่ในช่วงสอบกลางภาคอยู่นะกลับบ้านไปทบทวนบทเรียนเถอะ พ่อยังโอเค ไว้พ่อจะกลับไปที่หลังนะ”

“พ่อคะ พ่ออยู่โรงพยาบาลแต่จะให้หนูกลับงั้นหรือคะ เดี๋ยวหนูจะเอาหนังมานั่งเรียนที่โรงพยาบาลและดูแลพ่อเองค่ะ”

เย่เชียนมองตาฮันเซ่ว “เซ่วได้ยินที่พ่อบอกแล้วนี่ไม่ต้องห่วงพี่สองจะอยู่ที่นี่เอง”

“ไม่ค่ะ พี่ชายพึ่งกลับมาคงจะเหนื่อยกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะค่ะนอกจากนี้พี่ชายไม่น่าใช่พวกดูแลคนเป็นนะคะ อย่างไรก็ตามฉันก็จะอยู่ ” ฮันเซ่วพูดอย่างหนักแน่น