0 Views

 

เย่เชียนตั้งแต่โตมาก็ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน ไม่น้อยกว่า 800 คนอาจคงราวๆ 1000 ได้ที่ตายด้วยน้ำมือของเขา เยเชียนเป็นหัวหน้าของกลุ่มเขี้ยวหมาป่าซึ่งเป็นตำนานในหมู่ทหารรับจ้าง

กลุ่มเขี้ยวหมาป่าแต่เดิมแล้วถูกพิจรณาไว้ว่าอ่อนแอที่สุดและมีสมาชิกเพียงสิบคนเท่านั้นอย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ ‘ราชาหมาป่า’ เย่เชียนก้าวขึ้นมาเป็นหัวหน้า สามปีต่อมา กลุ่มเขี้ยวหมาป่ากลับเติบโตจนกลับกลายเป็นกองทัพ

เขาปกครองเสร็จสมบูรณ์โดยใช้เวลาแค่ปีเศษ หลังจากนั้นก็โค่น เซี่ยป่าว ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเรียกว่าราชาลงได้ ณ จุดๆนี้ทำให้เย่เชียนเป็นเหมือนกับหัวหน้าของเหล่าทหารรับจ้างนานาชาติ

หลังจากจัดการผู้ก่อการร้ายสองคนเสร็จ เย่เชียนกระโจนพุ่งเข้าผู้ก่อการร้ายคนสุดท้ายในห้องเข้ายื้อแย่งปืนแล้วเหนี่ยวไก “ปัง” ผู้ก่อการร้ายกระสับกระส่ายหันไปมาหาจุดที่วิถีกระสุนพุ่งใส่ และแล้วเขาก็หามันพบ มันฝังอยู่หน้าผากของเขานั่นเอง ผู้โดยสารโดยรอบร้องลั่นทันทีที่เสียงปืนดังขึ้น

เย่เชียนมิได้ใส่ใจต่อเสียงร้องเหล่านั้นเขาเดินอย่างสบายๆไปที่ห้องคนขับ ผู้ก่อการร้ายคนสุดท้ายยังลอยนวลอยู่ ถ้ามันรู้ว่าเพื่อนของตนเสียชีวิตหมดแล้วผลที่ตามมาค่อนข้างอันตรายไม่เพียงถือ AK47 ไว้ในมือเท่านั้นยังมีระเบิดติดไว้ที่เสื้ออีกตะหาก ถ้าเขารู้ตัวคงทุกอย่างคงจบกัน

“คุณอำนวยความสะดวกให้พวกเขาเหล่านี้นะครับ ผมจะเข้าไปข้างใน” เย่เชียนพูดกับแอร์โฮสเตสแล้วจึงค่อยๆเข้าหาห้องคนขับพร้อมปืนในมือของเขา และยังคงไม่ลืมที่เก็บมีดจากออกผู้ก่อการร้ายที่เป็นหัวหน้าโดยไม่แยแสแม้เลือดจะเปื้อนก็ตาม

เมื่อเย่ฝเชียนเข้าใกล้ประตูห้องคนขับเขาแอบมองด้านในเขาเห็นผู้ก่อการร้ายร่างผอมเตี้ยนั่งสบายๆใกล้ๆกับโคล่า ส่วนถัดจากนั้นก็มีชายวัยกลางคนชุดสีขาว ผู้ก่อการร้ายร่างผอมเตี้ยไม่ระมัดระวังการมาเยือนของเย่เชียนแต่นั่งจิบโคล่าอย่างสบายใจ

ชายวัยกลางคนพูดกับผู้ก่อการร้าย “พวกเราไม่สามารถย้อนกลับได้เพราะเราไม่มีน้ำมันเพียงพอที่จะทำเช่นนั้น” ชายวัยกลางคนคนนั้นเป็นกัปตันของเครื่องบินลำนี้

ผู้ก่อการร้ายร่างผอมเตี้ยเห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจคำอธิบายเขาเข้าใจแค่เพียงว่าจะเกิดเรื่องใหญ่หากลงจอดที่จีน

“ถ้าพวกเราบินย้อนกลับไม่ได้ทำไมเราไม่ไปลงจอดที่อื่นล่ะ? ยกตัวอย่างเช่นไม่ประเทศ T ก็ประเทศ YN” ผู้ก่อการร้ายร่างผอมเตี้ยยังคงไม่เปลี่ยนแปลงความเข้าใจ

“แต่ว่า…หากพวกเราไปบินที่น่านฟ้าของพวกเขาล่ะก็ เขาจะเห็นว่าเราเป็นศัตรู” กัปตันเริ่มหมดหวังที่จะอธิบายมันค่อนข้างอธิบายลำบากในการเข้าน่านฟ้าประเทศอื่นในกรณีที่เลวร้ายที่สุดอาจถูกขีปนาวุธสอยร่วงก็เป็นได้

“ข้าไม่มีตัวเลือกให้มากนะโว้ยหากไม่อยากตายหยุดพ่นเรื่องไร้สาระได้แล้ว” กัปจตันถอนหายใจอย่างหมดหวัง นี่มันกฎของเจียงฮู่หรือกระไรที่คนอ่อนแอจักต้องทำตามผู้แข็งแกร่งกว่าแต่อย่างไรก็ตามเขาก็ต้องทำตามคำสั่งผู้ก่อการร้ายเพราะเป็นเรื่องจริงที่ว่าไม่มีตัวเลือกมากนัก
ผู้ก่อการร้ายร่างผอมเตี้ยรู้สึกโล่งใจที่กัปตันว่าง่ายและทำตามคำสั่ง ไม่นานเย่เชียนก็ผลักประตูเปิดแล้วพุ่งเข้าใส่ผู้ก่อการร้ายร่างผอมเตี้ยโดยไม่มีสัญญาณใดๆแจ้งบอก

ผู้ก่อการร้ายร่างผอมเห็นเย่เชียนก็ตกใจคว้าปืนขึ้นมาแต่ยังไม่ทันในเหนี่ยวไกก็เห็นแสงสีแดงวาปขึ้นแล้วตกตายโดยไม่รู้แม้กระทั่งตนถูกอะไรฆ่า

สำหรับเย่เชียนการฆ่ามนุษย์เป็นสุดแสนจะง่ายเขาฝึกซ้อมมาตั้งแต่เด็กแล้วเชี่ยวชาญเรื่องโครงสร้างร่างกายมนุษย์เป็นอย่างดีจะชำแหละทิ้งช่างง่ายดายยิ่งนัก ยากที่จะหาศัตรูต่อกรด้วย ระดับความรู้ของเขาแม้ในหมู่คนกลุ่มเขี้ยวหมาป่าเหมือนกันยังต้องให้การยอมรับ

กัปตันจ้องเย่เชียนอยู่สักพักจึงกล่าวออกมาอย่างเร่งรีบ “ขอบคุณ หากมิได้คุณแล้วล่ะก็ทั้งผู้โดยสารและพนักงานคงอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก ไม่ทราบว่าขอทราบนามของคุณได้หรือไม่? กระผมหวังว่าคุณจะมากับพวกเราเพื่อให้ปากคำกับตำรวจ”

เย่เชียนขมวดคิ้วขึ้นแต่แล้วก็ต้องคลายออกเมื่อสัมผัสได้ว่าคำพูดของกัปตันไม่มีความนัยใดๆ เขาจึงผ่อนคลายลงอย่างไรก็ตามเย่เชียนไม่ต้องการให้ชื่อของเขามาพัวพันในเหตุการณ์ครั้งนี้เพราะมันเป็นไปไม่ได้ที่หน่วยงานราชการของจีนจะไม่ออกหมายจับเขา

เมื่อเห็นหน้าเย่เชียนที่ดูหมองลงกัปตันจึงรีบกล่าวอธิบาย “คุณครับอย่างพึ่งเข้าใจผิดนี่เป็นเพียงขั้นตอนทั่วไปเท่านั้น คุณจะได้รับบริการที่ดีและผู้คนมากมายย่อมให้รางวัลแก่ฮีโร่ของพวกเขา

“ไม่ล่ะครับ ผมไม่ได้ต้องการ ขอบคุณ!” เย่เชียนไม่ได้อยากเป็นฮีโร่จึงปฏิเสธของเสนอของกัปตันเขา่ย่างเท้าเดินออกไปแต่ก็หยุดแล้วหันมาพูดว่า ” เอ่อกัปตัน ที่นี่มีหน่วยรักษาความปลอดภัยใช่ไหมครับ ยกให้พวกเขาละกัน”

กัปตันชะงักไม่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเข้าใจคำขอของเย่เชียน พนักงานพวกนั้นมิใช่คนของราชการหากเขารับเรื่องเหตุการณ์นี้ไปก็จะเป็นเครดิตติดตัวพวกเขาและเป็นประโยชน์ในอนาคต ได้ทั้งรางวัลและคนสรรเสริญเยินยอ

และแล้วเครื่องบินก็ลงจอดที่สนามบินผู่ตงอินเตอร์เนชั่นแนล เย่เชียนรีบคว้ากระเป๋าลงจากเครื่องแล้วตรงไปยังทางออก นักข่าวมากมายรุมล้อมเครื่องบินเห็นได้ชัดเลยว่าคาดหวังข่าวจากกัปตัน

ถึงแม้ว่าเขาจะมั่นใจว่ากัปตันจะไม่เผยข้อมูลเขาก็ตามแต่เขาก็ยังยืนที่ทางออกอย่างเงียบๆห่างจากฝูงชนไม่นานนักกัปตันก็เดินออกมา นักข่าวพุ่งใส่เขาแล้วรัวคำถามนับพันราวกับระเบิด

กัปตันค่อยๆอธิบายเรื่องราวทั้งหมดยกเว้นเรื่องของเย่เชียนและได้เผยว่า หน่วยรักษาความปลอดภัยของเครื่องเป็นผู้ที่จัดการเหล่าผู้ก่อการร้าย