0 Views

ssk 16

หลี่ฮ่าวออกจากโรงพยาบาลรีบยังสถานีที่กักจัวเย่เชียนไว้โดยไม่คิดที่จะพักผ่อน เจ้าหน้าที่ที่สถานีแตกตื่นทันทีที่เห็นระดับพลโทมาเยือน หัวหน้ากรมตำรวจฮู่ ที่ประจำอยู่ ณ ที่นี่รู้สึกกลัวมีเหตุอันใดที่ทำให้หลี่ฮ่าวต้องมาที่นี่แต่เขาก็ได้แต่เดินตามเงียบๆอยู่ข้างหลัง

หลี่ฮ่าวไม่อยากเสียเวลาจึงยิงคำถามใส่ “เมื่อวานมีคนที่ถูกคุมตัวคนมาที่ชื่อเย่เชียน ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?”

ฮู่เย่วรีบเขม็งตาใส่ซุนจีเซียงเพราะเขาไม่สถานการณ์ปัจจุบันซุนจีเซียงมีหรือจะไม่เข้าใจการส่งสายตานั้นเขาเข้าไปพูดรายงาน “พลโทหลี่ คนที่ชื่อเย่เชียนถูกคุมขังอยู่ที่โซนนักโทษสถานหนักครับท่าน”

“อะไรนะ?”หลี่ฮ่าวถึงกับตกใจถึงเย่เชียนจะทำผิดจริงและไม่มีคนหนุนหลังก็ตามและเขาก็ไม่ได้ฝ่าฝืนการขับกุมทำไมถึงถูกทำอย่่งกับเขาเป็นฆาตกร ตำรวจระดับล่างมีเจตนาอะไรถึงจับเย่เชียนไม่ขังไว้ที่แห่งนั้น “นี่มันอะไร!! ไร้สาระ!! เขาต้องโทษธรรมดาทำไมถึงไปขังไว้กะบนักโทษสถานหนัก นี่ความคิดใคร!?”

ฮู่เย่วไม่เคยเห็นหลี่ฮ่าวระเบิดอารมณ์มาก่อนจึงรู้สึกกลัวและส่งสายไปหาซุนจีเซียงอีกครั้ง

ซุนจีเซียงก็พูดว่า “มีคำสั่งจากเบื้องบนให้นำตัวเขาไปขังไว้ที่นั่นครับท่าน นี่เป็นความคิดของทีมนายตำรวจหยางครับ”

เป็นธรรมดาที่หลี่ฮ่าวจะไม่รู้จักหยางเว่ย ฮู่เย่วจึงปะติปะต่อเรื่องราวเสริมให้ “หยางเว่ยเป็นร้อยเอกที่รับผิดชอบภูมิภาคนี้ครับ”

“เรื่องนี้เอาไว้ที่หลัง ห้องขังอยู่ที่ไหนทำไมพวกคุณถึงยังไม่นำทางผมไปที่นั่น”หลี่ฮ่าวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

“ครับท่านๆ ทางนี้ครับ” ฮู่เย่วกนด่าหยางเว่ยในใจนี้มันเป็นคดีปกติสามัญที่เกิดขึ้นบ่อยไม่น่าจะทำให้หลี่ฮ่าวลงมาดูแลเองมีคำเดียวที่อธิบายเหตุผลนี้ได้คือหลี่ฮ่าวมีความสัมพันธ์กับเย่เชียน

หลี่ฮ่าวที่ถูกนำทางมาถึงกับตกจะลึงเมื่อมองเข้าไปยังห้องขังซึ่งคนนี้มีตำรวจสาวในเครื่องแบบกำลังถูกกดอยู่บนเตียง สถานการณ์ที่คลุมเครือสุดจะบรรยาย นักโทษในห้องขัฝก็มองอย่างตกตะลึง ตำรวจอีกนายก็มองอย่างตกตะลึง ทุกคนมองอยากตกตะลึงราวกับเป็นเรื่องเล่น

มันเป็นฉากอันไม่ดีงามที่ในกรมตำรวจไม่ควรจะมี ฮู่เย่วตกตะลึงจนหลุดไปแล้ว หลี่ฮ่าวเองก็ไม่รู้ว่าตำรวจหญิงคนนี้เป็นใคร เขาเพียงเคยได้รับรายงานทาว่ามีตำรวจที่มีเสน่ห์เหลือร้ายนามว่าหวังหยู่แต่ในสถานีนี้ไม่มีใครประจำการอยู่นอกจากเธอ ฉะนั้นคงเป็นเธอ เขาไม่นอที่จะทำลายบรรยากาศลามกนี้ทิ้งด้วยการกระแอม “อ่ะแฮ่มๆ”

หยางเว่ยที่เห็นคนที่มาก็ตกใจอย่างยิ่ง “พลโทหลี่ หัวหน้าฮู่….”

เย่เชียนที่ได้ยินเสียงหยางเว่ยก็ปล่อยหวังหยู่แต่มีหรือเขาจะไม่รู้ว่าเมื่อปล่อยเธอ เธอจะตบเขา เขาจึงคว้าข้อมือเธอไว้ทัน “อยากได้อีกหรือ?”

“เย่เชียนฉันจะฆ่าแก!!!” หวังหยู่ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด

“หวังหยู่หยุด!! มานี่!!” ฮู่เย่วตะโกนเสียงดัง

แม้ว่าหวังหยู่ไม่เต็มใจแต่เธอก็ต้องออกห่างจากเย่เชียนเธอจ้องเย่เชียนอย่างกินเลือดกินเนื้อแต่ก็ต้องเดินออกไป

“ใครคือเย่เชียน?” ฮู่เย่วถามขึ้นอย่างไรก็ตามไม่ต้องรอมห้เย่เชียนจอบกลับหลี่ฮ่าวเดินตรงเข้าไปกอดเย่เชียนแล้วพูดด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย “พี่สอง!!”

หยางเว่ยและฮู่เย่วถึงกับอึ้งใจเต้นตุบตับไม่เป็นจังหวะไม่นึกเลยว่าคนที่จับกุมมานะเป็นถึงพี่ชายของหัวหน้าสำนักงานรักษาความปลอดภัยสาธารณะแถมเขายังถูกปฏิบัติอย่างโหดร้ายอีกด้วยเขากลัวมากว่าอาชีพการทำงานของเขาจะสิ้นสุดที่นี่ ฮู่เย่วจ้องเขม็งไปที่หยางเว่ย ส่วนหยางเว่ยก็ได้แต่นิ่งเงียบราวกับเป็นใบ้ เขาจะรู้ได้อย่างไรล่ะว่าเย่เชียนมีคนหนุนหลังระดับนี้

เฟบ่านักโทษในห้องขังมิคาดว่าบอสของพวกเขาเป็นถึงน้องชายของเข้าหน้าที่ระดับสูง มิน่าล่ะเขาถึงก้าวร้าวขนาดนี้

เย่เชียนลูบหลังหลี่ฮ่าว “น้องสาม ไม่เจ้ากันนานเลยนะ”

เนื่องจากมีโทษสถานเบาและคดีความก็ถูกถอนฟ้องเย่เชียนจึงถูกปล่อยตัว ฮู่เย่วดีใจอย่างยิ่งที่พวกเขาถูกปล่อยตัวออกไป เย่เชียนขึ้นไปบนของหลี่ฮ่าว หลี่ฮ่าวไม่ได้ตำหนีติเตียนหรือเอาเรื่องแต่อย่างใดน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความผ่อนคลายและนับถือในที่สุดเรื่องราวก็จบลง

เมื่อเข้าไปนั่งในรถหลี่ฮ่าวก็มองเย่เชียนแล้วพูด “พี่สอง ทำไมพี่ไม่บอกผมว่ากลับมาแล้ว?”

“พี่พึ่งกับมาไม่นานไม่มีเวลาติดต่อน้องหรอก น้องสามพี่สร้างปัญหาให้น้องแล้ว”

“พี่สองทำไมพูดอย่างกับเราเป็นคนแปลกหน้ากันล่ะ คร่วที่พี่ต้องหลบหนีซ่อนตัวต้นเหตุก็มาจากผม”

“เราเป็นพี่น้องกัน อย่าได้พูดถึงเรื่องนี้อีกเลย”เย่เชียนกล่าว

“พี่สอง พี่จะทำอะไรต่อ จะกลับบ้าน?”

“ยังไม่ได้คิดเลยหน่ะ”

“งั้นเราไปกินข้าวกันนะ ไม่ได้เจอกันตั้งนานมีเรื่องอยากคุยเยอะแยะเลย โทรเรียกพี่ใหญ่ด้วยนะ เราจะได้มานั่งคุยกัน”

“ก่อนอื่นเราไปโรงพยาบาลก่อนป่านนี้พ่อเป็นห่วงตายแล้วล่ะ” เย่เชียนกล่าว

“อ่า จริงด้วย งั้นเราไปกันเถอะ” หลี่ฮ่าวตื่นเต้นที่ได้เจอเย่เชียนจนลืมเนื่องพ่อไปหมด ในฐานะลูกแล้วพวกเขาควรจะไปเยี่ยมพ่อ ตอนนี้เย่เชียนปลอดภัยแล้วควรไปบอกเพื่อให้พ่อคลายกังวล

ไม่นานพวกเขาก็ถึงโรงพยาบาลเหริ่นมิน พวกเขาต้องไปห้องของพ่อก็พบหลินโร่วๆยืนอยู่ เธอรีบพุ่งใส่และยิงคำถามใส่เย่เชียน “ฉันได้ยินว่าคุณถูกจับ ไม่เป็นไรมช่ไหม คุณยังโอเคนะ?”

———————–

จบตอน ค้างไปอีกเจ็ดวันนะครับ ขออภัย