0 Views

ssk15

หลังจากได้ยินหบี้ฮ่าวกล่าวว่าเย่เชียนเป็นพี่สองของตนเจิ้งต้าฟูก็มีความกลัวบังเกิดขึ้นเขาเข้าใจเหตุผลที่หลี่ฮ่าวมาเยี่ยมแล้วและถามไถ่อย่างสุภาพว่าเขาจะถอนแจ้งความได้หรือไม่ หลี่ฮ่าวอยู่ในที่จุดที่ไม่ต้องการทำอะไรโจ่งแจ้ง มังกรที่แข็งแกร่งไม่มีทางลดตัวไปสู้กับงูที่เขามาเจอเรื่องแบบนี้แสดงให้เห็นว่าโชคดีของเขาหมดไปเสียแล้ว

พอได้มองดูเจิ้งต้าฟูดีๆอีกครั้งหลี่ฮ่าวไม่พอใจอย่างมากทั้งๆที่ชายคนนี้ทำให้พ่อเขาได้รับบาดเจ็บแต่ในการจะปล่อยเย่เชียนออกมาได้เขาจำเป็นต้องระงับโทสะเอาไว้

เจิ้งต้าฟูลองนับโชคของเขาในสถานการณ์ปัจจุบันหลังจากหลี่ฮ่าวพูดประโยคเหล่านี้ออกมาเขาจึงตอบกลับไร้ซึ่งความลังเล

พอได้รับคำตอบจากเจิ้งต้าฟูหลี่ฮ่าวหัวเราะอย่างยเบาๆอย่างสุภาพและพูดตอบกลับอีกเล็กน้อยจากนั้นเขาก็ออกจากโรงพยาบาลขับตรงไปยังสถานีที่ขังเย่เชียนไว้

เช้าวันนี้หวังหยู่เจ้ามาสถานีเมื่อเปิดประตูเธอกล่าวออกมาว่า “ไอสารเลวนั่นอยู่ไหน?” เมื่อวานเย่เชียนได้ฉกฉวยประโยชน์จากเธอ เธอจึงระเบิดน้ำตาอย่างกะทันหันพอเธอกลับบ้านจึงได้รู้สึกดีขึ้นในวันนี้เธอจะมาล้างแค้นเย่เชียนเป็นสองเท่า

“ห้องขังส่วนกลางครับ”เจ้าหน้าที่ที่ประจำการพูดออกมาหลังจากเห็นหวังหยู่เต็มไปด้วยความโกรธและคุกคาม เขารู้สึกไม่พอใจและระวังตัวเพื่อไม่ให้ชักนำภัยพิบัติสู่ตนเอง มีใครที่ไหนบ้างที่กล้ายั่วโทสะเธอ

ขณะที่เจ้าหน้าที่หำลังพูดหยางเว่ยก็เห็นหวังหยู่เช่นกันเขาถือโอกาสเข้าตีสนิท “เสี่ยวหยู่เธอเป็นอย่างไรบ้าง เธอโอเคนะ? เมื่อวานฉันช่วยเธอสั่งสอนบทเรียนให้กับเจ้าโจรนั่นแล้วโดยจับมันขังรวมกับนักโทษที่มีเรื่องฉาวโฉ่มันคงออกมาโดยไม่ครบ 32 เป็นแน่”

“ใครขอให้นายช่วยกันเรื่องนี้ฉันจัดการเองได้ อย่าริได้มายุ่ง” หวังหยู่เหลือบมองเขาอย่างเย็นชาขณะที่เดินไปห้องขัง

บัดซบ!! ความหวังดีของเขากลับกลายเป็นเรื่องโง่ๆ เขาสาปแช่งสวรรค์ แล้วมองแผ่นหลังของหวังหยู่อย่างงุนงง “ยัยผู้หญิงน่ารังเกียจ!! ภาคภูมิใจอะไรนักหนาถ้าพ่อของเธอไม่เป็นถึงรองเลขานุการกรรมการเทศบาลนะอย่าหวังว่าจะเสียปากคุยกับเธอ”หลัวจากพูดเสร็จเขาก็เดินตามหลังเธอไปยังห้องขัง

พอมาถึงห้องขังหยางเว่ยตกตะลึงเขาเชื่อมาตลอดว่าเย่เชียนจะต้องไม่เหลือชิ้นดีแต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็นเช่นนั้นไม่เพียงแต่นอนสบายๆวนเตียงเท่านั้นกระทั่งนักโทษเหล่านั้นยังถูกใช่งานราวกับเด็กส่งของเย่เชียนทำราวกับที่นี่เป็นที่พักผ่อนของตน

เย่เชียนยิ้มแล้วพูด “สุดสวยคิดผมมากเลยสินะถึงกลับมาหาถึงที่ เมื่อคืนนี้คงจะนอนไม่หลับเพราะคิดถึงผมสินะ?”

“นอนไม่หลับตูดแกสิ ฉันมาที่นี่เพื่อดูว่าแกตายหรือยังตะหากล่ะ!!” หวังหยู่สบถ

“โอ้ที่รัก จิตใจสตรีนั่นยากแท้หยั่งถึง หรือว่าเรามากระชับความสัมพันธ์กันดีไหม ฉันมีหลายท่าเลยนะ”

เมื่อได้ยินเย่เชียนพูดทุกคนก็มองหวังหยู่เป็นตาเดียว หยางเว่ยคิดในใจว่า เขาทำอย่างกับว่ายัยผู้หญิงน่ารังเกียจนี่ได้เสียความบริสุทธิ์และเป็นผู้หญิงของตนไปแล้ว

“จะมองหาอะไรกัน อยากถูกควักลูกตางั้นเหรอ!!” หวังหยู่ตะโกนใส่นักโทษแล้วกัดนิมฝีปากของตนมองไปยังเย่เชียน “ถ้าแกเป็นลูกผู้ชายจริงออกมาดวลกันฉันซะ!!”

“ดวล?”เย่เชียนหลุดขำไม่ตั้งใจ “สุดสวยเธอบ้าไปแล้วเหรอนี่มันสมัยยุโรปตอนกลางหรือกระไรแล้วอีกอย่างทำไมฉันต้องดวลกับเธอด้วย?”

“อะไร? แกกลัว? ยังริกล้าเรียกตัวเองว่าผู้ชายอีกนะ”

“ฮฉันจะเป็นผู้ชายหรือไม่นั่นเธอไม่ต้องทดสอบหรอกนี่ไม่ใช่สิ่งที่ดีหรอกนะเธอกลับบ้านไปนั่งเล่นเปียนโนเสียเถิดทำแบบนี้เดี๋ยวจะหาคู่แต่งงานยากนะ” เย่เชียนยิ้มอย่างชวนทะเลาะเขารู้สึกผิดที่ทำเธอร้องไห้จนถึงกับวิ่งออกจากห้องสอบสวนแต่พอมาเจอเธอวันนี้เขาอดไม่ได้ที่จะชวนทะเลาะ

“ฉันจะได้แต่งงานหรือไม่มันไม่ใช่เรื่องของแกแต่ที่แน่ๆฉันไม่แจ่งกับแกแน่นอน”

“เฮ้! ถ้าเธออยากแต่งงานฉันก็แต่งด้วยได้นะแต่เพียงเธอลดความรุนแรงลงเวียหน่อยมิเช่นนั้นจะหาคู่แต่งงานยากจริงๆนะ”

หยางเว่ยมองการสนทนาของทั้งสองอย่างตกตะลึงนี่คือการพูดคุยของ ตำรวจและนักโทษแน่หรือนี่มันการทะเลาะกันของคู่รักชัดๆ

“เจ้าโจรสารเลว!!”หวังหยู่โกรธมาก

เย่เชียนกลับดูไม่ทุกข์ร้อน “ใช่ฉันมันเลว จริงอย่างที่เธอว่านั่นแหละ แล้วอย่างไรล่ะ จะกัดฉัน?”

หวังหยู่โกรธจนแทบจะระเบิดหยางเว่ยรีบหลบออกข้าง “ฉันไม่อยู่ที่นี่ละ”

หยางเว่ยสัมผัสถึงบรรยากาศที่เย็นขึ้นเขารีบหลบออกนอกประตูแล้วมองหวังหยู่ด้วยความสาปแช่ง ไม่ช้าก็เร็วเธอต้องตกเป็นของเขาแล้วเขาจะย่ำยีเธออย่างหนักหน่วง

หวังหยู่กวาดสายตาหาเหล่านักโทษ “ออกไป!!”

เย่เชียนเห็นดังนี้ก็พูดต่อว่า “เธอ…เธอจะทำอะไรฉัน ฉันสามารถฟ้องข้อหากระทำชำเราลามกอนาจารได้นะ” เย่เชียนเอามือปิดช่วงออกของเขาทำท่าราวกับผู้หญิง

หวังหยู่ตรงไปหาเขาจับแขนขึ้นแล้วกัดลงไปอย่างเต็มเหนี่ยว “โอ้ย!!…” เย่เชียนถึงกับร้องออกมา “บัดซบเธอเป็นหมาหรือไรถึงได้มากัดฉันเนี่ย”

“ฉันจะกัดแกแล้วจะทำไมล่ะ?”

“ลืมมันเสียเถอะ ผู้ชายเขาไม่สู้กับผู้หญิงหรอกนะ”เย่เชียนทำเป็นเมินเธอ

เมื่อเธอว่าเธอจับแขนตนเขาแน่นแล้วจะลงฟันอีกครั้งเขาก็พูดดักไว้ว่า “เธอลองทำมันอีกครั้งสิแล้วเธอจะได้รู้ซึ้ง”

“เอาสิ!! นายจะทำอะไรได้”หวังหยู่จับแขนเขาไม่ยอมปล่อย

  • “ดูเหมือนเธอจะไม่เลิกถ้าไม่ได้รับบทเรียนนะ”พูดเสร็จเย่เชียนก็กดหวังหยู่ลงกับเตียงด้วยร่างกายที่ใหญ่กว่า