0 Views

 

หวังหยู่จ้องเจ้าอันธภาพอย่างเคียดแค้นแต่เมื่อเห็นท่าทางของเขาที่ดูสนุกเธอก็พยายามระงับความโกรธเอาไว้ทั้งหมด เธอเป็นคนมีการศึกษามีเหตุผลอันใดที่ต้องหัวเสียกับเจ้าอันธพาลนี่นอกจากนี้หากเธอโกรธมันก็เข้าทางเย่เชียนทว่าเธอไม่ปล่อยให้รื่นเริงเป็นแน่การเอาคืนที่แสนสวยงามจะมาถึงในไม่ช้านี้ เมื่อถึงสถานนีตำรวจเธอมีวิธีการจัดการกับเขาและเมื่อถึงเวลานั้นเธอจะได้เอาคืนอย่างแน่นอน

และแล้วรถก็มาถึงสถานีตำรวจหวังหยู่และเจ้าหน้าที่คนอื่นก็พาเย่เชียนเข้าข้างใน เย่เชียนมีท่าทางไม่ใส่ใจต่อสิ่งใดราวกับว่าเขามาเดินที่สวนหลังบ้านของตนแล้วชมนกชมไม้อย่างไรอย่างนั้น

เมื่อเจ้าหน้าที่คนอื่นเห็นหน้าของหวังหยู่ก็รีบหลีกทางให้ทันใด พวกเขาไม่เข้าใจทำไมเธอถึงแสดงอาการแบบนี้หรืออาจจะเป็นเพราะวันนั้นของเดือนก็เป็นได้ เย่เชียนถูกโยนเข้าห้องสอบสวนสองมือถูกล็อคด้วยกุญแจมือติดกับเก้าอี้แต่เขาไม่ได้ต่อต้านใดๆเขาเพียงแค่รอเท่านั้น รอที่จะได้เห็นเทคนิคของตำรวจสาวหัวรุนแรงและพราวเสน่ห์ว่าจะงัดไม้ไหนออกมา

“ออกไป!!” หวังหยู่พูดกับเจ้าหน้าที่ตำรวจชายด้วยเสียงที่ดัง

เมื่อเห็นท่าทางที่ดูฉุนเฉียวของหวังหยู่เข้าก็ไม่ลังเลใดๆรีบออกจากห้องทันทีราวกับเขาเป็นนักโทษที่ได้รับนิรโทษกรรม เขาไม่อยากแม้จะคิดหากเขายังอยู่หลังจากเธอไล่แล้วเขาคงต้องเจอมรสุมความโกรธของเธอเป็นแน่เมื่อเขาออกมาเพื่อนร่วมงานก็ต่างรุมล้อมพร้อมถามสั้นๆว่าเกิดอะไรขึ้น?

“เย็นไว้พวกเย็นไว้ ฉันรู้ว่าพวกแกจะถามอะไรแต่ขอเถอะ ขอให้ฉันดื่มน้ำสักแก้วก่อนโอเคไหม? ฉันยังตกใจไมา่หายเลยเนี่ย” ซุนจีเซียงเอามือทาบอกแล้วนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่อยู่บนรถ ตอนที่เย่เชียนแสงความเห็นเกี่ยวกับหน้าอกของหวังหยู่เขากลัวอย่างจับใจกลัวว่าเธอจะควักปืนออกมาเหนี่ยวไกใส่เย่เชียนแต่ทว่าท้ายที่สุดแล้วเธอกลับไปทำอะไรมีแต่นั่งเก็บกดอยู่เงียบๆตอนนี้เขาเข้าใจแล้วเธอรอเวลาเอาคืนอยู่นี่เอง

“เอ้าพูดเร็วสิ เกิดอะไรขึ้น? ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?” เพื่อนร่วมงานต่างเร่งร้อนคำตอบ

“อ่าห์ เขาคืนคนที่ทำร้ายเจิ้งต้าฟู รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับหวังหยู่ตอนอยู่บนรถ?” ซุนจีเซียงตอบกลับ

“ก็บอกมาซักทีสิ”เพื่อนร่วมงานรออย่างใจจดใจจ่อแม้ว่าเขาจะคิดถึงคำตอบที่เป็นไปได้แล้วก็ตาม

“เขาพูดถึงหน้าอกของหวังหยู่ว่ามันใหญ่เกินไปหน่ะสิ”ซุนจีเซียงตอบกลับ

“เขา…”เพื่อนร่มงานช่วยไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวสั่นนัยน์ตาหดเล็กลงมองไปที่ห้องสอบสวนแล้วคิดว่าเย่เชียนคงจบสิ้นเสียแล้วต่อให้หัวหน้ามาเองเธอก็ไม่ไว้หน้า

“ทุกคนทำอะไรกันอยู่? ไม่มีงานการทำกันหรือไร”มีเสียงดังขึ้นมาพอทุกคนหันกับไปมองก็พบหยางเว่ยที่ยืนยิ้มอยู่จากนั้นต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไป หยางเว่ยเป็นเจ้าหน้าที่ผู้ดูแลกฎระเบียบ เขาไม่ได้เก่งกาจอะไรเพียงแต่มีอิทธิพลของพ่อหนุนหลังและชอบกดขี่ตำรวจด้วยกันเอง

หยางเว่ยมองอย่างงงงวยไปยังห้องสอบสวนแล้วกวักมือเรียกซุนจีเซียงมาถาม “เห็นเสี่ยวหยู่บ้างไหม?” ในกรมตำรวจต่างรู้กันดีว่านายน้องหยางกำลังไล่ตามจีบหวังหยู่อยู่ เป็นที่น่าแปลกใจนักที่คนที่ประสบความสำเร็จเช่นเขาไม่อยู่ในสายตาของหวังหยู่แต่เขาก็ยังตามตื้อไม่เลิก

“เธออยู่ห้องสวบสวนกำลังสวบสวนผู้ต้องสงสัยครับ” ซุนจีเซียงชี้ไปที่ห้องสอบสวนแล้วตอบกลับ

“สอบสวนผู้ต้องสงสัย? คดีไหนล่ะ?” หยางเว่ยถามต่อ

“หัวหน้าใหญ่ของเหมืองถ่านหินถูกทำร้ายเราได้รับแจ้งและจับตัวผู้ต้องสงสัยได้แล้วตอนนี้หวังหยู่กำลังสิบสวนอยู่ครับ”ซุนจีเซียงตอบกลับ

หยางเว่ยพยักหน้า “อ่อแบบนี้เอง…ชั่งเถอะ! นายไปได้!”

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ในห้องสอบสวนหลังจากซุนจีเซียงออกไปหวังหยู่ก็ปิดประตูดัง “ปัง” เธอนั่งลงตรงข้ามเย่เชียนพร้อมปากกาและกระดาษเหลือบมองเขาแล้วถามขึ้น

“ชื่อ?”

“เย่เชียน!”

“อายุ?”

“25!”

“อาชีพ?”

“ว่างงานชั่วคราว” เย่เชียนให้ความร่วมมืออย่างดีซึ่งนี่ไม่ใช่สิ่งที่หวังหยู่คาดกรณ์ไว้ หวังหยู่คิดว่าเจ้าอันธพาลนี่คงจะเป็นเรื่องยากที่จะตอบคำถามใดๆแต่เขากับให้ความร่วมมือและตอบในทันทีและดูเหมือนเขาจะรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

ทว่าต่อให้เย่เชียนให้ความร่วมมือก็ตามเขาก็ยังเป็นเจ้าสารเลวที่หัวเราะเยาะกับหน้าอกที่แสนใกญ่ของเธออยู่ดี พอกลับมาพูดถึงเรื่องหน้าอกของหวังหยู่แล้วก็จริงอยู่ที่มันไม่ได้เล็กมันอยู่ไซส์ 36F ซึ่งเป็นไซส์ที่ค่อนข้างหาได้ยาก หน้าอกคู่นี้ทำประโยชน์มาให้เธอตลอดแต่เจ้าสารเลวข้างหน้านี้กลับไปสับสนโดยพวกมัน

“พวกตกงานสินะ ผู้ชายที่ไม่มีงานทำสมัยนี้น่าเสียหน้านะ” หวังหยู่เจตนาเยาะเย้ยเย่เชียนเพื่อจะทำให้เขาโกรธ เธอมองหาเหตุผลที่ชอบธรรมเพื่อกลั่นแกล้งเขา

แต่เย่เชียนก็ไม่ได้ใส่ใจเขาพูดออกมาอย่างไม่แยแส “น่าอับอาย? ฉันสามารถหาผู้หญิงแก่ๆรวยๆมาสนับสนุนฉันได้ คุณรู้จักหรือไม่สุภาพสตรีที่ร่ำรวยน่ะ? ไม่ว่าพวกเธอจะอายุเท่าไหร่ก็ช่างตราบใดที่รวยก็เป็นพอ”

“นายเป็นคนประเภทนี้สินะ? นายกล้าดีอย่างไรที่พูดคำจำพวกนี้ออกมา?”หวังหยู่พูดด้วยความโกรธ

“อ่ะหะ เธอคงไม่รู้จักชีวิตที่ยากลำบากสินะ ลองเป็นเหมือนฉันสิที่ไม่ได้ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีแล้วจะให้หางานทำได้อย่างไร? อ่า…ถ้าเธอรู้จักใครที่ราวๆนั้นก็บอกฉันได้นะ เอ่อ…เอาหน้าอกซักราวไ 36D ก็พอเพราะถ้าหากมันใหญ่เหมือนของเธอมันจะดูเหมือนของปลอมถ้าฉันสัมผัสมันก็คงไม่รู้สึกอะไรหรอก” เย่เชียนทำหน้าจริงจังไม่เหมือนคนที่พูดเล่น

“นาย…นายเคยจับมันหรือไร นายจะรู้ได้อย่างไรว่ามันไม่รู้สึก?” หวังหยู่ไม่พอใจจึงหลุดปากพูดออกไปเธอรู้ว่าที่พูดมันไม่เหมาสททว่าหากเธอเงียบก็เท่ากับว่าเธอแพ้

“นั่นสินะ ฉันคงไม่รู้สึกหรอก….”เย่เชียนไม่ต้องเดาก็รู้ว่าหวังหยู่จะตอบกลับมาแบบไหนถ้าเขาพูดประโยคนี้ “เธอแน่ใจนะว่ามิได้หลองลวงประชาชน? ฉันรู้สึกได้ว่าถึงจับมันไปก็ไม่รู้สึกอะไรเพราะพวกมันดูไปแล้วมันก็เหมือนของปลอมที่มีซิลิโคนหรืออะไรทำนองนั้นยัดอยู่ข้างใน?”

“อย่ามาพูดไร้สาระนะ นายบองจับมันดูสังครั้งสิแล้วนายจะรู้ว่ามาเป็นของจริง!!” หวังหยู่พูดแล้วยืนขึ้นพร้อมผสานหน้าอกเข้าหากัน

และแบ้วมันก็เกิดขึ้นจริง? เย่เชียนมองอย่างระแวงไปยังหวังหยู่ ยัยเด็กสาวนี่ดูเหมือนว่าจะจริงจัง

ENG Tranlated by: Fatty_Uncle
ENG Edited by: patrick_the_father_of_dragons

ENG Translated by:Fatty_Uncle
ENG Edited by:patrick_father_of_dragons