0 Views

 

eng Edited by: cupcake ninja
eng Translated by: Fatty_Uncle
แต่เดิมแล้วหลี่ตงเตรียมตัวมาปล้นเย่เชียนแต่เขาไม่ได้คาดว่าทุกอย่างจะกลับตาลปัตรทำให้เขาสูญเสียรถเช่นนี้

หลี่ตงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดเมื่อเห็นเย่เชียนขับรถเขาออกไปเขารู้สึกเหมือนถูกควักลูกตาออก

ที่นี่เป็นถิ่นของเขาถึงจะไม่ใหญ่ที่สุดแต่ก็ไม่เล็กแน่นอน เหล่าโจรที่ถ้าไม่ไถ่เงินก็วิ่งราวกระเป๋าตามคำสั่งของเขา เขามีรายได้สามหมื่นถึงสี่หมื่นต่อหนึ่งวัน

ในถิ่นนี้ไม่ว่าใครที่เผชิญหน้ากับเขาก็ไม่กล้าสู้น้าทั้งนั้นแต่วันนี้มีเด็กหนุ่มที่ไม่รู้จักที่มาทำลายมันย่อยยับ

ในใจเขารู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกถึงแม้ว่ารถเขาจะมิได้มีมูลค่ามากนักเป็นเพียงรถฮอนด้าธรรมดาๆแต่มันก็ยากนักที่จะทำใจได้

สีหน้าของเขาตอนนี้ดูปั้นยากเขาไม่อยากจะคิดว่าตนเป็นเจ้าถิ่นอีกต่อไปนักเลงคนอื่นๆต่างก็มองมาที่เขา

เย่เชียนกลับมายังรพ.ก็ไม่เห็นหลินโร่วโร่วอยู่แล้วเป็นฮันเซ่วที่ขณะนี้ดูแลพ่ออยู่

พอเห็นเย่เชียนเดินเข้ามาฮันเซ่วก็เรียกเขา “พี่สอง”

เย่เชียนพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินไปข้างๆพ่อแล้วถามขึ้น “พ่อได้กินอะไรหรือยังครับ?”

“อ่า..เมื่อครู่เสี่ยวเซ่วพึ่งซื้อมื้อกลางวันมาให้ เสี่ยวเอ๋อข้าเห็นว่านางพยาบาลคนนั้นมีใจแก่เจ้า เจ้าควรคว้าโอกาสนี้ไว้นี้นะ เจ้าเองก็ไม่ใช่เด็กแล้วควรหาฟงหาแฟนได้แล้วล่ะ” พ่อกล่าวออกมา

เย่เชียนขำออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจก่อนพูดออกมา “พ่อเรื่องแบบนี้มันต้องอาศัยโชคชะตาและโอกาสและช่วงเวลาในการดูใจแล้วทุกอย่างมันจะง่ายขึ้น”

“โอ้ เจ้าโตแล้วๆ ข้าจะไม่พูดอันใดอีกต่อไป…จริงสิเสี่ยวเอ๋อ นี่ก็ถึงเวลาที่เจ้าต้องหางานหลักจากกลับมา ถ้าเจ้าหาไม่ได้ข้าจะบอกพี่ใหญ่ไม่ก็น้องสามของเจ้าให้ช่วยหาทางได้นะ”

“ไม่จำเป็น ผมจะหามันได้ในไม่ช้านี้ อย่ากังวล”

“เสี่ยวเอ๋อ ให้ข้าทำเรื่องออกจากรพ.เถอะ ค่าใช้จ่ายที่นี่แพงยิ่งนัก สองพันหยวนต่อหนึ่งคืน นี่มันปล้นกันชัดๆนอกจากนี้ข้าไม่ได้ทำอะไรสักอย่างเมื่ออยู่ที่นี่ได้แต่นั่งดมกลิ่นยา”พ่อพูดออกมา

เย่เชียนรู้ว่าพ่อของตนเป็นกังวลเรื่องเงินครอบครัวเขาจำเป็นต้องประหยัดแถมการสอบของเสี่ยวเซ่วก็ใกล้มาแล้ว

ค่าใช้จ่ายในการเรียนของมัธยมปลายค่อนข้างแพง

“พ่ออย่ากังวลไปตอนนี้คิดแค่เรื่องรักษาตัวเองให้หายก่อนเถอะเรื่องเงินผมมีทางน่า”เย่เชียนพูด

พ่อรู้ว่าเย่เชียนเป็นคนอย่างไรเขาจึงไม่ได้อะไรอีกเขาเองก็คิดรักษาตัวจนกว่าเย่เชียนเป็นคนเอ่ยให้ออก

เย่เชียนหันไปมองฮันเซ่ว “เสี่ยวเซ่วเป็นอย่างไรบ้างเธอพอมีความมั่นใจไหมที่จะสอบเข้ามหาวิยาลัยได้?”

“พ่อ,พี่สอง หนูจะไม่เรียนแล้วค่ะ”ฮันเซ่วพูดออกมาแล้วก็เงียบไป

“ทำไมล่ะ?”เย่เชียนถามอย่างตะหงิดใจ

“หนูจะออกไปหางานทำแม้ว่าจะเรียนหนังสือก็ไม่ได้บอกว่าคุณจะประสบความสำเร็จได้”เธอคิดว่าเพราะค่าเรียนที่แสนแพงทำให้พ่อที่เก็บขยะขายต้องเจอเรื่องร้ายๆ

พ่อตอนนี้ก็อายุหกสิบเข้าไปแล้วสำหรับโลกใบนี้ก็ถือว่ามากพอแล้วแล้วเธอจะทำให้พ่อเหนื่อยต่อไปได้เยี่ยงไร?

“ไร้สาระ!!” เย่เชียนตะโกนออกมาเสียงดัง “เธอยังเด็กทำไมถึงไม่ตั้งใจเรียนเสียเล่า?พี่สองคนนี้เสียใจอย่างสุดซึ้งที่ไม่ได้ศึกษาเล่าเรียนอย่างถูกต้องแต่เธอยังมีโอกาสทำไมถึงจะทิ้งมัน”

“แต่ว่า…”ฮันเซ่วต้องการพูดบางอย่างออกไปแค่ก็ต้องหยุดลงเมื่อคิดจะพูดความในใจออกมา

“เสี่ยวเซ่ว พ่อรู้ๆ ว่าหนูคิดอะไรอยู่แต่ถ้าหากไม่เล่าเรียนแล้วหนูจะไปทำอะไร? อย่ากังวลๆ พ่อจะทำทุกอย่างเพื่อให้หนูได้เรียน” พ่อพูดออกมา

“ฟังพ่อเถอะ ไม่มีอะไรสำคัญไปสำหรับเธอไปมากกว่าการเรียนแต่นี่ก็ไม่ได้บอกให้ทิ้งพ่อ เธอเข้าใจนะ?”เย่เชียนที่ยืนข้างๆพูดต่อ

ฮันเซ่วขอบตาแดงกล่ำแต่เธอกลั้นเอาไว้มิให้น้ำตาร่วงหล่นลงมาเธอพนักหน้าแล้วเงียบโดยไม่พูดอะไร

ไม่นานนักก็มีเจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนเดินเข้ามาหนึ่งในนั้นคือตำรวจสาวของคืนวาน หวังหยู่ เมื่อเธอเข้ามาก็กวาดสายตาแล้วถามขึ้น “คนไหนที่ชื่อเย่เชียน?”

พ่อและฮันเซ่วรู้สึกงุนงงกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ หน้าของพ่อเต็มไปด้วยความกังวลเขาถือวิสาสะถามตำรวจกลับไป “เกิดอะไรขึ้นหรือครับ? คุณตำรวจ”

พอได้ยินที่พ่อถามตำรวจก็มองไปที่เย่เชียนแล้วพูดขึ้น”มีชายคนหนึ่งถูกทำร้ายร่างกายโดนเจตนาโปรดมาสถานที่ตำรวจกับพวกเรา”

เย่เชียนเงียบครู่หนึ่งแล้วคิดว่าจะต้องเป็นเจิ้งต้าฟูแน่นอนที่แจ้งความเพราะหลี่ตงเป็นโจรเขาคงไม่แจ้งความเพราะมันไม่ประโยชน์อันใด

เย่เชียนหันไปพูดกับพ่อ “พ่อครับ ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้หรอก”

ตำรวจนำกุญแจมือมาจะใส่ที่ข้อมือเย่เชียน เมื่อผิวสัมผัสกับความเย็นเขาก็จ้องไปที่ตาตำรวจ

ตาของเย่เชียนแหลมคมดุจใบดาบทำให้ตำรวจรู้สึกกลัวจนตัวเริ่มสั่น เขาจึงเก็บกุญแจมือกลับไป

“ไปกันได้แล้ว!”ตำรวจพูดขึ้นเย่เชียนหันหลังให้พ่อแล้วเดินอย่างภาคภูมิใจออกไป

เมื่อเห็นเย่เชียนถูกตำรวจพาไปพ่อรู้สึกลุกลี้ลุกลนพูดอย่างรนรานออกมา “เสี่ยวเซ่ว! พยุงพ่อเดินที”

“พ่อ พ่อจะไปไหนหน่ะ?” ฮันเซ่วถาม

“พ่อจะไปใช้โทรศัพท์ เสี่ยวเอ๋อนั่นเกิดใต้ดาวที่ไม่ดี ไม่ควรให้เขาพบเจอเรื่องร้ายๆอีกครั้ง”

เมื่อออกจากรพ. เย่เชียนก็ถูกพาขึ้นรถตำรวจโดยมีหวังหยู่และตำรวจชายอีกคนนั่งตรงข้ามเขา เขามองไปที่หวังหยู่ยิ้มแล้วพูดขึ้น “เจอกันอีกครั้งแล้วนะครับคุณตำรวจ”

“ฮึ่มม!! ฉันนายบอกนายไปแล้วหากทำเรื่องไม่ดีฉันจะจับนายด้วยมือของฉันแล้วอย่าหวังว่าจะปล่อยไปง่ายๆ รอก่อนเถอะพอพวกเราถึงสถานีตำรวจฉันจะจัดการนายซะ!!” ในคืนวานเขาได้เล่นตุกติกกับเธอทำให้เธอโกรธมากที่ไม่สามารถจับเขาได้

เย่เชียนยักไหล่แต่ไม่พูดอะไร สายตาเริ่มชั่วร้ายมองไปที่หน้าอกของหวังหยู่แล้วส่งเสียงด้วยลิ้นของเขา “จุ๊ๆๆๆ”

หวังหยู่สัมผัสได้ถึงความหมายนี้ เธอจ้องไปที่เย่เชียน นายมองอะไรของนายหน่ะ? ระวังหน่อยหรืออย่าโดนควักลูกตา ห๊ะ!!”

เย่เชียนยิ้มแล้วพูด “คุณตำรวจชุดเครื่องแบบของคุณไม่เล็กไปหน่อยหรือคุณควรเปลี่ยนให้ใหญ่กว่านี้หน่อยนะไม่งั้นระวังมันจะระเบิดออกมา”

“นาย…ไหนลองกล้าพูดอีกทีดูสิ”หวังหยู่โกรธจนนะเบิดออกมาเธอตะโกนเสียงดังและอยากจะคว้าเย่เชียนแล้วฆ่าเขา

เย่เชียนทำตัวเหมือนหมูโสโครกที่ไม่เดือนไม่ร้อนแล้วพูดในเชิงเหยียดหยัน “คุณไม่ได้นอนกับผมเสียหน่อย คุณรู้ได้อย่างไรว่าผมไม่มีมัน?”

TL:มันเป็นมุขในภาษาจีนความกล้าจะคล้ายๆกับคำว่าเมล็ดพันธุ์และเมล็ดพันธุ์หมายถึงอสุจิ

“เย่เชียน!! ฉันจะฆ่าแก!!!!” หวังหยู่กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง