0 Views

สำหรับนายทหารอย่างเขาแล้ว สิ่งแรกที่เขาต้องมีก็คือความใจเย็น และการรู้จักระงับอารมณ์ ทว่าเหตุการณ์เมื่อครู่กลับสร้างแรงกระตุ้นอย่างมหาศาลแก่เซียวปิน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าจะระงับอารมณ์โกรธกริ้วและความต้องการสังหารเช่นนี้ได้อย่างไร

เมื่อก้าวออกจากตึกโทรม คนเหล่านั้นต่างก็นอนกองอยู่กับพื้นไปหมดแล้ว ทว่าก็ไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรงมากนัก เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขา ความแค้นและการล้างแค้นต่างก็มีผู้เป็นเจ้าของเป็นผู้ก่อ เซียวปินเพียงต้องตามหาผู้ที่เป็นต้นตอของเรื่องนี้เท่านั้น

จูเลียตมือประคองแก้วไวน์เอาไว้ เธอนั่งไขว่ห้างอยู่ภายใน*ระเบียงห้อง พลางทอดมองไปยังเมืองเบื้องล่าง ในเวลาปกติ เซียวปินมักจะรู้สึกว่าเธอเป็นหญิงงามที่เปี่ยมไปด้วยความเย็นชา  แต่ขณะนี้  สีหน้าและการแสดงออกของเธอกลับราวกลุ่มหมอกกลุ่มใหญ่ ที่ไม่มีผู้ใดสามารถมองทะลุมันไปได้

อาจเป็นเพราะบรรยากาศอุดอู้มากเกินไป เธอยื่นมือออกไปเปิดหน้าต่างบานหนึ่ง สายลมโชยพัดผ่านไป จูเลียตยื่นมือออกไปช้าๆ แล้วเหม่อมองฝ่ามือขาวนวลที่สัมผัสกับลม พลางพึมพำกับตัวเอง ทั้งที่อากาศกำลังสดใสแท้ๆ ทำไมฉันถึงรู้สึกหนาวนะ…

จูเลียตถอนหายใจเบาๆ และขณะนั้นเอง ที่ประตูก็มีเสียงเคาะดังขึ้น เธอเหลียวมองเวลาแวบหนึ่ง เซียวปินน่าจะมาแล้ว.. จูเลียตลุกยืนขึ้นช้าๆ เมื่อเดินกลับเข้าห้องไป เธอยังจงใจปลดกระดุมที่คอออกสองเม็ด แล้วค่อยเดินไปเปิดประตูให้เซียวปิน

เป็นดังที่คิด คนที่ยืนรออยู่เป็นเซียวปินจริงๆ ทว่า สีหน้าเขากลับดูไม่สู้ดีนัก จูเลียตรู้ว่าที่เซียวปินมาที่นี่ ก็เพราะคำเชิญจากเธอ แต่ทำไมบัดนี้ เขากลับดูราวต้องการคนปลอบโยนมากกว่าเธอเสียอีกล่ะ ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังสัมผัสได้ถึงความห่างเหิน และรู้สึกราวเขาเป็นคนแปลกหน้าซึ่งต่างจากที่เธอเคยรู้จัก และนั่น ทำให้เธอรู้สึกกลัวขึ้นมา

เป็นอะไรไป ไม่ต้อนรับฉันเหรอ?”

จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงล่ะจูเลียตที่ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มลังเล เปลี่ยนรองเท้าแล้วเข้ามาเถอะ

เซียวปินเปลี่ยนรองเท้า จากนั้นจึงเดินเข้าไปด้านใน กล่าวถาม เธออยู่บ้านคนเดียวเหรอ? สามีเธอล่ะ?”

เขา…จูเลียตถอนหายใจเงียบๆ อย่าพูดถึงเขาเลย นายเข้าไปนั่งข้างในก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะชงชาไปให้

เซียวปินเดินไปที่ห้องรับแขก ก่อนจะย่อตัวลงนั่ง จูเลียตเดินสง่าเข้าไปในครัว หลังผ่านไปหลายนาทีจึงถือแก้วน้ำชาแก้วหนึ่งเดินกลับออกมา เธอวางมันลงข้างๆเซียวปิน แล้วหัวเราะเจื่อนๆ ขอบคุณที่มานะ

อืมเซียวปินมองไปยังจูเลียต กล่าวถาม จูเลียต เธอเคยคิดอยากจะหย่าบ้างไหม?”

จูเลียตถอนหายใจ ก่อนส่ายหัว อันที่จริง มีหลายครั้งที่ฉันคิดถึงเรื่องนี้  แต่ว่า…แต่ว่าฉันทำแบบนั้นไม่ได้ ฉันต้องไม่ทำในสิ่งที่ผิดต่อจิตสำนึกตัวเอง เหอะๆ… นายคงคิดว่าฉันโง่มากเลยใช่ไหม?”

อืม  บางทีอาจใช่เซียวปินประคองแก้วน้ำชาขึ้น ก่อนจะเป่าเบาๆ แล้วดื่มเข้าปากไปหลายอึก หัวเราะกล่าว เป็นชาที่หอมมากเลย!

จูเลียตฉีกยิ้ม กล่าว ถ้าชอบก็รีบดื่มตอนยังร้อนๆอยู่เถอะ นี่เป็นชาชั้นดี  ปกติฉันไม่ค่อยเอาออกมาเหรอกนะ

เซียวปินยิ้มตาหยี กล่าว ฉันได้ยินมาว่า ในสมัยก่อน ก่อนนักโทษจะโดนประหาร พวกเขาจะได้กินอาหารอร่อยเป็นมื้อสุดท้าย

จูเลียตสะดุ้งโหยง กล่าวถาม เซียวปิน  พูดแบบนี้หมายความว่าไงน่ะ?”

เปล่า  ไม่มีอะไร  ฉันก็แค่ระลึกถึงเท่านั้น… ฉันเคยเป็นทหารมาก่อน มักได้ปฏิบัติภารกิจพิเศษอยู่บ่อยๆ ดังนั้น มีหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้เอาไว้ก่อน และหนึ่งในนั้นก็คือการแยกแยะยาพิษและการศึกษาคุณสมบัติของยาพิษนั้นๆ ไม่งั้น ฉันคงไม่รู้ว่าตัวเองโดนศัตรูลอบวางยาและตายไปเมื่อไหร่

จูเลียตสีหน้าเปลี่ยนไปมากจนน่าเกลียด เธอกล่าวอย่างมีน้ำโห นายกำลังจะบอกว่า ฉันวางยาพิษนายงั้นเหรอ?”

อันที่จริง เธอก็วางยาฉันมาโดยตลอด ความงามเป็นพิษที่ร้ายแรงมากที่สุด  เธอไม่เคยได้ยินคำนี้เหรอกเหรอ?”

จูเลียตยันตัวยืนขึ้นอย่างโกรธจัด สีหน้าก็เย็นชาลงทันที เธอกล่าวเย็นเยียบ นายออกไปซะเถอะ ที่นี่ไม่ต้อนรับนายแล้ว

ทว่าเซียวปินยังยืนนิ่งไม่ไหวติง เขามองจูเลียตอย่างใจเย็น

จูเลียตชี้มือไปยังเซียวปิน เธอโกรธจัดจนเสียงที่เปล่งสั่นเครือ นาย…ไอ้สารเลว

เซียวปินยิ้มบางๆ พลางกล่าว คุณจู ทำไมต้องโกรธกันมากขนาดนี้ด้วยล่ะ? อันที่จริง ท่าทางตอนโกรธเธอก็สวยดีเหรอกนะ แต่…. มันปลอมไป.. ฉันว่าเธอนั่งลง แล้วฟังฉันก่อนจะดีกว่าไหม?”

จูเลียตนั่งลง กล่าวเย็นเยียบ อยากพูดอะไรก็รีบพูด ที่นี่ไม่ต้อนรับนายมากนักเหรอก

เซียวปินจ้องไปยังจูเลียตตาไม่กระพริบ พลางกล่าวน้ำเสียงเย็นเยียบ จางกุ้ยตายแล้ว

อะ…อะไรนะ?” เห็นได้ชัดว่าเธอก็อยู่อึ้งไม่น้อย

เซียวปินกล่าวทวน ผู้ชายของเธอ เขาตายไปแล้ว

จูเลียตลุกขึ้นยืน สีหน้าเธอเปลี่ยนเป็นขาวซีด พลางร่างกายก็โคลงโซเซ

เซียวปินถอนหายใจ กล่าว ถ้าเป็นเมื่อหนึ่งวันก่อน บางที ฉันอาจโดนการแสดงสุดล้ำของเธอหลอกไปแล้ว แต่ตอนนี้ เธอไม่จำเป็นต้องแสดงอีกต่อไปแล้ว…เขา…เธอเป็นคนจ้างให้พวกนั้นฆ่าเขาใช่ไหม? ทำไมเธอต้องฆ่าเขาด้วย?”

จูเลียตกล่าวเสียงแหบพร่า เขาน่ะเหรอ? เขาตายแล้วจริงๆเหรอ? จะเป็นไปได้ยังไง? นายหลอกฉัน นายต้องกำลังหลอกฉันอยู่แน่ๆ!

จูเลียตดวงตาแดงก่ำ เธอพุ่งตัวไปหยุดตรงหน้าเซียวปินอย่างรวดเร็ว พลางพยายามจะใช้มือทุบตีเขา  ทว่า กลับถูกเซียวปินรวบแขนทั้งสองเอาไว้แน่น ก่อนจะผลักเธอล้มลงบนพื้นอย่างแรง

ตึง ง

จูเลียตยันตัวลุกจากพื้นช้าๆ  ก่อนจะมองเซียวปินด้วยสีหน้าตกใจ กล่าวเสียงสั่น นายเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?”

เซียวปินมองเธออย่างไร้เยื่อใย สายตาเช่นนี้… จูเลียตคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเขาจะมีแววตาเช่นนี้อยู่ด้วย ความรู้สึกเย็นเยือกวาบผ่านร่างตั้งแต่หัวจรดเท้า และแทรกซึมไปทุกส่วนในร่างกายเธอ

จางกุ้ยไม่เคยแต่งงานมาก่อน เขาไม่ใช่ผู้ชายของเธอด้วยซ้ำ เธอแค่จ้างให้เขามาทำการแสดงกับเธอ สองแสนหยวน  ลงทุนไปเยอะเลยนี่!

แม้ก่อนตาย จางกุ้ยจะไม่ได้กล่าวอะไรกับเขาเลย ทว่าเซียวปินก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจระหว่างจางกุ้ยและยิงจื่อ สองคนนั้น ต่อให้ต้องตายก็ไม่มีวันทรยศต่อความรักที่พวกเขามีต่อกันแน่ ดังนั้น เรื่องระหว่างจางกุ้ยกับจูเลียตก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย

และเป็นดังนั้น จูเลียตสีหน้าแปรเปลี่ยนไป ก่อนกลายเป็นสงบลงในที่สุด เธอนั่งลงบนโซฟาหน้าเซียวปิน แล้วกล่าวถาม นายรู้หมดแล้ว?”

ใช่ วันนี้ตอนจางกุ้ยโดนฆ่า ก่อนตาย ฉันได้เจอเขา… ยิ่งไปกว่านั้น ฉันยังรู้ว่าเขามีผู้หญิงที่รักมากมาโดยตลอดเซียวปินถอนหายใจ ผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่หญิงขายบริการ แต่ความรักของพวกเขาใสสะอาดและบริสุทธิ์มาก จนฉันรู้สึกว่าจางกุ้ยช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน จูเลียต เพื่อให้ได้ตามต้องการ เธอทำให้คู่รักซึ่งมีความรักอันบริสุทธิ์และลึกซึ้งต่อกันคู่หนึ่งต้องตายไป เธอไม่รู้สึกผิดบาปบ้างเลยเหรอ?”

ฉันไม่ได้อยากฆ่าเขาจูเลียตแววตาครึ้มลง แต่ฉันก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจ หรือรู้สึกผิดเลย เขามันก็แค่เครื่องมือชิ้นหนึ่งของฉันเท่านั้น

ถ้าเธอไม่ได้เป็นคนสั่งให้ฆ่า งั้นก็แสดงว่าผู้อยู่เบื้องหลังเธอเป็นคนทำงั้นสิ… จูเลียต ก่อนมา ฉันยังภาวนาให้สิ่งที่ฉันคิดไม่เป็นความจริง แต่หลังจากก้าวเข้ามาในห้องนี้ ทุกอย่างก็แตกสลายไปหมด…  อย่างแรกคือกล้องสอดแนมที่ซ่อนอยู่ในห้องนี้… เธอคิดว่าจะปิดฉันได้งั้นเหรอ?”

จูเลียตมองเซียวปินอย่างหวาดผวาสุดขีด ในสมองเธอมีเพียงสองพยางค์เท่านั้น ปีศาจ!

เซียวปินยืนขึ้น เขาหันมองไปที่เบื้องบนตรงมุมห้อง ก่อนฉีกยิ้มเย็นยะเยือก พลางชี้ไปยังกล้องขนาดเล็กมากๆที่ถูกซ่อนเอาไว้อย่างดี

ขณะเดียวกัน  ณ ห้องๆหนึ่งในตำหนักราชาสวรรค์ เทพธิดาแห่งดอกพิโอนีเห็นเหตุการณ์นั้นอย่างชัดเจน จูหมิงหยี่ที่ยืนอยู่ข้างกัน ทันทีที่เซียวปินชี้นิ้วมาทางกล้องด้วยรอยยิ้มเย็นเฉียบเช่นนั้น ใบหน้าที่สุดแสนจะเย็นชาก็เปลี่ยนสีไป โดยไม่ต้องใช้ดวงตามองเลย เขาสัมผัสได้ถึงแรงอาฆาตและความพยาบาทที่กระจายออกมาจากเซียวปิน…

เทพธิดาฯเอง เพราะสวมผ้าปิดหน้าอยู่ จึงไม่สามารถเห็นได้ว่าเธอมีสีหน้าอย่างไรกันแน่ ทว่าเธอกลับเบิกตากว้างขึ้น พลางคิ้วก็ขมวดเข้าหากันนิดหนึ่ง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความอึ้งตกใจและความกริ้วโกรธ

เซียวปินยิ้มสีหน้าเย็นเฉียบ เขาชี้ไปที่กล้องจิ๋ว พลางกล่าวน้ำเสียงดุดันขุ่นเคือง ไม่ว่าพวกแกจะเป็นใคร ตอนนี้พวกแกทำให้ฉันมาถึงจุดเดือดแล้ว ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ฉันจะบอกอะไรให้… ฉันจะตามเอาชีวิตพวกแก.. มีคนต้องตายเพราะฉัน ดังนั้น ฉันจะเอาชีวิตพวกแกไปชดใช้ให้กับคนเหล่านั้นเอง!

พูดจบ เซียวปินก็ดีดนิ้วหนึ่งที ก่อนลูกเหล็กกลมเล็กจะพุ่งออกไป

ตุ้บ บ ปัง ง

กล้องที่ซ่อนอยู่แตกละเอียดไปสิ้น พร้อมกันนั้น ที่หน้าจอกลางห้องภายในตำหนักราชาสวรรค์ก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท

ปัง ง

เทพธิดาตบไปที่พนักวางมือที่ข้างตัวอย่างแรงจนพนักนั้นหักคามือเธอ เธอยังไม่สามารถสงบจิตสงบใจลงได้ พลางเสียงก็เต็มไปด้วยความโกรธกริ้วและโมโหมากมายราวไม่มีที่สิ้นสุด มัน…มันกล้าขู่ฉัน  ไอ้เซียวปินคนนี้ ต้องตายสถานเดียวเท่านั้น!

หลังเซียวปินทำลายกล้องไป เขาก็กลับไปนั่งลงในที่ของตน พลางมองจูเลียตอย่างสงบ กล่าวถาม บอกมาเถอะ ผู้อยู่เบื้องหลังเธอเป็นใครกันแน่? แล้วก็ ทั้งที่มีโอกาส ทำไมครั้งก่อน ตอนฉันมาดื่มน้ำชาที่นี่ เธอไม่ได้ใส่ยาพิษลงไปด้วย แต่ครั้งนี้…ในน้ำชามียาพิษ

ในเมื่อเซียวปินมองทะลุปรุโปร่งไปทุกอย่างแล้ว จูเลียตก็ไม่จำเป็นต้องปิดอีกต่อไป เธอเตรียมตัวสำหรับการตายเรียบร้อยแล้ว วันนี้ สายตาของเซียวปินในวันนี้บอกกับเธอ ว่าความสวยงามและความยั่วยวนที่มี ไม่มีผลอีกแล้วต่อผู้ชายตรงหน้า หรือจะพูดอีกแบบก็คือ อาวุธที่ทรงพลังมากที่สุดของเธอไม่มีผลอะไรอีกแล้ว วันนี้ เธอจำต้องตายสถานเดียว

เมื่อคิดเรื่องพวกนั้นได้หมดแล้ว จูเลียตก็สงบลงมาก เธอเผชิญหน้ากับเซียวปินอย่างซื่อสัตย์ เพราะฉันต้องใช้ครั้งก่อนในการลดความหวาดระแวงและเกราะกำบังที่มีต่อฉันให้น้อยลงเสียก่อน เพื่อให้แน่ใจว่าแผนจะสำเร็จได้แน่นอน… และเหตุผลที่สำคัญอีกอย่าง คือฉันต้องการเห็นนายตกหลุมพรางด้วยตาของตัวเอง ฉันอยากพิสูจน์ว่านายมันก็เป็นแค่ผู้ชายหัวงูคนหนึ่ง น่าเสียดายที่นั่นทำให้เธอผิดหวัง… ครั้งนี้ เธอก็เลยให้ฉันมาจบชีวิตนาย

เซียวปินหัวเราะเย็นเยียบ ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังต้องการได้เห็นด้วยตาตัวเอง?”

อืม… ฉันก็เลยให้เธอเตรียมกล้องสอดแนมเอาไว้ คิดไม่ถึงว่ามันจะกลายเป็นข้อบกพร่องส่วนที่สองของแผนการ

เซียวปินถอนหายใจ กล่าว เอาล่ะ บอกมาเถอะ เจ้านายของเธอเป็นใครกันแน่?”

ฉันบอกไม่ได้จูเลียตมองไปยังเซียวปิน กล่าว นายจะฆ่าฉันก็ได้ แต่ฉันบอกไม่ได้… เจ้านายมีบุญคุณต่อฉัน ต่อให้ต้องตาย ฉันก็บอกนายไม่ได้

เข้าใจแล้วเซียวปินโพล่งยืนขึ้น แล้วจู่ๆ เขาก็ตวาดเสียงเข้มดุ ราชาสวรรค์เขตเหนือจะเอาชีวิตฉันด้วยเหตุผลอะไร!

จูเลียตกรีดร้องขึ้น ไม่ใช่เจ้านายของฉันนะ  เป็นเซี่ยหลุนต่างหาก ที่จ้างเธอ…

หลังพูดจบ จูเลียตก็หน้าซีดเผือด เซียวปินหัวเราะเย็นเยือก ก่อนพยักหน้าหงึกหงัก เป็นแบบที่ฉันคิดไว้จริงๆด้วย เซี่ยหลุนจ้างราชาสวรรค์ฯ ราชาสวรรค์ฯส่งเธอมายั่วยวนฉัน แล้วให้เธอฆ่าฉันต่อ… เจ้าเซี่ยหลุนที่อยู่ดีไม่ว่าดี  ราชาสวรรค์ที่รนหาที่!

พูดจบ เซียวปินก็ก้าวยาวๆออกไปทางประตู พลางจูเลียตตะโกนขึ้น ทำไมนายไม่ฆ่าฉัน?”

ที่ฉันไม่ฆ่าเธอ เพราะเธอก็เป็นแค่คนน่าสงสารที่หนีไม่พ้นฟ้าลิขิตคนหนึ่งเท่านั้น… อีกอย่าง วันนี้ก็มีคนตายมากพอแล้ว

พูดจบ เซียวปินก็เดินไปถึงประตูพอดี เขาเปลี่ยนรองเท้ากลับคืน ก่อนจะเปิดประตูเดินออกไป ทิ้งจูเลียตไว้กลางห้องเพียงคนเดียว

จูเลียตเดินโซซัดโซเซไปยังที่ๆเซียวปินเคยนั่งเมื่อครู่  เธอหยิบแก้วน้ำชาที่เคยชงให้เซียวปินขึ้น ก่อนจะกรอกน้ำในนั้นเข้าปากจนหมด

เมื่อน้ำชาไหลลงคอไป ร่างเธอก็โอนเอนไปมา ก่อนจูเลียตจะทั้งหัวเราะและร้องไห้ไปในเวลาเดียวกัน อาการปวดแสบที่ท้องเริ่มลุกลามมากขึ้นเรื่อยๆ และที่ใบหน้าเธอก็เปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ ที่จมูก ปาก และหูต่างก็มีเลือดไหลออกมา

เลือดข้นสีดำ…

———————————————-

* ระเบียงที่ว่าคือ ระเบียงที่กว้างๆ แล้วมีกระจกล้อมรอบเหมือนเป็นห้องอีกห้องหนึ่งน่ะค่ะ ไม่รู้ว่าชื่อจริงๆมันเรียกว่าอะไร  ถ้าผิดพลาดอะไรก็ขอโทษด้วยนะคะ มีอะไรสงสัยหรือขาดตกประการใดก็คอมเมนท์มาได้ค่ะ แล้วจะรีบแก้ไขให้เร็วที่สุดนะคะ

 


 

ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “ยอดนักรบเหนือชั้นhttps://goo.gl/nBqYWo

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊ค: https://www.kawebook.com/story/view/357


120 บาท/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 80-90 บาทค่ะ ^_^) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอน เท่ากับ 1 เล่ม