0 Views

“สวัสดีค่ะ คุณเซียว  โทรมาตอนดึกขนาดนี้ หวังว่าจะไม่เป็นการรบกวนคุณนะคะ”

เซียวปินจำเสียงเธอได้ ด้านหนึ่ง เขากำลังสงสัยว่าเธอได้เบอร์ติดต่อเขามาได้ยังไง อีกด้าน ก็กำลังสงสัย… จูเลียตก็ดูไม่ใช่คนที่กลัวเสียมารยาทมากขนาดนี้ ทำไมครั้งนี้ถึงแนะนำตัวก่อน?

เซียวปินกล่าวเป็นมิตร “คุณจูเลียตสินะครับ… ไม่เป็นไรครับ ผมเพิ่งกลับจากทานข้าวบ้านเพื่อนพอดี”

“อ้อ…  รบกวนคุณเซียว…มาที่บ้านฉันสักหน่อยได้ไหมคะ?”

ดึกดื่นค่ำคืน  ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง… หรือจะเราชวนไปสานสัมพันธ์?

แบบนี้ไม่ดีมั้ง…. ขณะเซียวปินกำลังลังเลว่าจะตอบตกลงเลย หรือแสร้งเป็นรักนวลสงวนตัวนิดหน่อย แล้วค่อยตกลง  จูเลียตที่ทางโน้นก็ราวจะรีบร้อน รีบโพล่งกล่าว “คุณเซียวคะ ฉันรู้ว่าเป็นการเสียมารยาท แต่เรื่องนี้สำคัญมาก  คุณอยากได้ร้านใหม่ของฉันไม่ใช่หรอ? ฉันจะโอนต่อให้คุณเดี๋ยวนี้ แต่ตอนนี้ฉันต้องการเงินสดหนึ่งแสนหยวนเป็นการแลกเปลี่ยน หวังว่าคุณเซียวจะพกเงินมาด้วยเลยนะคะ”

ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกงงมากขึ้น ยิ่งเป็นคำพูดและวิธีพูดของเธอ ทำให้เซียวปินรู้สึกว่าดูยังไงก็ไม่เหมือนราชินีผู้เย่อหยิ่งคนเมื่อเช้านี้เลย ทว่าเสียงที่ได้ยินก็เป็นเสียงเธอจริงๆ…

เซียวปินคิดนิดหนึ่ง ในเมื่อเป็นเรื่องเกี่ยวกับการขยายร้าน งั้นก็ไปดูสักหน่อยแล้วกัน… เมื่อคิดได้ดังนั้น เซียวปินจึงกล่าวตกลง “งั้นตกลง บอกที่อยู่มา ผมจะไปเดี๋ยวนี้”

เซียวปินบอกที่อยู่ของจูเลียตกับคนขับรถ ก่อนบอกให้คนขับจอดรถแวะที่หน้าธนาคารก่อน จากนั้นเซียวปินก็เบิกเงินหนึ่งแสนหยวนออกมา เขาเก็บเงินไว้ในกระเป๋าเสื้อตัวเอง ก่อนจะกลับเข้าไปในรถ แล้วให้คนขับๆตรงไปที่บ้านจูเลียต

จูเลียตอาศัยอยู่ในอาคารสองชั้นเล็กๆแห่งหนึ่ง ซึ่งไม่ได้อยู่ไกลจากบ้านซูนัก หลังเซียวปินลงจากรถ คนขับก็ยื่นหัวออกทางหน้าต่างรถ กล่าว “คุณเซียวไปทำธุระเถอะครับ เดี๋ยวผมจะรออยู่ที่นี่”

“ไม่ต้องรอผมแล้วครับ”  เซียวปินกล่าว “ผมพักอยู่แถวนี้พอดี  ลำบากแล้วนะครับ”

“งั้นผมกลับไปก่อนนะครับ”

“เดินทางปลอดภัยครับ”

เซียวปินเดินไปที่หน้าประตู ก่อนจะเคาะเรียกที่ประตู เขารอประมาณสิบวิ จูเลียตก็เปิดประตูให้ เซียวปินมองไปที่จูเลียต ก่อนสายตาเขาจะมีแสงวาบขึ้น ดูเหมือนเธอจะเพิ่งอาบน้ำได้ไม่นาน ผมเธอเปียกชุ่มสยายอยู่ที่กลางหลัง หลังอาบน้ำ ดูเหมือนผิวกายเธอจะยิ่งแลดูขาวเนียนและเปล่งประกายมากขึ้นกว่าเดิมมาก ที่สันจมูกเธอยังคงมีแว่นกรอบใหญ่สีดำสวมอยู่อย่างเคย ขาเรียวยาวแสนสวยของเธอเผยออกมาให้เห็น ที่เท้าสวมรองเท้าแตะในบ้านคู่หนึ่ง ทำให้เห็นเล็บเท้าสีแดงของเธอได้อย่างถนัดตา

เซียวปินยิ้ม กล่าว “คุณจู…”

“เข้ามาเถอะค่ะ” จูเลียตแลดูรีบร้อนมาก แม้จะพยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็นอยู่ แต่สายตารีบร้อนคู่นั้นกลับปกปิดได้ไม่มิดเลย เซียวปินสวมรองเท้าบ้านก่อนจะก้าวเข้าไป

เมื่อเข้าไปในบ้าน จูเลียตชี้ไปทางโซฟาในห้องรับแขก กล่าว “นั่งก่อนเถอะค่ะ ดื่มอะไรดีคะ?”

“อะไรก็ได้ครับ”

แม้จะเป็นในเวลาแบบนี้ แต่จูเลียตก็ยังไม่ยอมทำตัวเสียมารยาท เซียวปินนั่งลงบนโซฟา เขารู้สึกถึงความอุ่นตรงใต้ที่นั่ง…  เขาคงไม่ได้กำลังนั่งในตำแหน่งที่จูเลียตเคยนั่งมาก่อนหน้านี้หรอกนะ…  เขาหันไปมองจูเลียตที่กำลังชงกาแฟอยู่ บั้นท้ายกลมสวยมากขึ้นเมื่อเธอก้มตัวลง แล้วยังจะขาเรียวยาวที่เผยออกมาให้เห็นนั่นอีก เซียวปินจับไปที่หน้าอกตัวเอง โอ้โห… หัวใจเต้นเร็วจริง

เมื่อชงกาแฟเสร็จ จูเลียตก็ยกแก้วกาแฟเข้ามาวางตรงโต๊ะหน้าเซียวปิน ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาตรงข้ามกับเซียวปิน   เธอใช้มือดันแว่นกรอบใหญ่ที่ตานิดหนึ่ง ก่อนยิ้มกล่าว “ไม่รู้ว่าคุณชอบน้ำตาลมากขนาดไหน ถ้ายังหวานไม่พอ คุณจะใส่น้ำตาลเพิ่มอีกก็ได้นะคะ”

เซียวปินหัวเราะ กล่าว “คุณจูครับ ที่เรียกผมมาดึกดื่นขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะจะคุยเรื่องร้านหรอกเหรอครับ เรื่องกาแฟน่ะเอาไว้ก่อนเถอะ เรามาคุยเรื่องสำคัญกันก่อนดีกว่าไหมครับ”

“ก็ดีเหมือนกันค่ะ” จูเลียตหยิบกระเป๋าขึ้น แล้วหยิบเอกสารออกจากกระเป๋าก่อนจะส่งให้เซียวปิน กล่าว “ก่อนคุณจะมา ฉันพิมพ์เอกสารโอนร้านแบบคร่าวๆมาแล้ว คุณลองตรวจดูก่อนนะคะ ว่าผิดตรงไหนหรือเปล่า ส่วนเรื่องราคาฉันยังไม่ได้ใส่ไป เรามาคุยกันก่อนแล้วค่อยเขียนลงไปทีหลังก็ได้ค่ะ”

เซียวปินมองไปยังเธอ กล่าวถาม “คุณเจอเรื่องลำบากอะไรมาหรือเปล่าครับ?”

จูเลียตแววตาร้อนรน ก่อนสีหน้าตื่นตระหนกจะเย็นลง เธอขยับตัวนิดหน่อย แล้วนั่งไขว่ห้าง ก่อนจะกลับไปอยู่ในท่าทีสงบดังเดิม เธอกล่าวเสียงราบเรียบ “คุณคิดมากเกินไปแล้ว… เพียงแค่ช่วงนี้ฉันมีปัญหาทางด้านการเงินนิดหน่อยก็เท่านั้น… ฉันต้องการใช้เงินก้อนหนึ่ง เลยอยากให้คุณเซียวจ่ายเงินให้ก่อนหนึ่งแสนหยวนเท่านั้น ส่วนเรื่องราคาจริงๆ เรายังต้องมาคุยกันอย่างละเอียดอีกที  เพราะเรื่องแบบนี้ต้องให้พอใจกันทั้งคู่ถึงจะดีใช่ไหมล่ะคะ… และฉันจะไม่มีทางขายให้แบบส่งๆ เพราะต้องการเงินแน่นอน”

เซียวปินลอบถอนหายใจ จูเลียตไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาจริงๆด้วย แม้ในสถานการณ์ที่รีบร้อนเช่นนี้ เธอก็ยังแสดงท่าทีสุขุมออกมาได้ และแม้เธอจะบอกว่าไม่มีทางขายให้แบบส่งๆ แต่เซียวปินก็ดูออก ว่าแม้ตนจะกดราคาลงต่ำ เธอก็ยังต้องตอบตกลงอย่างไม่มีทางเลือกอยู่ดี  ถึงขนาดกล้าให้ผู้ชายอย่างเขาเข้ามาคุยถึงบ้านในเวลาดึกดื่นเช่นนี้ แสดงว่าเรื่องที่เธอเจออยู่ต้องหนักหนามากจริงๆ

เซียวปินเองก็ไม่ใช่คนชอบฉวยโอกาสแบบนั้น ตามที่เขาคิดเอาไว้ แม้ร้านนั้นจะไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่เพราะอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัย เพราะทำเลดี หากจะขายในราคาแปด…เก้าแสนหยวนก็ยังได้อยู่

เซียวปินกำลังจะเสนอราคาที่ตนประเมินเอาไว้ แต่โทรศัพท์ของจูเลียตก็ดังขึ้นมาเสียก่อน หลังมองจอโทรศัพท์ จูเลียตก็หน้าถอดสี เธอรีบร้อนยืนขึ้น ก่อนจะเดินไปคุยที่มุมอื่น หลังจากกดรับสายนานหลายวินาที เสียงเกรี้ยวกราดของจูเลียตก็ดังขึ้น “ฉันกำลังหาเงินอยู่ อีกเดี๋ยวจะรีบส่งไปให้ แต่ฉันขอเตือนเอาไว้ก่อนเลยนะ  ถ้าพวกแกกล้าตะต้องสามีฉันแม้แต่ปลายเล็บล่ะก็ ฉันจะแจ้งความจับพวกแกและเอาเรื่องให้ถึงที่สุดเลย”

เซียวปินแตะไปที่จมูกตัวเองขณะมองหญิงงามที่กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอยู่  ที่แท้เธอก็แต่งงานแล้วนี่เอง  ถึงว่าทำไมในตัวเธอถึงตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำผึ้งเคี่ยวแก่ แลดูเป็นผู้ใหญ่ขนาดนั้น

หลังกดวางสาย สีหน้าเธอก็เปลี่ยนเป็นแย่ลงมาก เธอเดินมาหยุดยืนตรงหน้าเซียวปิน  จูเลียตไม่ได้นั่งลงแต่อย่างใด เธอรู้ดี ว่าหน้ากากที่ตนสวมแสร้งได้ทลายลงแล้ว  ตอนนี้เซียวปินคงรู้ว่าเธอต้องการเงินมากขนาดไหน เธอรอไม่ได้อีกต่อไปแล้ว  ตอนนี้หากจะกักที่ดินเอาไว้จนเขายอมตกลงราคาก็คงเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว เธอหน้าซีดเผือด กล่าวพลางมองไปยังเซียวปิน “คุณก็เห็นหมดแล้ว… ในบ้านฉันเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ แล้วฉันก็จำเป็นต้องใช้เงินหนึ่งแสนหยวนภายในคืนนี้เลย… เอาอย่างนี้เถอะค่ะ คุณบอกราคามาเลย แล้วฉันจะขายแบบถูกๆให้ แม้จะขาดทุนก็ไม่เป็นไร… เพียงแต่คืนนี้ ฉันต้องได้เงินหนึ่งแสนหยวน”

เซียวปินมองเธออย่างสงบ ก่อนกล่าวสีหน้าจริงจัง “เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”

“สามีฉันแพ้พนันมาค่ะ” จูเลียตถอนหายใจ สีหน้าเจ็บปวด “นี่เป็นครั้งที่สามของเดือนแล้วที่เขาเสียพนัน หลายวันก่อนฉันก็เพิ่งจะขายรถไป คิดไม่ถึงว่าตอนนี้…”

เซียวปินรู้สึกสงสารเธอขึ้นมา ผู้หญิงที่เก่งและสมบูรณ์แบบขนาดนี้ กลับมีสามีที่เหลวไหลและไม่เอาไหนเช่นนี้ ไม่รู้ว่าเธอทนเขาอยู่ได้ยังไง

จูเลียตมองสัญญาบนโต๊ะแวบหนึ่ง กล่าวต่อ “ครั้งนี้เขาแพ้เงินไปเกือบสองแสนหยวน ฉันจะไปมีเงินเยอะขนาดนั้นได้ยัง?  เพื่อจะเปิดร้านอาหาร ฉันก็เอาเงินเกือบทั้งหมดไปลงทุนกับมัน แต่คิดไม่ถึงเลย ว่าในเวลาที่สำคัญเช่นนี้ เขาจะ…”

จูเลียตหันหน้าไปอีกทาง เธอดวงตาแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเพราะโมโหหรือเพราะเสียใจกันแน่ หรืออาจจะเป็นทั้งสองอย่าง

เซียวปินถอนหายใจ เขาหยิบสัญญาบนโต๊ะขึ้น ก่อนจะพับมันจนกลายเป็นสี่เหลี่ยมเล็กๆ จูเลียตหันหน้าขวับกลับมามองเขา จนเมื่อพับเสร็จเขาก็วางกระดาษลง

จูเลียตกล่าวอย่างตกใจ “คุณเซียว นี่คุณ…?”

“ผมไม่ทำเรื่องฉวยโอกาสคนอื่น” เซียวปินยิ้มบางๆ “เอาอย่างนี้ดีกว่า คุณไปทำสัญญากู้ยืมมาให้ผมใหม่ เขียนไปว่าคุณยืมเงินหนึ่งแสนหยวนจากผม แล้วกำหนดเวลาคืนนานเท่าที่คุณคิดว่าจะหามาคืนได้ ถ้าเลยกำหนดเวลาแล้วคุณยังหามาคืนให้ไม่ได้ คุณจะต้องขายร้านให้ผมในราคาที่ต่ำกว่าราคาจริงหนึ่งแสนบาท”

จูเลียตใบหน้าตกตะลึง ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

“รีบไปเขียนสิครับ สามีคุณยังรออยู่นะ!”

“เขียน ฉันจะเขียนเดี๋ยวนี้” จูเลียตรีบร้อนวิ่งขึ้นชั้นบนไป สักพัก เธอก็ถือกระดาษแผ่นใหม่เดินกลับมา ครั้งนี้เธอมีท่าทีใจเย็นและสงบกว่าเก่ามาก เธอส่งกระดาษให้เซียวปิน กล่าวพลางมองไปยังเขา “คุณเซียว  คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร….ทำแบบนี้ คุณก็ไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง”

เซียวปินมองดูสัญญาแวบหนึ่ง ในสัญญาระบุเวลาคืนเงินคือหนึ่งปีต่อจากนี้  และจูเลียตก็ได้เซ็นชื่อเอาไว้แล้ว เซียวปินหยิบปากกาขึ้นเซ็นชื่อตัวเองลงไปทั้งสงฉบับ ก่อนทั้งสองจะเก็บเอาไว้คนละฉบับ

เมื่อเห็นสายตาเค้นหาคำตอบของจูเลียต เซียวปินก็หัวเราะ กล่าว “คิดเสียว่าผมเป็นคนดี เป็นคนมีน้ำใจคนหนึ่งก็แล้วกัน”

“ขอบคุณ…” นี่เป็นครั้งแรกที่เธอแสดงความรู้สึกต่อเซียวปิน ในที่สุดผู้หญิงเย็นชาคนนี้ก็แสดงความรู้สึกออกมาจนได้ เธอนัยน์ตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “คุณเป็นคนดีมากจริงๆ เป็นผู้ชายที่ดีซึ่งฉันยังไม่เคยได้เจอที่ไหนมาก่อน…ครั้งนี้ฉันเป็นหนี้บุญคุณคุณ  ถ้าหากมีโอกาส ฉันจะต้องตอบแทนบุญคุณคุณแน่”

เซียวปินส่ายหัวไปมา กล่าว “ไม่ต้องตอบแทนอะไรหรอก เอาล่ะ  เงินพวกนี้เป็นของคุณแล้ว รีบเอาไปช่วยสามีคุณเถอะ”

เซียวปินหยิบเงินในกระเป๋าเสื้อออกมา กำลังจะส่งให้เธอ แต่จู่ๆเขาก็ชักเงินกลับ จูเลียตสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เธอขมวดคิ้วกล่าว “นี่คุณ?”

“วางใจเถอะ” เซียวปินยืนขึ้น ก่อนจะเก็บเงินกลับเข้ากระเป๋า เขาจัดระเบียบเสื้อตัวเอง กล่าว “ฉันกลัวว่าพวกเขาจะไม่ยอมปล่อยสามีเธอตามสัญญาต่างหาก คนพวกนี้ส่วนมากก็ไม่ค่อยจะรักษาสัญญากันด้วยสิ”

“งั้น…งั้นจะทำยังไงดี?” แม้จูเลียตจะเป็นคนดุดันแถมยังเย็นชาสุดๆ แต่จะยังไงเสีย เธอก็ยังเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เมื่อมาเจอพวกอันธพาลไร้สัจจะเช่นนี้ ก็มักจะจนปัญญาเสียมากกว่า

เซียวปินมองดูจูเลียต  แล้วสายตาทั้งสองก็ประสานเข้าด้วยกัน ก่อนเซียวปินจะกระตุกยิ้มมั่นใจออกมา เขากล่าวน้ำเสียงจริงจัง “ฉันจะไปกับเธอเอง!”

 


 

ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่องยอดนักรบเหนือชั้นhttps://goo.gl/nBqYWo

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊ค
https://www.kawebook.com/story/view/357


120 บาท/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 80-90 บาทค่ะ ^_^)
เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอน เท่ากับ 1 เล่ม