0 Views

บทที่ 54

การต่อสู้บนพื้นผิวน้ำ

 

 

ด้วยวิชาเปลวเพลิงสีแดงขั้นแปดมันช่วยเพิ่มความเร็วในการฝึกฝนของหลี่ฟู่เฉิน วิชาเปลวเพลิงสีแดงขั้นที่ที่หกเทียบเท่ากับวิชาหยกแดงขั้นที่เจ็ด

 

“ตอนนี้ ข้าอยู่ที่จุดสูงสุดของขอบเขตลมปราณขั้นที่เจ็ดในอีกหนึ่งเดือนข้าจะสามารถฝ่าทะลุขั้นที่แปดได้”

 

เมื่อดวงอาทิตย์สาดส่องสร้างไออุ่นให้ร่างกายของเขาในช่วงฤดูหนาว หลี่ฟู่เฉินผู้ซึ่งนั่งอยู่บนก้อนหินก็ค่อยๆลืมตาขึ้น

 

แม้ว่าการก้าวขึ้นแต่ละระดับของขอบเขตพลังลมปราณนั้นยากขึ้นแต่ทว่ามันไม่เหลือบ่ากว่าแรงการรับรู้อันเหลือเชื่อของหลี่ฟู่เฉิน ขณะที่เขากำลังทะลุทะลวงไปถึงขั้นที่แปดของวิชาเปลวเพลิงสีแดง

 

ในความเป็นจริงมันรู้สึกง่ายขึ้นสำหรับหลี่ฟู่เฉินที่จะก้าวไปสู่ระดับต่อไป เขารู้ว่าเขาสามารถยกระดับการบ่มเพาะให้สูงขึ้นได้

 

***

 

ภายในเขตแคว้นของศิษย์นิกายชั้นนอกระดับหนึ่งเป็นทะเลสาบขนาดกลาง มันตั้งอยู่ตรงกลางของแคว้นนี้ โดยแบ่งออกเป็นสี่ส่วนเล็ก ๆ

 

วิ้ง วิ้ง…

 

ด้านบนของทะเลสาบใสราวกับเงาวิ่งข้ามทะเลสาบราวกับกำลังวิ่งอยู่บนบก

 

นักวิ่งคู่ขาที่ยาวและแข็งแรง ข้างใต้ของเท้าของเขาเป็นชั้นของพลังลมปราณสีฟ้าอ่อนและทุกครั้งที่เท้ากระทบพื้นผิวของทะเลสาบ พลังลมปราณทำหน้าที่เหมือนขนมหวาน,บีบอัดและการตอบสนอง

 

ชู่บบบ !

 

ใกล้ขอบของแผ่นดินนักวิ่งผู้นั้นพุ่งทะยานขึ้นและค่อยๆล่อนลงบนพื้นดิน “เขาน่าจะอยู่ที่แคว้นแถวนี้!” เยาวชนผู้เย่อหยิ่ง มีขายาวซึ่งคิดเป็นหกสิบเปอร์เซ็นต์ของความสูง เขามีดวงตาที่ยาวและนัยน์ตาเรียวบาง

 

เยาวชนผู้นี้หาสนามฝึกของหลี่ฟู่เฉินเจอ

 

เด็กหนุ่มผู้นี้ยืนอยู่บนขอบกำแพงของสนาม

 

หลี่ฟูเฉินอยู่ระหว่างการฝึกฝนวิชาดาบ เมื่อเขาสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวที่ด้านหลัง เขาเงยหน้าขึ้นทันที

 

เมื่อทั้งคู่สบตาจ้องกัน ราวกับว่าประกายไฟกำลังกระพริบ

 

“ช่างดูดุเดือด” เด็กหนุ่มที่เย่อหยิ่งก็จ้องมอง

 

“เป็นการปรากฏตัวของพลังลมปราณที่น่าทึ่ง”

 

หลี่ฟูเฉินไม่ชอบปัญหาใดๆ แต่ถ้ามีคู่ต่อสู้ที่น่าเกรงขามเขาก็พร้อมที่จะสู้

 

การปรากฏพลังลมปราณของเยาวชนผู้นี้มีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับหวางฮูถึงสองเท่า เขาน่าจะอยู่หนึ่งใน 400หรือ 300ลำดับแรก

 

“ถ้าเช่นนั้น…เจ้าคงเป็นหลี่ฟูเฉิน” เด็กหนุ่มซักถาม

 

“ถูกต้องแล้ว” หลี่ฟู่เฉินใส่ดาบเข้าไปในฝัก

 

“ข้าชื่อเน่ยหมิง ไปรอบๆกันเถอะ!”

 

“เพื่ออะไร?”

 

“ทำไมนะเหรอ? ก็เพราะเจ้าทำให้พี่ฟางขุ่นเคือง

 

“ข้าเข้าใจแล้ว…”

 

ดูเหมือนว่าเน่ยหมิงผู้นี้เป็นหนึ่งในผู้ติดตามของของพี่ฟาง ไม่ได้เป็นเพียงผู้ตามปกติ แต่เป็นหนึ่งในผู้เยี่ยมวรยุทธ

 

“นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะสมสำหรับการต่อสู้ ตามข้าออกมาข้างนอก”

 

หลี่ฟูเฉินออกไปที่ปากทางเข้าสนามเพื่อไปยังพื้นที่ว่างด้านนอก

 

บนที่ดินที่กว้างขวาง ทั้งสองยืนห่างกันราว 10เมตร

 

“เจ้าถูกจัดลำดับที่เท่าไหร่ของศิษย์500 ลำดับแรก?”

 

หลี่ฟูเฉินพยายามหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเน่ยหมิง เขามีขายาวกว่าศิษย์โดยเฉลี่ยและต้นขาของเขาดูแข็งแรงมาก แข็งแรงเหมือนลมและรุนแรงราวกับสายฟ้าฟาด

 

“น่าเสียดายที่ข้าอยู่ลำดับที่272” เน่ยหมิงกล่าวด้วยถ้อยคำที่ค่อนข้างภาคภูมิใจ

 

ศิษย์500คนแรกของนิกายชั้นนอกเปรียบได้กับสัตว์ประหลาดที่แท้จริง ส่วนใหญ่ติดชะงักอยู่ขอบเขตพลังลมปราณขั้นที่เก้าเป็นเวลาหนึ่งหรือสองปี

 

คนเหล่านี้ได้รับประสบการณ์จำนวนมาก วิชายุทธ์ของพวกเขาอยู่ในขั้นที่ที่แปดหรือขั้นที่เก้า การอยู่เป็นกลุ่มจะยิ่งทำให้ได้เปรียบได้ สำหรับพวกเขาการบดขยี้ศิษย์คนอื่นในขอบเขตพลังลมปราณขั้นเก้านั้นง่ายพอ ๆ กับการพลิกฝ่ามือ

 

“272 หือ?

 

ลำดับนี้สูงกว่ากวนเซี่ยมาก

 

หากพิจารณาความเป็นไปได้ท กวนเซี่ยคงไม่ได้เปิดเผยความสามารถที่แท้จริงของนาง

 

“เริ่มกระบวนท่าของเจ้าซะ!”

 

หลี่ฟู่เฉินไม่ได้วาดดาบของเขา ถ้าเขาทำเช่นนั้นแม้ว่าเขาจะไม่ได้ใช้กำลังที่แท้จริง คู่ต่อสู้ของเขาก็จะล้มลงภายในไม่กี่กระบวนท่า ในเวลาเดียวกันเขาต้องการทราบความสามารถในการต่อสู้ของศิษย์ลำดับสูงสุด 300 คนแรก

 

“น่าสนใจดี… เจ้าจงระวังตัวไว้ให้ดี”

 

ร่างของเน่ยหมิงส่องประกาย ขาทั้งสองของเขาราวกับพายุที่รุนแรงเตะเข้าที่หลี่ฟู่เฉิน

 

วิชาการเตะในระดับเหลืองขั้นสูง: วิชาดาบเคลื่อนเมฆ

 

หลี่ฟู่เฉินยิ้มกว้าง จากนั้นเตะไปที่เน่ยหมิงโดยใช้วิชาเตะที่คล้ายกัน

 

วิชาเตะระดับเหลืองขั้นกลาง: วิชาลูกเตะพายุหมุน

 

เพ้ง, แบง, ปัง!

 

ในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ ใคร ๆ ก็สงสัยว่ามีกี่จำนวนเตะที่คนทั้งสองกำลังห้ำหั่นกัน ภายในระยะไม่กี่เมตร ลมปราณก็ระเบิดออกมา เสียงก้องกังวาลไม่รู้จบ

 

ขอบเขตพลังลมปราณของ เน่ยหมิงอยู่ในขั้นที่เก้า เคล็ดวิชาเริ่มต้นคือวิชาคลื่นสีขาวอยู่ในขั้นที่แปด เมื่อเห็นว่าเขาใช้วิชาเตะระดับเหลืองขั้นสูง เขาน่าจะเหนือกว่าหลี่ฟู่เฉินในทุกด้าน

 

เย่ยหมิงคงไม่รู้ว่า เคล็ดวิชาเริ่มต้นของหลี่ฟู่เฉิน คือวิชาเปลวเพลิงสีแดงก็อยู่ในขั้นที่แปดเช่นกัน

 

แม้ว่าวิชาลูกเตะพายุหมุนระดับเหลืองชั้นกลางของเขาไม่ได้อยู่ขั้นที่สูงกว่าวิชาดาบเคลื่อนเมฆมันเป็นเพราะดวงจิตวิญญาณที่มีคุณภาพสูงของหลี่ฟู่เฉิน ที่ทำให้เขาพัฒนาวิชาลูกเตะพายุหมุนไปสู่จุดฌานสูงสุด

 

นอกเหนือจากนั้น หลี่ฟู่เฉินมีความแกร่งอยู่ที่ 5,000 กิโลกรัม ที่ไม่เพียงช่วยทดแทนความต่างในการบ่มเพาะเท่านั้น เขายังมีความสามารถในการต่อสู้ในทุกๆด้านอีกด้วย

 

“ตามที่คาดไว้ มีข่าวลือว่าความแข็งแกร่งของเขาน่ากลัว การปะทะพลังเตะด้วยการเตะ พลังที่แข็งแกร่งและทนทานจะทำให้ลมปราณแตกกระจาย

 

สีหน้าของเน่ยหมิงเปลี่ยนกลายเป็นซีดเผือกเหมือนศพ ก่อนมาที่นี่เขาไม่ได้ศึกษาหลี่ฟู่เฉินอย่างจริงจังและคิดว่าเขาจะสามารถเอาชนะหลี่ฟู่เฉินได้อย่างง่ายดาย

 

แต่เขาไม่อาจคิดแบบนั้นได้อีกแล้ว

 

“วิชาขัดเกลาร่างกายแบบใดกันที่เจ้าฝึกฝน?” เน่ยหมิงสอบถาม

 

หลี่ฟู่เฉินฝึกบ่มเพาะการขัดเกลาร่างกาย แต่มันก็เป็นแค่วิชาครอบกระบี่ทองคำซึ่งดีกว่าวิชาขัดเกลาร่างกาย วิชาเสื้อผ้าเหล็กเพียงเล็กน้อย วิชาขัดเกลาร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้นมีความยากลำบากสูงมากและหลี่ฟู่เฉินไม่ต้องการที่จะใช้เวลาและทรัพยากรมากเกินไปในการฝึกฝนวิชาขัดเกลาร่างกาย

 

“รูปแบบวิชาการต่อสู้สีแดงเลือด” หลี่ฟูเฉินไม่ต้องการปกปิดสิ่งนั้น

 

“อะไรนะ? เจ้าฝึกฝนรูปแบบวิชาการต่อสู้สีแดงเลือดงั้นเหรอ แล้วตามด้วยวิชาอะไร” คำตอบที่ทำให้เน่ยหมิงตกใจ

 

รูปแบบวิชาการต่อสู้สีเลือดนั้นขึ้นชื่อในเรื่องความยากลำบาก ในบรรดาศิษย์นิกายชั้นนอกมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ผ่านวิชาการต่อสู้สีเลือด ส่วนที่เหลือมักยอมแพ้หรือยังอยู่ในระหว่างการทดลอง

 

ในบันทึกที่เป็นลายลักษณ์อักษร ทุก ๆ ห้าปีจะมีศิษย์ชั้นนอกเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถฝึกฝนวิชาการต่อสู้สีเลือดได้

 

“หลี่ฟู่เฉิน มาต่อสู้กันบนน้ำเถอะ” เน่ยหมิงกระทืบเท้าอย่างรุนแรงบนพื้นและพุ่งสูงขึ้นราวกับนกยักษ์ มุ่งไปที่กลางทะเลสาบ

 

บนบกเขาไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถเอาชนะหลี่ฟูเฉินได้ แต่ในน้ำเขารู้ว่าเขามีโอกาสสูงกว่าแน่นอน

 

ก่อนที่จะพบกับหลี่ฟูเฉิน เขาไม่คิดว่าเขาจะต้องใช้วิธีนี้

 

“เริ่มได้”

 

หลี่ฟู่เฉินเฉินใช้พลังลมปราณกระโดดไปบนทะเลสาบเช่นกัน โดยมีชั้นลมปราณสีแดงเรื่อห่อหุ้มเท้าของเขา

 

โครก โครก…

 

ทั้งสองเป็นเหมือนแมงมุมน้ำ พริ้วไหวบนทะเลสาบอย่างง่ายดาย

 

“การรับรู้ของชายคนนี้มีมากเกินไป! เขาสามารถสำแดงลมปราณได้” ขอบปากของ เน่ยหมิงกระตุกขึ้น

 

การสำแดงพลังลมปราณบนมือและเท้าเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด แต่เมื่อมองดูความหนาแน่นของพลังลมปราณบนฝ่าเท้าของหลี่ฟู่เฉิน เคล็ดวิชาเริ่มต้นเขาอย่างน้อยก็อยู่ในอันดับที่แปด นี่ไม่ใช่สิ่งที่สำเร็จได้เพียงแค่มีการรับรู้ที่ยอดเยี่ยม

 

บ้าไปแล้ว … มันเป็นความคิดแรกที่เข้ามาในใจของ เน่ยหมิง

 

“ดูนั่นสิ มีการต่อสู้เกิดขึ้นที่บนทะเลสาบ”

 

มีศิษย์ชั้นที่หนึ่งราวสองสามร้อยคนอาศัยอยู่ในเขตศิษย์ชั้นนอกและเนื่องจากทะเลสาบมีขนาดใหญ่มาก ศิษย์หลายคนสามารถมองเห็นการต่อสู้ที่ทะเลสาบ หลายคนไม่สามารถเก็บอยากรู้อยากเห็นของพวกเขาไว้ได้ พวกเขาจึงกระโดดลงไปบนทะเลสาบโดยใช้ลมปราณเพื่อยืนอยู่บนผิวน้ำ

 

“เน่ยหมิงเป็นเขาเป็นหนึ่งในผู้เยี่ยมยุทธ์ทั้งเจ็ดของฟางหลีไห่”

 

“ถูกต้อง เน่ยหมิงอยู่ในอันดับที่ห้าในบรรดาผู้เยี่ยมยุทธ์ทั้งเจ็ด เขามีความสามารถในการต่อสู้ค่อนข้างสูง”

 

“ใครคือคู่ต่อสู้ของเขา? ข้าไม่เคยเห็นเขามาก่อนเลย”

 

“ข้ารู้ว่าเขาเป็นใคร เขาคือหลี่ฟู่เฉินผู้ที่มีเอี่ยวในเรื่องโกลาหลครั้งล่าสุด”

 

“นั่นคือเขาเหรอ ข้าได้ยินมาว่าเขาสามารถได้คะแนนสะสมมาอย่างง่าย ข้าสงสัยว่ามันจริงหรือเปล่า”

 

พวกนั้นเป็นศิษย์นิกายชั้นนอกระดับที่หนึ่ง ไม่ใช่บุคคลที่อ่อนแอแน่นอน ในหมู่ศิษย์ชั้นนอก 500 อันดับแรก ครึ่งหนึ่งเป็นศิษย์ชั้นนอกชั้นที่หนึ่ง และพวกเขาต่างรู้จักหลี่ฟู่เฉินที่มีชื่อเสียงในขณะนี้..