0 Views

มู่ไป๋ จ้องไปที่หน้าของเธออย่างเต็มไปด้วยความอยากรู้ ก่อนที่จะหันไปประกาศให้แม่ของเขาและ เถียนซิน ฟังอย่างชัดแจน “ผมได้ยินทุกๆอย่างที่พวกคุณพูดกันหมดแล้ว”

 

อะไรนะ!

 

เถียนซิน เบิกตากว้างด้วยความกลัวและตกใจ หน้าของเธอดูซีดมาก

 

แม้แต่คุณนาย สี เองก็ไม่สามารถซ่อนความกลัวในดวงตาของเธอได้ เธอรีบอธิบายออกมา “ลูก อย่าไปเชื่อทุกๆสิ่งที่ลูกได้ยินนะ เซี่ย ซิงเหอ ก็ชอบบิดเบือนคำพูดของเธอไปเรื่อยหล่ะ…”

 

“แม่ พวกแม่ทำอะไรเพื่อบังคับให้เธอออกไปจากบ้านหลังนี้กัน?” มู่ไป๋ ถามออกมาตรงๆก่อนเธอเธอจะพูดจบ

 

“…” คุณนาย สี หน้าเสีย “ลูกไม่เชื่อแม่ของตัวเองอย่างงั้นหรอ?”

 

“แล้วผมจะเชื่อแม่ได้ยังไงกันหล่ะ?” มู่ไป๋ เถียงกลับไปช้าๆ ซึ่งทำให้คุณนาย สี เงียบไป

 

ลูกของเขาบางครั้งก็ฉลาดจนเกินไป เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถโกหกเขาได้อีกต่อไปแล้ว

 

เขาได้ยินมามากเกินพอที่จะสรุปทุกๆอย่างตามหลักเหตุผลได้ ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะหลอกเขาด้วยคำพูดได้อีก มันใช้ไม่ได้แล้ว

 

ตัวของคุณนาย สี ลุกไหม้ด้วยความโกรธและความเสียใจ และทั้งหมดนี้มันก็เป็นความผิดของ เซี่ย ซิงเหอ!

 

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ มู่ไป๋ จะรู้เรื่องทั้งหมดนี้ได้ยังไงกัน?

 

เถียนซิน เข้ามาจับมือของคุณนาย สี แล้วพูดแก้ตัวออกมา “มู่ไป๋ คุณเลือกที่จะเชื่อ เซี่ย ซิงเหอ แทนที่จะเป็นพวกเราอย่างงั้นหรอ? คุณป้าเป็นแม่ของคุณนะ คุณไม่เชื่อเธอได้ยังไง?”

 

คุณนาย สี แสดงให้เห็นถึงใบหน้าที่เศร้าสร้อย ราวกับว่า มู่ไป๋ ปฏิบัติกับพวกเขาอย่างไม่ยุติธรรมจริงๆ

 

แต่ก็ไม่ได้มีความรู้สึกผิดอยู่ในดวงตาของเขาเลย

 

เขาไม่คิดเลยจริงๆว่าแม่ของเขาจะใช้เล่ห์เหลี่ยมเพื่อตัวของเธอเอง และยังปฏิบัติตัวกับ ซิงเหอ ได้แย่มากขนาดนี้

 

ซิงเหอ ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เพราะถึงยังไงเธอก็ยังเป็นแม่ของ หลิน หลิน

 

แล้วแม่ของเขาไปปฏิบัติตัวกับเธออย่างนั้นได้ยังไง แล้วยังมีเรื่องที่แม่ของเขาสมคบคิดกับ เถียนซิน เพื่อไล่เธออออกไปอีก

 

ถ้าอย่างนั้นแสดงว่ามีคนคอยชักใยอยู่เบื้องหลังการหย่าของพวกเขาสินะ…

 

“แล้ว หลิน หลิน อยู่ไหน?” มู่ไป๋ ไม่ยอมออกนอกเรื่องแล้วพูดออกมาอย่างตรงประเด็น

 

คุณนาย สี ตอบคำถามหลังจากที่เจอเรื่องประหลาดใจอย่างกระทันนี้ “เขาอยู่กับคุณทวด เขาบอกว่าเขาคิดถึงคุณทวด แม่ก็เลยให้ หลิน หลิน ไปใช้เวลาอยู่กับเขาสักสองสามวัน”

 

หลิน หลิน ไม่เคยเรียกร้องขอไปอยู่บ้านเก่าของตระกูล สี ด้วยตัวเขาเองเลย และแน่นอนว่าไม่เคยนอนค้างคืนด้วย มันเห็นได้ชัดว่าการไปค้างครั้งนี้มีจุดประสงค์อะไรบางอย่างแอบซ่อนอยู่

 

“คุณนาย สี คุณรู้ว่าฉันจะมาวันนี้ คุณก็เลยตั้งใจส่งเขาออกไปให้ห่างๆฉันใช่ไหม?” ซิงเหอ ถามออกมาในทันที

 

คุณนาย สี หันหน้าที่เศร้าสลดของเธอมาเผชิญหน้ากับ ซิงเหอ “เธอหมายความว่ายังไงที่ว่าเจตนา? ที่เธอกำลังพูดถึงอยู่คือหลานชายของฉันนะ เขาสามารถไปได้ทุกที่ที่เขาชอบ!  และมันก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ!”

 

“ฉันแค่มาที่นี่เพื่อมาหาลูกชายของฉันเท่านั้นเอง…”

 

“แต่ฉันก็บอกเธอไปแล้วนี่ ว่าเธอไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตระกูล สี อีกและพวกเราตระกูล สี จะไม่มีทางยอมรับผู้หญิงแบบเธอว่าเป็นแม่ของ หลิน หลิน!” คุณนาย สี อยากจะพูดอะไรบางอย่างที่ทำร้ายจิตใจมากกว่านี้แต่ เถียนซิน ก็ได้ดึงแขนเสื้อของเธอเบาๆเพื่อเตือนเธอว่า มู่ไป๋ ยังยืนอยู่ตรงนั้น

 

ซิงเหอ ยิ้มออกมาเล็กน้อย แล้วมองไปที่ มู่ไป๋ อย่างกล่าวโทษ “คุณบอกกับฉันว่าฉันสามารถมาหาลูกชายของฉันตอนไหนก็ได้ที่ฉันต้องการใช่ไหม แต่นี่คือสิ่งที่ครอบครัวของคุณปฏิบัตติตามคำสัญญานั้นอย่างงั้นหรอ? ฉันรู้ ฉันไม่ควรมาวันนี้สินะ!”

 

ซิงเหอ พูดอย่างไม่พอใจ แล้วเดินหันออกไปที่ประตู

 

มู่ไป๋ รู้สึกได้ว่าหัวใจของเขาถูกบีบรัดด้วยความรู้สึกผิดแล้วเขาก็หันเท้าไล่ตามเธอไป

 

“มู่ไป๋ ยืนอยู่ตรงนั้นเลยนะ!” คุณนาย สี ตะโกนออกมาแต่ มู่ไป๋ ก็ไม่ได้หยุดฝีเท้าของเขาเลยสักนิดเดียว

 

เถียนซิน เองก็วิ่งตามเขาออกนอกประตูไป…

 

ซิงเหอ เดินอย่างรวดเร็วด้วยความหงุดหงิด เธอมาถึงที่หน้าประตูบ้านของตระกูล สี อย่างรวดเร็ว และเมื่อเธอกำลังจะเข้าไปในรถ มู่ไป๋ ก็ได้จับแขนของเธอเอาไว้

 

“ผมจริงจังกับข้อเสนอนั้นจริงๆนะ” เขาอธิบายอย่างอดทน ด้วยเหตุผลบางประการเขารู้สึกว่าเขาเป็นหนี้เธอ

 

ซิงเหอ เงยหน้าขึ้นแล้วมองเข้าด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก “แล้วยังไงหล่ะ? ถึงยังไงครอบครัวของคุณก็คงจะมาขัดขวางอยู่ดีตอนที่ฉันมาหาลูก สี มู่ไป๋ ถ้าคุณอยากจะรู้จริงๆนะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากจะเจอหน้าลูก แต่ฉันรู้ไงว่าต่อให้ฉันมาที่นี่ ฉันก็ไม่มีทางได้เห็นหน้าเขาหรอก มันเป็นอีกเหตุผลที่ครอบครัวของคุณไล่ฉันออกมา แต่ใครเป็นคนให้สิทธิกับคนของคุณให้พรากลูกชายไปจากฉันกัน? ฉันคงไม่ได้เป็นอะไรไปมากกว่าเครื่องมือผลิตลูกเพื่อตระกูล สี ของคุณสินะ!?”

 

Hou Ren Fanpage