0 Views

ท่านเทพ! เมตตาข้าด้วย ตอนที 17 – ได้เวลาไปโรงเรียน

 

“สวัสดีครับสาวน้อย เธอผอมหรือเปล่า?”

 

“ช่าย” อีกฝั่งส่งรูปของตัวเองมาผ่านแอพแชทไม่ระบุตัวตน เธอผอมมากจริงๆ

 

“ว้าวผอมจังเลย” ลู่ชูพิมพ์ตอบ

 

“55 ไม่ได้ผอมขนาดนั้นหรอก” เธอตอบอย่างร่าเริง

 

“ผอมอย่างเธอเนี่ย ถึงมีสักสิบคนผมก็ต่อยชนะ!” ลู่ชูตอบ

 

ไม่ระบุชื่อ: ????

 

“ค่าความทุกข์จาก หลิว ปิง +17

 

ลู่ชูวางมือถือลง ไม่มีใครเหลือให้เขาก่อกวนแล้ว แต่เขาก็ยังอยากได้แต้มเพิ่มอีก

 

แต้มความทุกข์ของเขาในตอนนี้ เพิ่มจากเดิม 800 กว่า กลายมาเป็น 1020 แต้มเพิ่มมาเพียง 200 แต้มเท่านั้น ช้าเหลือเกิน

 

วิธีการนี้ไม่ได้ผลอะไรมากนัก ในเมื่อมันเป็นการพูดคุยแบบตัวต่อตัว จึงเก็บแต้มได้ช้ามาก

 

ลู่ชูเริ่มจะคิดถึงเพื่อนร่วมชั้นของเขาอยู่หน่อยๆ เขาไม่เคยอยากเจอพวกนั้นขนาดนี้มาก่อน

 

พอคิดดูอีกที ถ้าเขาสามารถเก็บเกี่ยวค่าความทุกข์จากกลุ่มคนมาได้ เมื่อหมดวันหยุดยาว โรงเรียนจะกลายเป็นที่แบบไหนกันนะ? เขาจะต้องไร้เทียมทานแน่ๆ!

 

ลู่ชูไม่สนใจมิตรภาพ หรือเรื่องไร้สาระอื่นๆ และเขาก็ไม่มีมันมาตั้งแต่แรก ถ้าเพื่อนร่วมชั้นของเขาอยู่ใกล้ๆอย่างลู่เสี่ยวหยู แล้วโผล่มาให้เขาเก็บแต้มทุกวันนก็ดีสิ

 

ใครจะคิดว่าจะมีผู้มีพลังพิเศษกำลังวางแผนร้ายสำหรับพวกเขาอยู่ ในขณะที่พวกเขากำลังฝันหวานถึงการมีพลังพิเศษ!

 

ลู่ชูตัดสินใจใช้แต้มทั้งหมดไปเล่นล็อตเตอรี่ เขามุ่งเป้าไปที่ผลไม้เพิ่มความสดชื่น ส่วนรางวัลอื่นๆถือเป็นของแถม

 

การหมุนสามครั้งแรกเป็นรางวัลชื่อ “ขอบคุณที่ร่วมสนุก…” อย่างที่เขาคาดไว้

 

ว่าแล้วเชียว!

 

หลังจากเข้ามาเล่นกับล็ตเตอรี่ถึงสองครั้งสองคราเขาก็เริ่มมั่นใจว่าโอกาสในการได้รางวัลนัั้นมีเท่าไหร่ ความกลัวเพียงอย่างเดียวของเขาก็คือ ในการเสีย 1000 แต้มเพื่อหมุนล็อตเตอรี่ เขาจะได้มาเพียงผลไม้เพิ่มความสดชื่นเพียงอย่างเดียว ไม่มีของแถมอื่นๆ แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ยังคุ้ม

 

ทุกความพยายามของเขากลายเป็นคำว่า “ขอบคุณที่ร่วมสนุก!”

 

ลู่ชูอึ้งไปเลย ล็อตเตอรี่นี่มันจะขี้เหนียวไปไหนเนี่ย?! เขาหมุนไปตั้งเก้าครั้งแต่ไม่ได้อะไรกลับมาเลย!!

 

นั่นเป็นเกือบทั้งหมดที่เขามีเลยนะ!

 

เขาได้ผลไม้แห่งท้องฟ้ามา 4 ลูก และจุดดวงดาวขึ้นมาได้ 2 ดวง แต่เขาก็ยังอยากได้อะไรเพิ่มขึ้นอีก

 

ตอนนี้เขารู้สึกว่าล็อตเตอรี่บ้าบอนี่มันจะขี้เหนียวเกินไปแล้ว

 

เขาสามารถเสี่ยงโชคได้อีกเพียงครั้งเดียวเท่านั้น เขารีบหมุนมันต่ออย่างไม่รีรอ เมื่อวงล้อหยุดลง แทนที่จะเห็น คำว่า “ขอบคุณที่ร่วมสนุก” ที่มี 4 คำ เขากลับเห็นคำ 7 คำ! เขาแทบจะถอนกายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่เมื่อเขาเห็นว่ามันเขียนว่าอะไร อยู่ๆบนหัวมันก็ร้อนๆขึ้นมา

 

“ต้องขอขอบคุณอีกครั้งที่ร่วมสนุก”
!!!!!!

 

เขาอยากจะปาหมอนตัดจบนิยายเรื่องนี้เหลือเกิน ใส่คำว่า “ขอบคุณที่ร่วมสนุก” เฉยๆก็พอแล้วเฟ้ย!! จะเติมคำให้มันยาวขึ้นทำแป๊ะอะไร!! หาเรื่องกันหรือไง?!

 

ตลกงี้ก็ไปเปิดตลกคาเฟ่ไป๊!!

 

Hmm? “นายเป็นใคร?”

 

ล็อตเตอรี่นี่มันจะเหมือนจริงเกินไปแล้ว

 

เขาหงุดหงิดมาก เขาเชื่อว่าตัวเองมีโอกาสชนะ แต่ในเมื่อมีแต้มเหลือแค่ 20 แต้ม ก็ไม่มีอะไรที่เขาสามารถทำได้อีกต่อไปแล้ว

 

ลู่ชูใจสลาย เขาอยากจะกลับเข้าแอพแชทไม่ระบุตัวตนและก่อกวนคนอื่นต่อ แต่โอกาสสุ่มต่อวันของเขาหมดแล้ว

 

เขาเข้าไปท่องเว็ปและ เขาไปที่หน้าเว็ปของโกลเด้นเฟาเดชั่น เพื่อดูว่าคนอื่นๆมีพลังแบบไหนกัน เขาเข้าเว็ปไปอย่างไม่หวังอะไร เพราะไม่รู้ว่าเว็ปจะถูกปิดลงหรือยัง

 

แต่เขาก็ต้องตกใจที่มันยังอยู่ดีไม่มีอะไรเสียหายเลย

 

ตำรวจไซเบอร์ยังไม่ทำอะไรงั้นเหรอ ไม่น่าจะใช่ โกลเด้นเฟาเดชั่นได้กลายเป็นหัวข้อสนทนาหลักของทุกกลุ่มแชทที่เขาอยู่ และเริ่มเป็นที่รู้จักองคนทั่วไป

 

หรือว่า… มันจะถูกสนับสนุนโดบรัฐบาลมาตั้งแต่แรกแล้ว!

 

ถ้าเป็นแบบนั้นจะเป็นการเปลี่ยนแปลงนโยบายขนานใหญ่ เพราะแต่เดิม พวกเขาคอยจับกุมผู้มีพลังพิเศษอย่างลับๆ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะตามล่ากันอย่างเเปิดเผยเลยทีเดียว

 

ถึงแม้สื่อจะหลีกกเลี่ยงการพูดถึงเรื่องนี้ เว็ปบอร์ดต่างๆเต็มไปด้วยการถกเถียงกัน การคุยกันในเน็ต ปกติแล้วย่างมากกระทู้ก็จะโดนลบโดยรัฐบาล แต่ในตอนนี้ ไม่มีใครแตะต้องกันแม้แต่น้อย

 

ในตอนนี้ไม่มีใครบกได้ว่าเรื่องไหนเป็นเรื่องจริง เรื่องไหนเป็นเรื่องโกหก

 

ถ้าโกลเด้นเฟาเดชั่นเป็นของรัฐบาล พวกเขาต้องกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่แน่ๆ

 

แต่นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสำหรับลู่ชู เรื่องที่เขาคิดอยู่ตอนนี้คือ ได้เวลาไปโรงเรียนแล้ว!

 

เขาจะรับมือทั้ง การบ้าน พลังพิเศษ และหาเลี้ยงครอบครัวไปพร้อมกันได้อย่างไร

 

แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว การไปโรงเรียนหมายความว่าเขาจะต้องเจอกับเพื่อนร่วมชั้นที่จะกลายเป็นแหล่งแต้มความทุกข์หลักของเขา เขาแทบรอไม่ไหวแล้ว

 

เขาครุ่นคิดเรื่องนี้จนผลอยหลับไป

 

เมื่อเขาตื่นนอน เขาใช้เวลาที่เหลือขอวันในการสำรวจเว็ของโกลเด้นเฟาเดชั่น รอว่าเมื่อไหร่มันจะถูกปิดลง แต่มันไม่ถูกปิดเสียทีนี่สิ

 

ไม่เพียงลู่ชูที่สังเกตุเห็นความแปลกประหลาดนี้ ทุกคนก็พบว่ามันผิดสังเกต

 

ไม่มีใครสามารถนำเสนอผู้มีพลังพิเศษให้ผู้คนได้แจ่มชัดเท่าโกลเด้นเฟาเดชั่นอีกแล้ว ไม่เพียงทำให้ผู้คนเริ่มตระหนักว่าผู้มีพลังพิเศษมีอยู่จริงเท่านั้น แต่ยังแบ่งแยกประเภทไว้ด้วย

 

มันรอดมาถึงตอนนี้ได้อย่างไรนะ

 

เหตการณ์นี้ปลุกความตื่นเต้นของทุกคนขึ้นมา ภายในค่ำคืนเดียว ประชากรทั้งประเทศก็พากันพูดคุยเรื่องพลังพิเศษ

 

ทุกคนไม่แน่ใจว่ารัฐบาลคิดอะไรอยู่ ในเมื่อก่อนหน้านี้รัฐบาลได้มีมาตรการควบคุมข่าวประเภทนี้

 

แม้แต่คนเฒ่าคนแก่ก็พากันตื่นเต้นกับข่าวนี้

 

What meaning would becoming a Metahuman hold? ชีวิตของผู้มีพลังพิเศษจะต้องแตกต่างจากคนธรรมดาแน่นอน!

 

ในวันที่ 7 ของเทศกาลตรุษจีน ลู่ชูไปเดินตลาด และได้ยินหญิงวัยกลางคนพูดคุยกันว่า “ว้ายลูกเธอมีพลังพิเศษหรือเปล่าเนี่ย ลักษณะท่าทางเขาให้มากเลยนะ”

 

“เป็นไปได้ยากนะจ้ะ ตอนนี้เด็กๆต้องตั้งใจเรียนสิเธอ” อีกฝั่งตอบกลับไปอย่างเริงร่า

 

จากบทสนทนาที่เขาได้ยิน หลายคนๆมีแนวคิดเกี่ยวกับผู้มีพลังพิเศษแตกต่างกัน

 

ใจหนึ่งผู้คนคิดว่า การมีพลังพิเศษเป็นเรื่องที่ดี อาจจะนำพลังไปใช้หาเงินได้ นี่เป็นเรื่องปกติที่คนทั่วๆไปกฺคิดกัน ใครจะยอมพลาดโอกาสทำเงินล่ะ?

 

แต่อีกใจหนึ่งพวกเขาก็คิดว่า ถึงการมีพลังพิเศษจะเป็นเรื่องดี แต่ก็ไม่ควรทิ้งการศึกษา

 

หนึ่งในคุณป้าสังเกตเห็นลู่ชู และในเมื่อทั้งสองฝ่ายรู้จักกันอยู่แล้ว คุณป้าเลยทักทายมาว่า “ลู่ชูต้องมีพลังพิเสษแล้วแน่เลยใช่ไหมจ้ะ?”

 

เดี่ยวนะ ทำไมป้าถามเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาแบบนี้ล่ะ?

 

ลู่ชูมองดูดวงอาทิตย์ฤดูหนาวค่อยๆลับขอบฟ้าไป พรุ่งนี้ก็ได้เวลาไปเรียนแล้วสินะ