0 Views

ท่านเทพ! เมตตาข้าด้วย ตอนที่ 24 – มันฝรั่งหวานอบ

 

กว่าโรงเรียนจะเลิกก็ค่ำแล้ว พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ประกายแสงสีแดงยังคงมีให้เห็น

 

การผ่านไปของตรุษจีนบ่งบอกถึงหน้าร้อนที่กำลังจะมาถึง

 

ลู่ชูชอบฤดูใบไม่ร่วงที่สุด เพราะอากาศดีเย็นสดชื่น

 

ตอนเขาเด็กๆเขาหวาดลัวหน้าหนาวมาก เพราะร่างกายเขาอ่อนแอ เครื่องทำความร้อนที่สถานรับเลี้ยงไม่ได้แย่อะไร แต่ว่าผ้าห่มเขาบางมาก และไม่ช่วยกักเก็บความอบอุ่นแม้แต่น้อย

 

เขามักจะตื่นนอนด้วยอาการเท้าเย็น จมูกเย็น ช่วงเวลานั้นเขาจะป่วยง่ายมาก เขาจึงเกลียดฤดูหนาว

 

การจะรักฤดูหนาวและหิมะได้นั้น จำเป็นต้องเป็นคนมีถานะ ที่ไม่ต้องกังวลเรื่องอาจารย์หรือความอบอุ่นเท่านั้น

 

ในอดีต ลููมักจะแอบหนีจากสถานเลี้ยงเด็กพร้อมกับลู่เสี่ยวหยูมาซื้อมันฝรั่งหวานที่ถนนใกล้ๆ ทั้งสองมีเงินไม่มาก มีแค่เพียงแบงค์สองและห้าดอลลาห์เท่านั้น เงินส่วนใหญ่ของทั้งคู่ได้มาจากการทำจิตอาสาและช่วยเหลือสังคม

 

แต่มันฝรั่งหวานเพียงลูกเดียวนั้นไม่แพงเลย แค่สองดอลลาห์ก็ได้อิ่มกันทั้งคู่แล้ว ลู่ชูมักจะกินให้น้อย เพื่อที่เสี่ยวหยูจะได้กินด้เยอะขึ้น

 

ระหว่างทางกลับจากโรงเรียน ลู่ชูพบชายแก่กำลังขายมันฝรั่งหวานอยู่ เตาอบกำลังอุ่นได้ที่ มีมันฝรั่งหลายลูกถูกอบจนเสร็จแล้ว

 

เขาทักทายคนขายและมองไปที่มันฝรั่งที่ปรุงุสุกแล้ว เขาต้องการจะเลือกชิ้นที่อร่อยที่สุด

 

เสี่ยวหยูชอบกินมันฝรั่งหวานมาก ชื้นที่อร่อยเลิศที่สุดคือชิ้นที่มีสีเหลืองทองและยังคงความชุ่มชื้นไว้อยู่

 

คนขายยยื่นมาให้พร้อมบอกว่า “ชิ้นละ 2.60 ดอลลาห์ แต่หนูจ่ายแค่ 2.50 ก็พอแล้ว”

 

ลู่ชูซื้อมันมาด้วยความยินดี เขาตัดสินใจจะซื้อไปฝากน้องสาว

 

ตุ๊กตาหิมะสองตัวที่ปั้นไว้หน้าบ้านได้ละลายลงไปแล้ว เมื่อลู่ชูมองเห็นมะเขือเทศที่เขาได้ปลูกไว้กำลังสุกงอมได้ที่ มันทำให้เขามีความสุข

 

เขาหยิบกูยแจออกมาเปิดประตูบ้าน “เสี่ยวหยู! ได้กลิ่นนี่ไหม”

 

ไม่มีเสียงตอบ ตามปกติ เสี่ยวหยูจะต้องวิ่งออกมาตั้งแต่ได้กลิ่นนี้แล้ว

 

เขาเดินลึกเข้าไปในบ้านพร้อมตะโกนเรียกน้องสาว

 

เขาเดินเข้าไปในห้องเสี่ยวหยู และพบกับน้องสาวตนเองซุกตัวอยู่ในผ้าห่มหน้าซีดเผือด

 

ลู่ชูเอามือทาบหน้าผากน้องสาว มันร้อนมาก! เธอเป็นไข้!

 

ลู่เสี่ยวหยูตอบมาอย่างอ่อนแรงว่า “มันฝรั่งสุกได้ที่ไหม… พี่ไม่ต้องซื้ออันที่ทำมาไม่ดีนะ มันไม่อร่อย…”

 

ลู่ชูถอนหายใจอย่างโล่งอก “ยังตะกละอยู่ได้ก็ดีแล้ว ทำไมอยู่ๆก็เป็นไข้ได้ล่ะ?”

 

“หนูเอาผ้าของพี่มาซัก แล้วน้ำมันก็เย็น…” เด็กน้อยพูดโดยไม่มีความสดใสเหมือนแต่ก่อน

 

“ทำไมต้องซักผ้าในวันหนาวๆแบบี้ล่ะ?” ลู่ชูบ่นและหยิบปรอทวัดไข้มาจากตู้เก็บของ “ใส่นี่ไว้ใต้แขน”

 

เสี่ยวหยูทำตามอย่างว่าง่าย หลังจากผ่านไป 5 นาที เธอก็ส่งปรอทให้ลู่ชูดู คุณพระ 39 องศา!!

 

ขณะที่กำลังจะพลิกบ้านตามหายาสามัญทั่วไป เขาก็นึกขึ้นมาได้ว่า เขาไม่จำเป็นต้องใช้วิธีธรรมดาในการรักษาอาการป่วยอีกแล้ว

 

ลู่ชูคิดในใจว่า ผลไม้เพิ่มความสดชื่น จะช่วยให้ร่างกายของเสี่ยวหยูแข็งแรงขึ้นเหมือนกับเขา เขาจะให้เธอกินมันไหม?

 

แน่นอนสิ

 

บางทีการฝึกตนเป็นระยะเวลานาน อาจทำให้อาจทำให้คนๆหนึ่งมีชีวิตอมตะหรือยืนยาวได้ ถ้าเขาจะต้องเห็นเสี่ยวหยูจากเขาไปในตอนที่เธออายุเพียงสิบขวบ ในขณะที่เขามีชีวิตยืนยาว มันไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย

 

ถ้าลู่เสี่ยวหยูมาเป็นคู่หูของเขาในการฝึกพลังพิเศษ ก็คงจะดีไม่น้อย

 

ถถึงแม้ตอนนนี้เขาจะไม่รู้ว่าจะให้เธอเพิ่มความแข็งแกร่งของตนเองได้อย่างไร แต่ในอนาคตเขาอาจจะรู้วิธีก็ได้

 

จะเป็นการฝึกแบบเต๋า หรือแบบที่เห็นจากในคลิปวิดิโอ เขาจะลองมันให้หมดเลย

 

แต่ตอนนี้จำเป็นต้องให้เสี่ยวหยูกินผลไม้เพิ่มความสดชื่นเสียก่อน ถึงมันจะไม่ได้เพิ่มความสามารถใดๆให้แก่เธอ แต่มันจะทำให้เธอสุขภาพดีขึ้น

 

สุขภาพดี นั่นคือสิ่งที่ลู่ชูรู้สึกตอนที่ทานผลไม้เพิ่มความสดชื่นครั้งแรก

 

ในเมื่อตอนนี้เขามีแต้มอยู่ 4109 แต้ม มันน่าจะมากพอที่จะหมุนเอาผลไม้เพิ่มความสดชื่นมาให้ทั้งเขาและเสี่ยวหยูกิน

 

เขาจะเริ่มการผลาญแต้มแล้ว

 

ผลไม้แห่งท้องฟ้าจะซื้อเมื่อไหร่ก็ได้ และการฝึกของเขาก็ให้ผลเดียวกัน

 

แต่ผลไม้เพิ่มความสดชื่นนี่สิ ไม่มีอะไรมาทดแทนได้ เขาไม่มีวิธีอื่นในการจะได้มันมาอีกแล้ว

 

ได้ละ!

 

เสี่ยวหยูมองดูลู่ชูที่อยู่ข้างๆเธอ เหมือนเธอจะรู้ว่ามีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น

 

“ลู่ชูทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้นล่ะ”

 

“ทำไมนะ สงสัยเมื่อกี้พี่เผลอไปเตะขอบเตียงล่ะมั้ง” ลู่ชูตอบอย่างเฉยเมย

 

ตอนนี้เขาำลังถูกระบบโกง!

 

การหมุนสล็อตสิบครั้งแรก เขาโดนขอบคุณไม่หยุดเลย ครั้งที่สิบเอ็ดถึงมีผลไม้เพิ่มความสดชื่นโผล่มา

 

รางวัลต่ำสุดคือผลไม้เพิ่มความสดชื่น? ต่อไปในอนาคตถ้าเขากับเสี่ยวหยูไม่มีความจำเป็นต้องใช้มันอีกแล้ว เขาจะเอามันไปขายได้ไหมนะ? ใครๆก็อยากจะมีสุขภาพดีทั้งนั้น

 

การขายของที่เขาไม่จำเป็นต้องใช้ฟังดูเป็นไอเดียที่ดี

 

แต่ตอนนี้เขาไม่เข้าใจระบบล็อตเตอรี่นี่เลย มันจะให้รางวัลอื่นๆกับเขาอีกไหม?

 

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผลไม้เพิ่มความสดชื่นมีวันหมดอายุหรือเปล่า เขามืดแปดด้าน

 

เขาส่งผลไม้เพิ่มความสดชื่นให้เสี่ยวหยู “กินนี่นะ”

 

เสี่ยวหยูมองไปที่ผลไม้พร้อมกับทำตาโต มันดูน่าอร่อยมาก!

 

เธอหยิบมันมายัดเข้าปากและตะโกนออกมาด้วยความตกใจ “ลู่ชูเอาอะไรมาให้กินเนี่ย? ทำไมมันหายไปทันทีที่เข้าปากน้องล่ะ!”

 

ลู่ชูไม่ตอบ เขาจ้องมองความเปลี่ยนแปลงของน้องสาวอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อเธอกินมันเข้าไป เหงื่อเธออก็เริ่มออก ใบหน้าซีดเซียวกลับกลายเป็นสีแดงระเรื่อ มหัศจรรย์มาก

 

มันเป็นข้อพิสูจน์ว่าเขาสามารถให้คนอื่นกินผลไม้เพิ่มความสดชื่นได้ หมายความว่ามันขายได้ไงล่ะ

 

ขายให้ผู้มีพลังพิเศษ หรือคนที่กำลังป่วยก็ได้ทั้งนั้น เขาแค่ไม่รู้ว่ามันสามารถรักษาโรคอะไรได้บ้าง

 

เขาวัดอุณภูมิร่างกายของเสี่ยวหยูอีกครั้ง มันกลับมาเป็นปกติ ลู่เสี่ยวหยูฉุกคิดได้และถามลู่ชูว่าด้วยตาเป็นประกายว่า “พี่ตื่นพลังแล้วเหรอ?”

 

ถึงเธอจะไม่เคยได้ยินว่ามีพลังพิเศษที่สามารถเสกผลไม้ได้ แต่เรื่องนี้มันต้องเกี่ยวข้องกับพลังพิเศษแน่ๆ

 

ลู่ชูคิดอยู่ครู่หนึงและตอบไปว่า “พี่ไม่รู้ว่ามันจะเรียกว่าตื่นพลังได้หรือเปล่า แต่ตอนนี้พี่ไม่ได้อ่อนแอกว่าคนทั่วไปอีกแล้ว” น้องอยากเป็นผู้มีพลังพิเศษเหมือนกันใช่ไหม?”